LOGINMitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
GiannaKung pwede lang talaga akong lamunin ng lupa sa mga oras na 'to, baka matagal na akong naglaho sa kahihiyan.Sa dinami-rami ng pagkakataong puwedeng manahimik si Mama, doon pa niya napiling ibulalas ang mga ka-dramahan niya, sa harap ni Chancy. Walang preno. Para bang ang goal niya sa buhay a
Gianna Masama talaga ang timpla ko, at hindi lang basta-basta sumpong. Kagabi, pagkarating ko sa unit ko, nakita ko na naman ang white tulip sa tapat ng pintuan. Isa na namang white tulip na nagpaalala sa akin kay Drew. Pinulot ko iyon, mariing pinisil ang tangkay, at agad kumatok sa kabilang
ChancyShe’s so defiant. But I could see her melting.Sinasalo niya ang tingin ko na parang wala lang, pero nahahalata ko na tumatalab sa kanya ang init ng mga panunukso ko. Nakakapikon lang dahil kahit binigay ko na ang lahat ko ng angkinin ko siya, ay ibang pangalan pa rin ang binanggit niya.Nain
ChancyHinila ko ang babae papunta sa 4th floor kung saan may silid na nakalaan na para sa akin. Kapag ganitong nagpupunta kaming tatlo dito ay talagang nire-reserve na ni Wilson ang mga silid para sa amin para sa ganitong pagkakataon.Pagsara ko ng pintuan ay agad kong sinandal ang babae sa likod n







