Isang Mainit na Gabi Kasama si Ninong

Hindi maintindihan ni Elena kung anong klaseng init itong nararamdaman niya sa mga oras na ito.

Hawak-hawak ng isang matipunong lalaki ang kaniyang kamay habang papalapit sila sa isang kama. Tila kulang na nga ang buga ng aircon para maramdaman niya ang lamig. Hindi na niya maramdaman, tangin init na lang na nagmumula sa kamay ng binata ang nararamdaman niya.

At ang init na yon ay dumaloy pa papunta sa katawan niya.

Napalunok pa siya. Hindi niya alam kung alak ba ang dahilan kung bakit tila umiikot ang mundo niya ngayon o dahil mismo sa presenya ng lalaking ilang minuto pa lang niya nakilala. Or maybe, it was both.

Muli siyang napalunok. Dios mio! Ni hindi na niya alam kung pang-ilang lunok na niya ito. Para kasing may nakabara sa lalamunan niya.

“Are you nervous?” tanong pa ng lalaki sa kaniya.

Pati boses nito ay parang nagpapadagdag sa kaba ng dibdib niya at init sa buong kwarto. Gusto na nga niya sana magtanong kung naka-on ba ang aircon kasi parang wala na talagang lamig eh. Or ganito lang ba talaga ang feeling?

Teh, ang init! Sigaw ng utak niya.

Pero kahit anong sigaw pa ang gawin ng utak niya ngayon, mas gusto niyang pakinggan ang sinisigaw ng…

Ng?

Ng kaluluwa niya.

Napatingin siya sa binata at nakita niya ang bahagyang ngiti sa labi ng lalaki. Kaloka, ni pangalan nga pala ng lalaking to ay hindi pa niya natanong bago siya pumayag na dalhin siya sa isang kwarto rito sa bar. Pero wala na siyang pakialam at mas nag-focus na lang siya sa mga mata nito na nakatitig na rin sa kaniya ngayon.

“Should I be?”

“Maybe?” Balik-tanong nito sa kaniya at tumigil ito sa paglalakad at muli siyang tinitigan.

Doon lang niya napansin kung gaano sila kalapit sa isa’t isa. Sobrang lapit nito sa kaniya to the point na pati hininga nito ay naaamoy na niya. At sa sobrang malapit nila sa isa’t isa ay sapat para maramdaman niya ang init ng katawan nito kahit alam niyang malamig naman sana ang kwarto.

“Sinasabi mo bang dapat akong umatras?” tanong niya at pilit na ginagawang matapang ang boses niya kahit alam niyang muntikan pa siyang pumiyok.

Instead of answering, he slowly loosened his hold on her hand. Hindi niya nito pinigilan at hindi rin siya hinila pabalik. Hinayaan lamang siya nitong pumili. At iyon ang mas lalong nagpabilis sa tibok ng puso niya. Dahil kung tutuusin, pwede siyang umalis at lumayas na sa kwarto nito. Pero hindi niya ginawa kasi buo na ang desisyon niya na gusto niyang may mangyari sa kaniya ngayong gabi.

Siya na mismo ang humawak sa kamay nito at dinala niya ang kamay ng binata papunta sa kaniyang dibdib. Gusto niyang maramdaman nito na seryoso siya sa gusto niyang mangyari. Ayaw niyang isipin nito na sa simula lang siya magaling at hanggang aya lang ang kaya niyang gawin.

Pero alam naman niyang hindi madali para sa kaniya ang naiisip niya. Pero siguro dala ng hinanakit ng damdamin niya dahil niloko na siya ng ex-boyfriend niya at dumagdag pa ang init na dulot din ng alak.

Nang madakma na ng binata ang kaniyang dibdib ay diretso na nitong hinawakan iyon at kahit bumaba na ang kaniyang kamay ay nagpatuloy pa rin ito. Hinakawan nito at dinama ang kaniyang dibdib kaya mas lalo tuloy siyang nakaramdam ng init. Para na siyang sinisilaban ngayon na hindi niya maintindihan.

Ang bawat haplos nito ay tila nag-iiwan ng bakas ng apoy sa kaniyang balat, isang matinding init na gumagapang mula sa kaniyang dibdib hanggang sa pinakamalalim na bahagi ng kaniyang pagkatao. Hindi na lamang ito simpleng paghawak, ito ay isang de-kuryenteng connection na nagpapakaba at nagpapakilig sa kaniya sa paraang hindi niya kailanman naranasan. Ang kaniyang hininga ay naging mababaw at mabilis, sumasabay sa bawat mapangahas at malikot na galaw ng mga kamay ng binata na tila sinasakop ang bawat pulgada ng kaniyang katawan.

Sa gitna ng tensyong bumabalot sa silid, unti-unting nawala ang ingay ng bar sa kaniyang pandinig, at ang tanging nanatili ay ang malakas na pintig ng kanilang mga puso na tila nag-uusap sa sarili nilang wika. Ipinikit ni Elena ang kaniyang mga mata, hinahayaan ang sarili na malunod sa bango ng binata at sa tamis ng bawat sandali.

Ipinikit ni Elena ang kaniyang mga mata, hinahayaan ang sarili na malunod sa bango at presensya ng binata.

"Ohhh," isang daing ang kumawala sa kaniyang mga labi, isang tunog na tila nagbigay ng hudyat sa binata.

Sa isang iglap, sa kabila ng kaniyang gulat, naramdaman na lamang niya ang malamig na hangin sa kaniyang balat, sign na wala na ang harang sa pagitan nilang dalawa. Nahubad na pala nito ang suot niya at wala ng natira sa kaniyang itaas. Kitang-kita na tuloy ang kaniyang dibdib na kanina lang ay nilalaro pa ng binata.

“You really want it?” tanong na naman nito sa kaniya.

Alam naman niyang kahit pa tanungin siya nito nang paulit-ulit ay hindi na magbabago pa ang isip niya. Gusto na nga niyang ibigay dito ang pinakaiingatan niyang bagay. Gusto niyang ibigay sa lalaking hindi niya kilala at sa lalaking alam niyang hindi na niya kailanman makikita pa.

Tumango siya bilang tugon dito. At iyon na rin naman pala ang hinihintay nitong sagot mula sa kaniya.

“Please... claim me tonight. Make me yours in every way possible,” pagsusumamo niya, ang boses ay halos isang bulong na lamang dahil sa matinding emosyon.

Sa bawat salitang lumalabas sa kaniyang bibig, ramdam ni Elena ang kaniyang ganap na pagsuko, isang matamis na pagpapaubaya sa lalaking ito na tila may hawak ng susi sa kaniyang kaligtasan mula sa pait ng nakaraan. Hinayaan niyang maging mahina at vulnerable ang sarili, itinaya ang lahat sa init ng sandaling ito na tila ba ang buong mundo ay naglaho at silang dalawa na lamang ang natitira.

His gaze darkened, his voice dropping into a rough, low rumble against her skin.

"Oh, Elena," he whispered, his hands ghosting over her waist, pulling her flush against his solid frame. "You have no idea how much I’ve been waiting to hear you say that. Tonight, you aren't just mine, you’re everything I’ve been craving."