MasukMitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
Chancy Masaya akong makita si Gianna sa dalawang beses na nagising ako. Sa bawat pagmulat ko ay siya agad ang una kong nasisilayan na nakaupo sa gilid ng kama, mahigpit ang pagkakahawak sa aking kamay na parang ayaw niya akong bitawan kahit saglit. Ang init ng palad niya ang nagsilbing paalala na t
Pero wala pa rin akong malinaw na sagot kung ano nga ba ang totoong lagay ko.Napatingin ako sa kumot na nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan ko. Hindi ko pa ramdam nang buo ang mga binti ko. Pero hindi ko na lang muna pinapansin.Hindi pa ngayon. Hindi pa ako handang malaman kung anong totoo. Ayo
GiannaPagdating ko sa tapat ng bahay, agad kong napansin ang kakaibang katahimikan. Parang walang tao. Walang ilaw, walang galaw, ni isang senyales ng presensya sa loob. Napabuntong-hininga ako habang binubuksan ang gate, at marahang pumasok sa bakuran.Nandoon ang sasakyan ni Chancy, maayos ang pa
Tumango siya habang unti-unting pumikit, tila ba sinasabing 'Sige na, ikaw na ang bahala.'Pagbalik ko mula kusina, dahan-dahan ko ulit inilapat ang bimpo sa kanyang noo habang maingat na inaalalayan ang kanyang ulo. Umupo ako sa ulunan niya at marahang hinaplos ang buhok niya. Ilang saglit pa ay um







