LOGINBack to work na ang Honey... Ingat ka pa rin ha...
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
GiannaLakad-takbo ang ginawa ko. Nanginginig ang mga kamay ko habang pilit kong pinapakalma ang kaba sa dibdib. Mabuti na lang at may elevator na agad pagliko ko sa isang corridor kaya mabilis akong sumakay at pinindot ang floor kung nasaan ang aking ama.Magpapatawad na nga lang ako, may ganito pa
GiannaKung tutuusin, pwede naman ako sa bahay ng nanay ko. Mas matipid, mas may kasama pa ako. Pero maliit lang ang space doon at hindi magkakasya ang mga gamit ko. Ilang beses ko na siyang niyaya na manirahan na lang sa condo ko, pero consistent ang sagot niya, ayaw niya.Ang dahilan?"Paano ka ma
Chancy“I-finalize na natin ang buong detalye ng tournament dahil makukumpleto na ni Chansen ang sampung teams na lalahok doon,” anunsyo ko sa harap ng buong team habang hawak-hawak ang tablet na may presentation. “Kailangan nila ‘yon para makapaghanda nang maayos para sa pagsisimula ng Honorable Pr
Napayuko si Gianna, at doon na tuluyang bumagsak ang luha sa kanyang pisngi. Tinangka kong punasan iyon, pero marahan niyang inalis ang kamay ko, pinili ang mag-isa sa sakit na pinanghahawakan niya."Nung umalis sila… saka ko binuksan ang sulat. Sa bawat salitang nakasulat doon, pakiramdam ko ay unt







