Ang Asawa kong Bilyonaryo

*CHAPTER 1: Limang Milyon Para Maging Asawa*

Ako si Elise Reyes Santos, 24 years old. At kung tatanungin mo ako kung ano ang pangarap ko, hindi bilyonaryo. Hindi mansyon. Hindi mamahaling bag. Pangarap ko lang mabuhay ang nanay ko.

Tatlong taon na akong kasambahay sa mansyon ng mga Valderama sa Ayala Alabang. Yung bahay nila, hindi bahay. Parang hotel na may sampung kwarto, may elevator pa sa loob, at may hardin na mas malaki pa sa buong barangay namin sa Quezon. At ang amo ko, si Sandro Miguel Valderama. 29, bilyonaryo, CEO ng Valderama Group. Yung mukha niya parang pinaglihi sa Greek statue. Matangkad, laging naka-itim na suit, at yung pabango niya, kahit nasa kusina ako, naaamoy ko pag dumadaan siya sa sala.

Pero yung ugali? Yelo. Sa loob ng tatlong taon, never niya akong kinausap ng higit sa limang salita. "Linis. Kape. Alis. Ayusin mo yan." Ganun lang. Parang hindi ako tao sa paningin niya. Parang kasangkapan lang ako sa mansyon na to.

Hanggang sa gabing yun. 11:47 PM. Patay na ang ilaw sa buong mansyon maliban sa kusina. Nakaupo ako sa sahig, nakasandal sa ref, hawak-hawak ang cellphone kong basag na ang screen. Kakatawag lang ng kapatid kong si Joy.

"Ate Elise, kailangan na daw operahan si Nanay bukas ng umaga. Barado na daw puso niya. 500k daw kailangan, ate. Pag wala bukas, baka hindi na niya kayanin. Wala na tayong mahiraman, ate. San tayo kukuha?"

At doon ako bumigay. Tahimik lang akong umiyak. Yung iyak na walang boses kasi sanay ka nang umiyak mag-isa. Pinipigilan kong humikbi kasi baka marinig ako ng ibang kasambahay. Yung dibdib ko, parang pinipiga. Tatlong taon akong nagtiis dito sa Maynila, naglinis ng kubeta, nagplantsa ng mga damit na mas mahal pa sa buhay ko, lahat para kay Nanay. At ngayon, sa isang iglap, mawawala siya dahil lang sa pera?

"Umiiyak ka na naman."

Napatalon ako. Nakatayo sa p***o ng kusina si Sir Sandro. Kakauwi lang yata galing sa meeting. Suot pa rin niya yung itim niyang suit, medyo gusot na yung necktie, at yung buhok niyang laging ayos, medyo magulo na. Pero kahit pagod, dominante pa rin ang tindig niya. Yung klase ng lalaki na pag pumasok sa kwarto, mapapayuko ka.

Dali-dali akong tumayo at nagpunas ng luha. Nakakahiya. Ayokong makita niya akong ganito. Sigurado akong nandidiri siya. Ang pangit ko na, dugyot pa.

"Sorry po, Sir! Sorry po, naglinis lang po ako ng-- ng ref. Aalisin ko na po kalat ko--"

Hindi siya umalis. Lumapit pa siya. Dahan-dahan. At bawat hakbang niya, mas lalo akong kinakabahan. Yung sahig na kakapunas ko lang, kumikislap sa ilaw, at yung anino niya, humahaba palapit sa akin.

"Magkano kailangan mo?"

Natigilan ako. Malamig ang boses niya, pero diretso. Walang paligoy-ligoy.

"Po?"

"Narinig ko tawag mo. Limang daang libo. Para sa nanay mo."

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Narinig niya lahat. Ang kapal ng mukha kong umiyak dito. Tatanggalin niya na yata ako. Iisipin niya ang drama ko lang.

"Sir, sorry po, hindi ko po sinasadyang-- personal po yun, hindi ko na po uulitin. Hahanap po ako ng paraan, Sir. Mangungutang po ako--"

"Lumapit ka."

Putol niya sa akin. Utos. Hindi pakiusap. Utos na hindi mo pwedeng tanggihan.

Hindi ako makagalaw. Yung amoy niya, ang lapit na. Yung pabango niyang amoy kahoy at mamahaling alak. Dominante talaga. Hindi ka makakahinga pag sobrang lapit niya.

"Bibigyan kita ng limang milyon. Hindi limang daan. Limang milyon."

Akala ko nabibingi ako.

"Ano po? Sir, hindi po biro yung--"

"Hindi ako nagbibiro, Elise."

Inilapag niya ang isang itim na folder sa kitchen counter. Yung tunog, ang bigat. Binuksan niya. CONTRACT OF MARRIAGE ang nakasulat sa taas. Gold pa yung letra. Kumikinang sa ilaw ng kusina.

"Anong... anong ibig sabihin nito, Sir?"

"Kailangan kong magpakasal sa loob ng 30 araw. Kapag hindi ako kinasal bago mag-31 ako next month, mawawala sa akin ang lahat ng mana ko. Lahat ng shares, lahat ng kumpanya, mapupunta sa pinsan kong wala namang ginawa kundi magsugal. Lola has the final say. At ang gusto ni Lola, kasal."

Tumingin siya sa akin, diretsong-direto sa mata ko. Yung mata niyang dati hindi ako tinitingnan, ngayon hindi maalis sa akin.

