MasukMagulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
Chandler“Love, are we good?”“Ha?” maang niyang tanong habang nakatingin sa akin na parang lutang pa rin.Napangiti ako bago marahang pinisil ang dulo ng ilong niya.Cute.Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot dahil mukhang nakalimutan na niya iyong tungkol kay Venice.Well, kung gano’n ng
Mitch“Good morning, Love…”Nakangiting mukha ni Chandler agad ang bumungad sa akin nang dahan-dahan kong idilat ang mga mata ko.Ilang segundo muna akong nakatulala habang ina-adjust ng utak ko iyong liwanag sa paligid at iyong init ng katawan niyang nakahiga sa tabi ko.At nang tuluyan akong matau
Honey“Tita Honey…”Napatingin ako sa maliit na boses na tumawag sa akin. Si Jade—four years old, naka-cross leg sa kama habang yakap ang paborito niyang stuffed toy. Katabi niya si Amber, three years old, tahimik lang pero alertong-alerto, parang ayaw magpahuli sa kahit anong chismis. Ang dalawang
Chanton“I am not. Nagtatanong lang…” she said, at grabe, ang inosente talaga ng itsura niya. Yung tipong kapag hindi mo siya kilala, iisipin mong harmless at clueless siya—pero ako? Please. I’ve spent enough time with her to know better. This woman is a tease. My tease.Bahagya kong hinigpitan ang
ChantonAaminin ko—nagseselos ako. As in, legit na selos.Pero at the same time, naiintindihan ko rin si Honey. Hindi siya makakatanggi lalo na at wala pa namang nakakaalam na kami na. Hindi pa official sa public, kumbaga. Kailangan kong mag-isip nang matino kung paano mas mapapadali ang pagkapansin
Honey“Masaya ako na kahit papaano ay nakakayanan mo ang sakit ng paghihiwalay n’yo ni Jacob. Bata ka pa, hija, at marami ka pang makikilala. Kaya huwag mong panghinayangan ang isang relasyon na tapos na,” mahinahong sabi ni Tita Marie. Nasa kabilang linya lang siya pero dama ko ang pag-alala sa tin







