LOGINMitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
Napaiyak si Mommy. Hindi siya nagsalita agad, pero nakita ko ang mga luhang dumaloy sa pisngi niya.“Chansen…” nanginginig ang tinig niya habang nakatitig sa akin. “Kung mahal mo talaga siya, hindi mo siya basta pakakawalan. Ang tunay na pagmamahal, nilalabanan, hindi sinusuko. Huwag mong hayaang an
Chansen“Nagkausap ba kayo ni Estella nung gabi ng party ng bangko?” tanong ko, sabay sandal sa upuan na para bang sinasadyang ipakita na chill lang ako. Pero ang totoo, may bigat sa dibdib ko. Hindi naman dahil wala akong tiwala sa asawa ko, pero gusto ko ring malaman kung anong klaseng tao na si M
Chansen“So, ito pala ang office mo,” mahina kong sabi habang pinagmamasdan ang paligid. Malinis, maaliwalas, at parang walang bakas ng personal touch niya. Parang masyadong pormal gaya rin niya sa akin ngayon.Nakahain na ang pinadeliver naming pagkain sa kanyang office table. Nakaupo siya nang tuw
Estella“Hindi ko na mababago pa kung ano ang tingin mo sa akin,” mahina pero diretso niyang sabi matapos ang mahaba-habang katahimikan sa pagitan namin. Ramdam ko ang bigat ng bawat salita, parang sinusukat kung kaya ko pa siyang pakinggan.Naglakad siya palapit, mabigat ang bawat hakbang, at naupo