"Kailangan ko ng asawa. Hindi artista, hindi model, hindi sosyalera na habol lang pera ko. Kailangan ko ng babaeng simple, hindi magulo, marunong sumunod, at hindi ako pipilitin mahalin. Ikaw yun."

Para akong sinampal at niyakap nang sabay.

"Ako? Pero Sir, kasambahay niyo lang po ako..."

"Exactly. Kaya ka perfect. Alam mong magtrabaho. Alam mong manahimik. At alam kong desperada ka ngayon."

Masakit yung huling sinabi niya, pero totoo. Desperada ako. Sobra.

"Magpapanggap ka lang na asawa ko. Isang taon. 12 months. Titira ka bilang asawa ko, haharap tayo kay Lola at sa media bilang mag-asawa. Pagkatapos ng isang taon, divorce. Annulment. At sayo na ang limang milyon. Malinis. Tax free. Makakabili ka ng bahay, makakapagpagamot ang nanay mo, makakapag-aral ang kapatid mo."

Lumapit siya ng isang hakbang pa. Sobrang lapit na namin na halos magdikit na ang dibdib namin sa layo. Ramdam ko init ng katawan niya kahit naka-aircon ang buong mansyon.

"Hawakan mo kontrata, Elise. Pero isipin mo muna."

Bumulong siya, at ramdam ko yung hininga niya sa may tainga ko.

"Ano, Elise? Papayag ka ba at ililigtas mo ang nanay mo bukas ng umaga? O hahayaan mong mamatay siya dahil sa pride mo?"

At doon ako tuluyang naiyak. Hindi na dahil sa takot. Dahil wala akong choice. Dahil sa harap ko, yung lalaking hindi ako pinapansin sa loob ng tatlong taon, hawak na ngayon ang buhay ng nanay ko at buhay ko.

Tumingin ako sa folder. Sa halagang limang milyon.

Tumingin ako sa kanya.

At sa gabing yun, sa kusina na dati umiiyakan ko lang ng gutom at pagod, doon ko rin ibebenta ang isang taon ng buhay ko.

---

*CHAPTER 2: PIRMA*

Nanginginig ang kamay kong hawak ang ballpen na alok ni Sir Sandro. Ang bigat-bigat. Para akong pipirma hindi lang sa papel, kundi sa buong buhay ko.

"Basahin mong mabuti, Elise. Ayokong sabihin mong niloko kita."

Kinuha ko yung folder. Makapal. Limang pahina. Lahat naka-type sa legal paper. Amoy bago at mamahalin yung papel, hindi tulad ng papel na ginagamit namin sa barangay.

_CONTRACT OF MARRIAGE - Valderama Group Legal Department_

Binasa ko isa-isa habang nanginginig ang kamay ko.

Clause 1: Ang kasal ay tatagal ng isang taon lamang. Isang taon mula sa araw ng kasal.

Clause 2: Walang pilitan sa pisikal na pagsasama. Kung ayaw ng isa, hindi pipilitin ng kabila. Pero kailangan matulog sa iisang kwarto tuwing may bisita, lalo na ang Lola.

Clause 3: Bawal mainlove. Bawal makialam sa personal na buhay ng isa't isa. Bawal magselos.

Clause 4: Pagkatapos ng isang taon, magkakaroon ng annulment. Walang habol sa ari-arian ng bawat isa. Maliban sa limang milyon na paunang bayad.

Clause 5: Mananatiling sikreto ang kontrata. Sa mata ng lahat, totoong mag-asawa. Kailangan magpanggap na masaya, nagmamahalan.

Dominante siya kahit sa kontrata. Lahat ng salita, parang utos. Walang puwang para tumanggi. Lahat ng clause, pabor sa kanya at para protektahan ang pangalan ng pamilya niya.

Tumingala ako sa kanya. Nakatayo pa rin siya sa harap ko, nakapamulsa. Yung suit niya kanina, tinanggal na niya yung coat, sleeves lang ng puting polo ang natira. Nakataas hanggang siko. Kita ko yung ugat niya sa braso, yung relo niyang Rolex na mas mahal pa yata sa buong sahod ko sa isang taon. Kahit pawisan ako sa kaba, siya mabango pa rin.

"At bakit ako, Sir? Maraming babaeng gustong mapangasawa ka. Mga model, artista, anak ng bilyonaryo rin. Bakit yung kasambahay niyo pa? Hindi ba kayo nahihiya na kasambahay lang mapapangasawa niyo?"

Tinitigan niya ako. Yung titig na yun, yung titig na yelo na kinakatakutan ng lahat ng staff sa mansyon. Pero ngayon, parang may iba. Hindi na malamig. Parang may apoy sa likod.

"Lumapit ka," sabi niya.

Hindi ako gumalaw. Natakot ako.

"Lumapit ka, Elise. Hindi kita kakagatin. Hindi pa ngayon."

Dahan-dahan akong tumayo. Tatlong taon na akong kasambahay nila, pero ngayon lang ako nakalapit sa kanya ng ganito. Dati hanggang 3 metro lang distansya ko sa kanya. Ngayon, isang dangkal na lang. Amoy na amoy ko yung pabango niya. Amoy kahoy at mamahalin. Amoy mayaman.

Hinawakan niya yung baba ko, itinaas para magtama ang mata namin. Yung daliri niya, magaspang pero mainit.

