LOGINMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
ChansenAlam kong nangako ako sa kanya na hinding-hindi ko siya pipilitin sa isang bagay na ayaw niya. Pero right now, ang totoo, hindi ko naman plano na lumampas pa sa isang halik. Wala akong balak na palalimin iyon kung hindi niya rin gugustuhin.Respeto. Iyon ang kaya kong ibigay sa kanya, kahit
Chansen “Bakit ganyan ang mukha mo?” tanong agad ni Kuya Lualhati nang makita ako. Napairap ako nang todo, parang gusto kong ipakita na hindi ko siya feel makita ngayong araw. Siyempre, gaya ng inaasahan, nagtawanan ang buong tropa ng mga kuya ko. Para silang mga high school boys na nakakita ng ba
EstellaNabanggit ko kay Chansen ang plano naming magkakaibigan para sa studio at agad kong napansin ang kislap ng excitement sa mga mata niya.“I’ll support you in any way I can, Wifey. Sabihin mo lang kung ano ang kailangan mo,” sabi niya habang nakaupo kami sa harap ng aking office table, kumakai
May lungkot na dumaan sa dibdib ko sandali; hindi ko mapigilan ang alaala ng mga taong sinayang ko noon, mga taong pinagsisisihan ko dahil sa sarili kong kapal ng mukha at tigas ng ulo na sinamahan ng pagkalito. Dapat siguro ay matagal na akong ganito, puno ng katahimikan at kasiyahan. Dapat noon pa







