LOGINAyan, nagtanong na si Mitch. Knaina lang ay kinikilig pa..
ChandlerNagising ako sa malamlam na liwanag na pumapasok sa floor-to-ceiling windows ng suite ko. Tahimik ang buong Grand Hotel sa ganitong oras—iyong klase ng katahimikan na hindi mapayapa kundi mabigat. Para bang may hinihintay na pagsabog.Saglit akong nanatiling nakahiga, nakatingin sa kisame,
ChandlerPaglabas ko pa lang ng airport, ramdam ko na agad ang bigat ng lungsod—hindi lang dahil sa klima, kundi dahil sa responsibilidad na kasabay ng bawat hakbang ko. Ang Dubai ay hindi lugar para magpahinga. Isa itong lungsod na sumisigaw ng kapangyarihan, pera, at impluwensya. At sa pagkakataon
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
HoneyKilig overload talaga ako sa piling ni Chanton. As in sobra. Yung tipong konting lapit lang niya, parang automatic na nagsho-shutdown ang utak ko. Every hour na magkasama kami, pakiramdam ko priceless, parang ayokong sayangin kahit isang segundo. Kahit sa iisang bahay lang kami nakatira at ara
Sa sandaling iyon, mas lalo kong napatunayan na hindi lang siya isang babaeng kailangang protektahan. Isa siyang babaeng piniling lumaban, kahit nanginginig, kahit may takot. “Ang kailangan mong gawin ngayon,” mariing sabi ni Honey habang nakatingin nang diretso sa ama, “ay ingatan ang sarili mo, D
Honey“Tita Honey, we will miss you…” halos sabay-sabay na sabi ng mga bata, nakapila na parang mga mini-soldiers ready for inspection.Sa loob ng dalawang linggo kong stay dito sa hacienda, finally nakilala ko talaga kung sino at anong klase ng tao ang mga Lardizabal.Kahit sa mga bata, ramdam mo k
Kaya siguro, may kurot ng inggit sa dibdib ko.Inggit sa mga anak na kagaya ni Chanton—at kagaya ng iba pang mga taong nandito—na kahit ilang taon na ang lumipas, ay nasa tabi pa rin nila ang kanilang ina. Isang bagay iyon na kahit maging pinakamayaman pa ako sa buong mundo, kahit makuha ko pa ang l