"Dahil alam kong desperada ka," bulong niya. Sobrang lapit na mukha niya, halos magdikit na ilong namin. "At ang desperadang tao, sumusunod sa kontrata. Hindi ka magtatanong. Hindi ka gagawa ng gulo sa media. Hindi mo ako ipagpapalit sa pera. Kasi kailangan mo ng pera. Kailangan ng nanay mo ng pera bukas. Tama?"

Tumulo luha ko. Masakit pero totoo lahat. Lahat ng sinabi niya, totoo.

"Narinig ko tawag mo kanina sa ospital. 500k. Bukas na operasyon. Kapag wala yun, hindi na siya aabutin ng isang linggo. Gusto mo ba yun? Gusto mo bang mamatay nanay mo dahil lang ayaw mong pumirma?"

Umiling ako nang mabilis. "Hindi po. Ayoko po."

"Kaya nga ikaw. Kasi alam kong pipirma ka. Kasi wala kang choice. At ako, wala rin akong choice. Kailangan kong magpakasal sa loob ng 30 araw o mawawala sa akin ang Valderama Group. Ang Lola ko, gusto niya may apo na sa tuhod bago siya mawala. Ayaw niya sa mga babaeng pera lang habol ko. Ikaw, hindi ka mukhang pera. Mukha kang... totoo. Mukha kang hindi ako lolokohin."

Hindi ko alam kung compliment ba yun o insulto. Pero sa loob ng tatlong taon, ngayon lang may nagsabing totoo ako.

"Limang milyon, Elise. Hindi limang daang libo. Limang milyon. Sapat para sa operasyon ng nanay mo, para sa gamot niya, para makalipat kayo ng bahay, para makapag-aral ka ulit kung gusto mo. Isang taon ka lang magiging asawa ko. Pagkatapos, malaya ka na. Mayaman ka pa. Hindi mo na kailangan magkuskos ng kubeta."

Pinunasan niya yung luha ko gamit yung hinlalaki niya. Nagulat ako sa lambot ng kamay niya. Akala ko magaspang ugali niya, pati kamay magaspang. Pero hindi.

"Isang taon lang, Elise. Kaya mo ba? Isang taon lang na maging akin?"

Tumingin ako ulit sa kontrata. Sa huling pahina, may dalawang linya.

_Sandro M. Valderama_

_Elise R. Santos_

Nanginginig pa rin kamay ko, pero kinuha ko yung ballpen. Yung ballpen na gold din, mabigat.

"Sir, sigurado ka ba na hindi mo ako... hindi mo ako pipilitin sa gabi? Natatakot po ako."

Ngumiti siya. Ngayon lang siya ngumiti sa akin sa loob ng tatlong taon. At pag ngumiti pala siya, nag-iiba mukha niya. Hindi na yelo. Parang tao.

"Hindi kita pipilitin, Elise. Hindi ako ganung klaseng lalaki. Pero hindi ko rin pipigilan ang sarili ko na akitin ka. Magkaiba yun. Pipilitin at aakitin, magkaiba yun, di ba?"

Namula ako. Ano daw? Aakitin?

Bago pa ako makasagot, pinirmahan ko na. Mabilis. Para hindi na ako magbago ng isip. Para hindi na ako umatras. Para sa nanay ko.

_Elise R. Santos_

Pagka-pirma ko, parang nabunutan ako ng tinik at tinusok ulit ng mas malaki. Iyak ako nang iyak pero nakapirma na.

Kinuha niya agad yung papel at pinirmahan din niya. Mabilis at dominante ang pirma niya. _Sandro M. Valderama._

"Good girl."

Hinila niya ako palapit. Masyadong malapit. Nasa dibdib na niya ako. Rinig ko tibok ng puso niya. Mabilis din pala. Akala ko ako lang kinakabahan.

"Mula ngayon, hindi na kita kasambahay. Asawa na kita. Kaya tanggalin mo yang uniporme mo at sumama ka sa akin. Ipapakilala na kita kay Lola. Kailangan niyang maniwala na mahal kita. Kailangan niyang maniwala na mahal mo ako."

"Paano? Paano ako maniniwala na mahal kita?"

"Ganito."

At bago pa ako makaiwas, hinalikan niya ang noo ko. Marahan. Matagal. Mainit ang labi niya. Yung labi niyang hindi ko akalaing marunong humalik nang ganun kalambot.

Yung unang beses na may lalaking gumawa nun sa akin. Hindi bastos. Hindi nakakatakot. Parang... pinoprotektahan ako. Parang sinasabing akin ka na, at poprotektahan kita.

At sa gabing yun, sa kusina ng mansyon na pinagtatrabahuan ko, sa sahig na kakapunas ko lang, naging asawa ako ng bilyonaryo.

---

*CHAPTER 3: ANG LOLA*

Hindi ko alam na ganito pala kalaki ang kaba na mararamdaman ng isang kasambahay na biglang naging asawa ng amo.

Pagkatapos kong pumirma, hindi man lang ako pinagbihis ni Sir Sandro. Nakasuot pa rin ako ng kupas kong uniporme na kulay gray. Yung buhok ko nakapusod lang, walang ayos. Yung kamay ko, amoy sibuyas pa dahil naghihiwa ako kanina ng pang-dinner na dapat sana ay para sa kanila. Yung medyas ko, butas pa sa may hinlalaki.

"Ayos ka na ba?" tanong niya habang pababa kami ng hagdan patungong living room. Hawak niya kamay ko na parang ayaw akong bitawan.

