MasukLoving-loving lang bago ang kasal...
Mitch Ramdam ko pa rin ang init ng noo niya na nakadikit sa akin, ang steady niyang paghinga na parang sinasabayan ang akin, at yung paraan ng pagkakahawak niya sa akin—hindi nagmamadali, pero hindi rin bumibitaw. “Love…” mahina niyang ulit, parang tinitikman ang salitang iyon habang nakatitig sa
Mitch Magkalapit kami. Sobrang lapit na halos wala nang espasyo para sa kahit anong pagdududa. Ramdam ko ang init ng hininga niya na marahang tumatama sa balat ko, at sa bawat segundo na lumilipas, mas lalo kong nararamdaman kung gaano ako ka-aware sa presensya niya. Hindi siya gumagalaw, at gano
Mitch Hindi ko maipaliwanag kung kailan eksaktong nagbago ang atmosphere sa pagitan namin, pero malinaw kong naramdaman ang shift. Kanina, puno ng tensyon at inis ang hangin sa paligid namin, parang isang maling salita lang ang kailangan para tuluyan kaming sumabog. Ngayon, ibang klase na. Mas ta
MitchHindi ko alam kung anong mas nakakainis. Yung kaba na nararamdaman ko habang kaharap ko siya, o yung katotohanang kahit anong pilit kong magalit, hindi ko magawang panindigan hanggang dulo.Nakaupo pa rin ako sa kandungan niya.At oo, aware ako doon. Sobra...Ramdam ko yung init ng katawan niy
Saglit akong natigilan.Parang may kung anong kumalabit sa dibdib ko, hindi dahil guilty ako, kundi dahil alam kong mali ang dating nito kung iba ang makakakita. At mukhang gano’n na nga ang nangyari.Dahan-dahan akong tumingin pabalik kay Mitch, pilit pinapakalma ang sarili ko bago magsalita. “Hind
ChandlerMay kakaibang kaba na bumalot sa akin. Yung tipong hindi mo ma-explain kung saan nanggagaling, pero ramdam mo hanggang dibdib. Parang may mabigat na bagay na unti-unting pumipisil sa puso ko habang papalapit ang sandali na kailangan naming mag-usap.Mag-uusap daw kami.Plano ko naman na tal
ChansenNagsimula nang mag-ikot ang pamilya Palanca. Isa-isa nilang nilalapitan ang bawat mesa, may kasamang formal smile at practiced greetings habang ipinapakilala ang kanilang bunsong anak.Kung titingnan, parang mas matanda pa si Maui kay Tristan. Siguro ay dahil sa hirap na pinagdaanan niya, ki
Sinabayan ko pa ng biro, pero kahit ako, nararamdaman kong hindi lang simpleng biro ‘yon. Nasa tono ng boses ko ang pasasalamat at ang unspoken “thank you for staying.” Umiling siya pero natawa, ‘yung tawang may halong pagod at lambing. “Hindi lang Mr. Protective Husband,” sabi niya sabay haplos sa
Estella “So, next week na ang big day. Anong pakiramdam, soon-to-be Mrs. Lardizabal?” tanong ni June habang umiikot-ikot sa swivel chair, parang batang nilamon ng kape at excitement. Napairap ako pero hindi ko napigilang mapangiti. “Tinatanong pa ba ‘yan? Eh ‘di super excited!” singit ni Vivian, s
Estella “So, napagdesisyunan niyo na every Tuesday and Thursday ka na lang muna papasok dito, ha? Dahil sa pagbubuntis mo?” Nakangiti akong tumango habang nakatingin kay June na obvious na pilit pinipigilan ang excitement sa mukha niya. Umikot agad ang mga mata nila ni Vivian bago sabay din silan