"Ayos? Sir, tingnan mo suot ko! Uniporme ng kasambahay! Paano ako haharap sa Lola mo? Isipin niya niloko mo lang siya! Isipin niya ginayuma kita o binayaran mo ako! Nakakahiya!"

Huminto siya sa gitna ng hagdan. Nasa dalawang baitang siya na mas mataas sa akin kaya kailangan kong tumingala. Ang tangkad niya talaga. Kahit nasa hagdan lang kami, para pa rin siyang hari at ako alalay lang niya.

"Elise, makinig ka. Ang Lola ko, 82 years old na. Hawak niya ang 60% ng Valderama Group. Lahat ng desisyon, sa kanya pa rin ang huling salita. Lahat ng perang meron ako, galing sa kanya. Alam niya lahat ng galaw ko. Alam niya na wala akong girlfriend sa loob ng tatlong taon. May private investigator pa yan. Kaya kung ihaharap kitang nakapustura na parang model, hindi siya maniniwala. Iisipin niya bayad ka."

Hinawakan niya yung kamay ko. Malamig kamay ko dahil sa kaba, mainit ang kanya. Pinainit niya.

"Gusto niyang makita yung totoo. At ang totoo, ikaw yung kasambahay na tatlong taon nang nag-aalaga sa bahay na to. Ikaw yung naglilinis ng kwarto niya tuwing pumupunta siya dito. Ikaw yung gumagawa ng salabat niya pag inuubo siya. Ikaw yung naglalagay ng kumot sa kanya pag nakakatulog siya sa sala. Natatandaan ka niya, Elise. Hindi mo lang alam."

Natigilan ako. Totoo ba yun? Isang beses, nung nakaraang taon, pumunta ang Lola. Inutusan akong gumawa ng salabat na may luya at honey. Nanginginig pa ako nun kasi baka hindi niya magustuhan. Pero naubos niya at sabi niya kay Manang Fe, "Masarap gumawa ng salabat yang bago mong kasambahay, yung payat."

Hindi ko akalain na matatandaan niya yun. Akala ko lahat ng kasambahay, pare-pareho lang sa paningin nila.

"Kaya please, magtiwala ka sa akin ngayong gabi lang. Magpanggap ka lang na mahal mo ako. Kaya mo ba? Isang tingin lang, isang hawak lang. Kunwari mahal mo ako. Para sa limang milyon at para sa nanay mo."

Tumango ako kahit nanginginig tuhod ko. Para kay Nanay. Para sa limang milyon. Kaya kong magpanggap na mahal ko ang bilyonaryong to.

Pagdating namin sa sala, halos malaglag panga ko. Akala ko sala lang. Pero parang lobby ng hotel sa Makati. Kasing laki ng basketball court na sinasabi nila. May malaking chandelier na kumikinang, may piano sa gilid na hindi naman tinutugtog, at sa gitna, nakaupo ang isang matandang babae na nakabarong at nakasalamin. Kahit matanda na, kita mo pa rin yung tapang at talino sa mata. Yung buhok niya puting-puti pero ayos na ayos.

Si Doña Carmen Valderama. Ang Lola. Ang tunay na may-ari ng lahat.

Katabi niya ang dalawang abugado na may dalang folder at laptop. Seryosong-seryoso.

"Sandro," sabi ng Lola, hindi man lang ngumiti. Malamig din boses, mana kay Sandro. "Late ka. Sabi mo 7pm. 7:15 na. Anong klaseng CEO ka na hindi marunong sa oras?"

"Pasensya na, Lola. May inasikaso lang," sabi ni Sandro at biglang nagbago boses niya. Mas malambot. Mas magalang. Ngayon ko lang narinig na ganyan siya magsalita. Sa akin kasi laging utos.

Tapos hinila niya ako sa harap. Halos itulak niya ako sa harap ng Lola niya.

"Lola, si Elise. Si Elise Santos. Ang... girlfriend ko. At soon, asawa ko."

Nagkatinginan kami ng Lola. Para akong tinutusok ng karayom sa kaba. Gusto kong yumuko, pero hinawakan ni Sandro baba ko para tumingala.

Tinitigan ako ng Lola mula ulo hanggang paa. Walang emosyon. Parang nag-i-scan. Mula sa kupas kong uniporme hanggang sa tsinelas kong luma.

"So ito ang asawa mo, Sandro? Ang kasambahay ninyo? Yung kasambahay ninyo sa kusina? Yung nagluluto ng itlog mo tuwing umaga?"

Lumunok ako. Gusto ko nang tumakbo pabalik sa kusina. Gusto ko nang maghukay ng lupa at dun magtago.

Pero bago pa ako makasagot, naramdaman ko yung mahigpit na hawak ni Sandro sa bewang ko. Sobrang dominante ng hawak niya na hindi ako makagalaw. Hinila niya ako palapit sa katawan niya. Ramdam ko yung matigas niyang katawan sa likod ko.

"Opo, Lola. Si Elise. Mahal ko po siya kaya kahit kasambahay siya, pakakasalan ko. Matagal na kaming may relasyon, tinatago lang namin. Ayaw ko po kasing husgahan siya ng tao."

Sinungaling! Pero ang galing niyang umarte. Kung may award lang sa pagsisinungaling, panalo na siya. Parang totoong mahal niya ako kung makatingin.

"Matagal? Gaano katagal?" tanong ng Lola, halatang hindi naniniwala. Tinitigan niya ako na parang nanghuhusga.

"Isang taon na, Lola," sagot ni Sandro nang hindi kumukurap. "Ayaw ko lang ipaalam kasi alam kong huhusgahan niyo siya. Pero ngayong kailangan ko nang magpakasal, hindi ko na kayang itago. Mahal ko siya, Lola. At gusto kong siya ang maging ina ng magiging apo niyo."

Nanlaki mata ko sa sinabi niya. Ina ng apo?

Hinila niya ako paupo sa kandungan niya sa harap mismo ng Lola niya at ng dalawang abugado. Hindi ako makapalag dahil hawak niya bewang ko.

"Sandro!" Bulong ko, namumula. Ramdam ng buong katawan ko yung hita niya. Ang init. Ang tigas ng pagkakaupo ko sa kanya. Amoy na amoy ko pabango niya.

"Anong problema, love? Asawa na kita, di ba? Girlfriend kita, di ba? Bakit ka nahihiya?" sabi niya nang malakas para marinig ng Lola, pero yung mata niya nakatingin sa akin, nang-aasar. Kinikilig pero naiinis ako.

Namumula ako lalo. Ramdam ko ang init ng katawan niya, yung pabango niya, yung kamay niyang nasa bewang ko na humahaplos nang dahan-dahan na parang sinasadya. Parang pinapakita sa Lola na sanay siya humawak sa akin.

Tinitigan kami ng Lola ng matagal. Yung abugado sa gilid, nagbubulungan at nagta-type sa laptop.

"Kung mahal mo nga, patunayan mo," sabi ng Lola bigla. "Halikan mo. Dito. Sa harap ko. Patunayan mong hindi pera habol ng babaeng yan. Patunayan mong hindi mo binayaran para magpanggap."

Nanlaki mata ko. Halik? Dito? Sa harap ng Lola?

"Sandro, Lola, hindi-- hindi pa kami--"

Hindi na ako pinatapos ng Lola. "Kung hindi mo kayang halikan ang kasambahay mo sa harap ko, paano kita paniniwalaan na mahal mo siya? Paano ko ibibigay sayo ang kumpanya kung pati paghalik sa kasambahay hindi mo magawa?"

Tumingin sa akin si Sandro. Yung titig niya, hindi na pang-arte. Parang nagtatanong. Parang humihingi ng permiso. Yung kamay niya sa bewang ko, humigpit.

At sa unang pagkakataon, hindi ko nakita yung bilyonaryong malamig. Nakita ko yung lalaking nangangailangan din. Yung lalaking pwede ring mawalan ng lahat katulad ko.

Dahan-dahan akong tumango. Isang maliit na tango na halos hindi makita. Pero nakita niya.

Yun lang ang hinihintay niya. At doon nagsimula ang lahat.

------

*CHAPTER 4: HALIK*

"Hindi na kailangan, Lola--" sabi ko, halos pabulong. Gusto ko nang lamunin ng sahig na marmol na kasing laki ng basketball court.

Pero hindi na ako pinatapos ni Sandro.

Naramdaman ko yung isang kamay niya na mahigpit pa rin sa bewang ko, at yung isang kamay, dahan-dahang umakyat sa batok ko. Yung mga daliri niya, pumasok sa buhok kong nakapusod. Yung tali ng buhok ko, parang tatanggalin niya. Hinila nang marahan para mapatingala ako sa kanya.

"Sandro, wag--" pero mahina lang boses ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa takot o dahil sa kaba na hindi ko maintindihan. Yung puso ko, sobrang lakas na parang lalabas na sa dibdib.

"Lola asked for proof, love. We have to give her proof," bulong niya, sapat lang para marinig ko. Yung boses niya, mababa at parang naglalambing pero dominante pa rin. Ang lapit ng mukha niya. Kita ko bawat hibla ng pilikmata niya. Kita ko yung nunal niya sa may panga na dati hindi ko napapansin kasi hindi ako makatingin sa kanya nang direkta. Kita ko kung paano dahan-dahang bumaba tingin niya mula sa mata ko, papunta sa labi ko.

Sa likod namin, tahimik lang si Doña Carmen. Pinapanood kami. Kasama yung dalawang abugado na parang nanonood ng teleserye nang live. Tahimik ang buong sala. Yung aircon lang ang naririnig ko at yung tibok ng puso ko.

"Isang halik lang, Elise. Para sa kontrata. Para maniwala si Lola. Isang halik lang at limang milyon pa rin sayo, at ligtas nanay mo," bulong niya ulit. Parang binibigyan niya ako ng rason para pumayag.

Bago pa ako makasagot, sinakop na niya ang labi ko.

Sa una, malambot lang. Parang nagtatanong. Parang nag-aalangan. Mainit at malambot labi niya, lasang mint at kape. Amoy na amoy ko yung pabango niya. Hindi ko inasahan na ganun pala siya humalik. Akala ko marahas, dominante, kagaya ng ugali niya. Pero hindi. Maingat siya nung una. Parang natatakot din na masaktan ako.

Pero nang mapasinghap ako dahil sa gulat, dun siya nagbago. Parang naging signal yun sa kanya.

Naramdaman kong humigpit hawak niya sa batok ko. Pumasok yung halik niya nang mas malalim. Hindi bastos. Pero mapang-angkin. Yung tipong sinasabi na akin ka. Yung kamay niya sa bewang ko, humigpit lalo at idinikit ako sa katawan niya. Wala nang pagitan.

Nakalimutan kong nasa harap kami ng Lola niya. Nakalimutan kong may dalawang abugado na nakatingin. Nakalimutan kong kontrata lang to at kasambahay lang ako at amo ko siya.

Ang alam ko lang, ngayon lang ako nahalikan ng ganito sa buong 24 years ng buhay ko. Yung mga boyfriend ko dati sa probinsya, smack lang at takot pa. Ito, parang sinasakop buong pagkatao ko. Parang lahat ng tatlong taon na hindi niya ako pinansin, binabawi niya sa isang halik.

Napahawak ako sa polo niya sa sobrang kaba. Mahigpit. Hinawakan ko yung tela at kinuyom. Ayokong matumba. Mahuhulog ako kung bibitawan niya ako. Nanginginig tuhod ko.

Matagal yun. Siguro mga sampung segundo lang sa totoong oras, pero para sa akin, isang oras. Isang oras na nakalutang ako.

Nang bumitaw siya, hingal kaming dalawa. Magkadikit pa rin noo namin. Yung hininga niya, mainit sa mukha ko. Kita ko yung mata niya, madilim at malalim. Hindi na yung yelong titig na dati. May iba na. Parang naguguluhan din siya sa ginawa niya.

"Satisfied, Lola?" sabi ni Sandro, pero hindi siya tumingin sa Lola. Nakatingin pa rin siya sa akin. Hinahaplos pa rin batok ko na parang pinapakalma ako. Yung hinlalaki niya, nagcir-circle sa batok ko.

Tahimik. Walang nagsasalita. Tapos narinig ko tumikhim si Doña Carmen.

Ngumiti ang Lola. Sa wakas. Ngumiti siya. Ngiting malaki.

"Sa wakas, may magpapatino na sa apo ko. Akala ko habang buhay ka nang manlalamig sa mga babae, Sandro. Akala ko wala ka nang balak mag-asawa. Hindi mo man lang pinakilala sa akin dati. Kung alam ko lang na may tinatago ka palang kasambahay na maganda at mabait. Mas maganda pa sa mga model na dinadala mo dati."

Hindi ako makatingin. Namumula ako hanggang leeg. Yung labi ko, parang namamanhid pa sa halik niya. Parang may naiwan siyang marka.

"Ang kasal sa Sabado. Civil lang muna dito sa mansyon. Ayokong ipagpabukas pa. Tatawagan ko na si Judge. At Elise--" lumingon sa akin ang Lola. Mas malambot na boses niya ngayon sa akin.

"Opo?" halos hindi lumabas boses ko.

"Simula bukas, hindi ka na kasambahay dito. Ihanda mo sarili mo. Papagawan kita ng damit. Hindi pwedeng naka-uniporme ka sa kasal ng apo ko. Anak na kita mula ngayon."

Tumango lang ako. Hindi ako makapagsalita. Para akong pipi.

Tumayo si Sandro, buhat pa rin ako sa kandungan niya bago niya ako ibinaba nang dahan-dahan. Parang ayaw niya akong bitawan. Inalayan niya ako tumayo kasi nanghihina ako.

"Lola, we need to rest. Pagod si Elise. Napagod sa biyahe."

"Oo na, sige na. Dalhin mo na yang asawa mo. At mag-ingat kayo."

Hinila na ako ni Sandro palabas ng sala. Mabilis lakad niya. Hawak pa rin bewang ko nang mahigpit. Parang pagmamay-ari.

Pagdating namin sa hallway, malayo na sa Lola at sa mga abugado, tinulak ko siya nang malakas.

"Bakit mo ginawa yun! Hindi kasama sa kontrata yun! Sabi mo walang pilitan! Sabi mo sa kontrata walang pilitan! Bakit mo ako hinalikan!"

Hindi pa ako tapos magsisigaw, hinila niya ako ulit at kinulong sa pader. Isang kamay niya sa gilid ng ulo ko, isang kamay sa bewang ko. Kulong na kulong ako sa katawan niya. Yung dibdib niya, dikit sa dibdib ko.

"Elise," sabi niya, mababa boses. Seryoso. Hindi na nang-aasar. "Makinig ka sa akin."

Hingal pa rin ako. Sa galit o sa halik, hindi ko alam.

"Simula ngayon, ako ang batas sa kontratang yan. At pag sinabi kong asawa kita, asawa kita. Pag sinabing kailangan kitang halikan para maniwala si Lola, hahalikan kita. Naiintindihan mo? Kasi kung hindi tayo paniniwalaan ni Lola, mawawala sa akin ang lahat at mawawala sayo ang limang milyon."

Tinitigan ko siya. Galit ako. Pero mas nangingibabaw yung kaba at kilig na hindi ko maintindihan.

"At isa pa," dagdag niya, lumapit pa lalo. Halos magdikit na ilong namin. "Hindi yun kasama sa kontrata. Pero hindi mo rin itinulak ako, Elise. Hinawakan mo pa nga polo ko. Mahigpit pa."

Natigilan ako. Totoo. Hinawakan ko polo niya. Mahigpit. Hindi ko itinulak.

"Anong ibig sabihin nun?" bulong niya, nang-aasar ulit.

Hindi ako nakasagot. Kasi kahit ako, hindi ko alam kung galit ba ako o kinikilig. Kung naiinis ba ako sa pagiging dominante niya, o gusto ko pa ng isa pang halik.

Umatras siya nang dahan-dahan at binitawan ako.

"Magpahinga ka na. Bukas, susukatan ka ng wedding dress. At sa Sabado... magiging Valderama ka na. Mrs. Valderama ka na."

Iniwan niya ako sa hallway. Nanginginig tuhod ko. At yung labi ko, hinawakan ko.

Yun pala feeling ng halik ng bilyonaryo. Nakakalunod.

---

*CHAPTER 5: ANG UNANG GABI BILANG MAG-ASAWA*

Kasal na kami.

Walang simbahan. Walang engrandeng handaan. Civil wedding lang sa garden ng mansyon ng mga Valderama. Si Judge lang, si Lola na halos maiyak sa tuwa, dalawang abugado, at kami. Walang ibang tao. Pero yung garden, pinalagyan ni Sandro ng puting bulaklak at ilaw na parang nasa fairy tale.

Pero kahit civil lang, suot ko ang puting dress na siya mismo ang bumili. Hindi ko alam kung paano niya nalaman sukat ko. Off-shoulder, hanggang tuhod, simpleng-simple pero pag sinuot mo, parang prinsesa ka. Hindi kasambahay. Yung tela, ang lambot. Yung buhok ko, pinagawan pa ni Lola sa mamahaling parlor kanina. Hindi ko na kilala sarili ko sa salamin kanina.

"Bagay sayo," yun lang sinabi ni Sandro nung makita niya ako pababa ng hagdan. Pero yung mata niya, hindi maalis sa akin. Kanina pa. Mula nung lumabas ako ng kwarto hanggang sa garden, nakatingin lang siya. Yung tingin na hindi ko maintindihan.

Pagkatapos ng pirmahan, ng picture-taking kasama si Lola na halos maiyak sa tuwa at sinabing "Sa wakas, magkakaapo na ako," at ng pagbati ng mga katulong na dati kong kasama - na ngayon ay nag-aatubili kung tatawagin ba akong "Ma'am Elise" o "Elise" pa rin - dumating na ang gabi.

Ang unang gabi bilang mag-asawa. Ang unang gabi na asawa na ako ng bilyonaryo.

Nakatayo ako ngayon sa gitna ng master bedroom niya. Hindi na kwarto ng kasambahay sa likod. Master bedroom. Yung kwarto na dati ay nililinis ko lang tuwing umaga. Yung kama na king size na dati ay inaayos ko lang at pinapalitan ng punda. Yung banyo na may bathtub na dati ay pinupunasan ko lang ng mabilis. Yung walk-in closet na dati tinitingnan ko lang at nangangarap.

Ngayon, dito na ako matutulog. Kasama siya. Sa iisang kama.

Si Sandro, kararating lang galing sa baba. Kausap pa si Lola kanina tungkol sa honeymoon daw. Nakabukas pa yung unang tatlong butones ng polo niya na puti. Kita ko yung leeg niya, yung collarbone niya, yung dibdib niya na may konting buhok. Basang-basa pa buhok niya galing banyo. Bagong ligo. Amoy na amoy ko pabango niya kahit malayo ako.

"Doon ka sa kama. Ako sa sofa," sabi ko agad, yakap yung maliit na unan na kinuha ko galing sa dati kong kwarto. Gusto kong maglagay ng boundary. Kahit kumot man lang sa gitna ng kama. Kahit unan.

Tumawa siya. Yung tawa na mababa at parang nang-aasar. Yung tawa na nakakatunaw.

"Elise, asawa na kita sa papel at sa mata ng lahat. Sa tingin mo papayag si Lola na magkahiwalay tayo ng kama? Nasa kabilang kwarto lang siya. Matanda na yun pero malakas pa pandinig. Ano iisipin niya pag narinig niyang nagtatalo tayo kung saan matutulog? Iisipin niya niloloko natin siya at babawiin niya kontrata bukas din."

Lumapit siya sa closet at nagtanggal ng polo. Hindi siya nahiya. Talagang hinubad sa harap ko na parang sanay na sanay na may babae sa kwarto niya.

Napapikit ako agad. "Sir! Ano ba! Nandito ako!"

Kita ko abs niya bago ako pumikit. Hindi yung abs na pang-gym lang na picture lang. Yung abs na parang araw-araw nagbubuhat ng kumpanya at ng bigat ng mundo. Yung braso niya, may muscle. Yung likod niya, malapad.

"Anong Sir? Asawa mo na ako. Sandro. Tawagin mo akong Sandro. O kaya... love, katulad nung tawag ko sayo kanina. Mas gusto ko pag love tawag mo sa akin sa gabi."

"Hindi! Hindi ko kaya! Sandro na lang!"

Dahan-dahan siyang lumapit, n*******d pang-itaas, suot lang yung pantalon niya na pang-kasal. Bawat hakbang niya, parang lumiliit kwarto. Parang siya lang nakikita ko.

"Elise, basahin mo ulit kontrata sa utak mo. Ang sabi, walang pilitan. Hindi kita pipilitin. Hindi kita gagalawin kung ayaw mo. Kahit katabi pa kita, hindi kita gagalawin kung ayaw mo. Promise ko yan."

Nakahinga ako nang maluwag. Totoo naman, nasa kontrata yun.

"Pero," dagdag niya at ngumiti. Yung ngiting delikado. Yung ngiting alam mong may binabalak. "Hindi ibig sabihin na hindi kita pwedeng akitin. Iba ang pilit sa akit, di ba?"

Nanlaki mata ko. "Ano?"

"Limang milyon binigay ko sayo, Elise. Pero gusto kong malaman mo, hindi pera ang habol ko sayo. Kung pera lang, maraming babae diyan na mas maganda pa sayo, mas sexy pa sayo, na kayang bayaran at handang maghubad ngayon din. Pero hindi sila ikaw."

Lumapit pa siya. Isang hakbang na lang, magdidikit na kami. Naamoy ko na yung toothpaste niya at yung amoy ng bagong ligo na lalaki.

"Matagal na kitang pinapanood, Elise. Tatlong taon. Akala mo hindi kita napapansin? Akala mo hindi kita nakikita kasi tahimik ka lang sa kusina? Ikaw yung laging nauunang gumising para magtimpla ng kape ko kahit hindi mo trabaho. Ikaw yung nag-iiwan ng pandesal sa mesa ko pag alam mong hindi ako kumakain dahil sa stress. Ikaw yung umiiyak sa kusina pag gabi akala mo walang nakakarinig. Naririnig kita. Lahat naririnig ko."

Natigilan ako. Alam niya lahat? Lahat ng iyak ko? Lahat ng pagod ko?

"Akala mo ba nung gabing umiiyak ka dahil sa nanay mo, dun lang kita unang nakita? Matagal na kitang nakikita. Kaya nung sinabi ni Lola na kailangan ko magpakasal, ikaw agad naisip ko. Kasi ikaw lang yung hindi ako huhusgahan. Ikaw lang yung totoo sa bahay na to."

Hindi ako nakagalaw. Sobrang lapit na niya. Naamoy ko na naman pabango niya. Pero ngayon may halong amoy ng bagong ligo at mint.

Marahan niyang hinawakan buhok ko at tinanggal yung suklay na bigay ni Lola. Bumagsak buhok ko sa balikat. Mahaba pala buhok ko pag nakawala.

"Huwag ka matakot sa akin," bulong niya, halos pabulong na. "Hindi ako masamang tao. Sa business lang ako masungit. Pero sayo, hindi."

Hinalikan niya ang leeg ko, marahan. Isang mabilis na halik lang sa gilid. Pero parang may kuryenteng dumaloy sa buong katawan ko mula ulo hanggang paa. Napasinghap ako.

"Sandro..."

"Shhh. Matulog ka na. Hindi kita gagalawin hangga't hindi mo gusto. Pero tabi tayo. Kailangan."

Hinila niya yung kumot sa kama. "Tabi tayo. Gitna ang unan kung gusto mo. Pero tabi tayo. Kasi pag pumasok si Lola bukas ng umaga at nakita niyang nasa sofa ako, tapos ang kontrata. At nanay mo? Nasa ospital pa? Hindi mo gugustuhin yun, di ba?"

Wala na akong nagawa. Dahan-dahan akong humiga sa isang side ng kama. Ang lambot ng kama niya. Amoy siya. Amoy Sandro na pabango. Ang bango.

Humiga rin siya sa kabilang side. Malayo. May isang dipa ang pagitan namin. May unan sa gitna na ginawa kong pader.

Pinatay niya ilaw. Isang lamp shade na lang natira na kulay dilaw.

Tahimik. Naririnig ko tibok ng puso ko. Lakas-lakas. Rinig ko rin tibok ng puso niya.

"Sandro?" tawag ko nang mahina.

"Hmm?" sagot niya, gising pa.

"Gising ka pa?"

"Oo. Hindi ako makatulog pag katabi kita."

"Thank you."

"Para saan?"

"Sa... sa limang milyon. Naoperahan na nanay ko kaninang hapon. Sabi ng ospital, successful. Tumawag kapatid ko. Umiiyak siya sa tuwa. Salamat, Sandro. Salamat talaga."

Tahimik ulit ng ilang segundo. Tapos naramdaman kong gumalaw kama. Lumapit siya nang konti. Inalis niya yung unan sa gitna na pader namin at inilagay sa sahig.

"Elise." Tawag niya.

"Opo?"

Tumagilid siya paharap sa akin. Sa dilim at sa ilaw ng lampshade, kita ko mata niya. Malungkot pero dominante.

"Tandaan mo, Elise Valderama ka na ngayon. Mula ngayon, hindi ka na kasambahay. Asawa ka ng bilyonaryo. Asawa kita. At akin ka sa loob ng isang taon. Akin ka."

Tapos, dahan-dahan, niyakap niya ako mula sa likod. Hindi mahigpit. Hindi bastos. Yung yakap na protektado. Yung kamay niya nasa bewang ko, hindi gumagalaw.

"Matulog ka na, love. Nandito lang ako. Hindi kita pababayaan. Hindi na kita hahayaang umiyak mag-isa sa kusina."

At sa unang beses sa loob ng maraming taon, simula nung namatay tatay ko at nagkasakit nanay ko, hindi ako nakaramdam ng takot. Hindi ako mag-isa.

Ligtas ako. Sa bisig ng lalaking akala ko yelo.

Kahit kontrata lang, sa gabing yun, sa yakap ng bilyonaryong akala ko ay hindi marunong magmahal, nakatulog ako nang mahimbing.

Hindi ko alam, nakatingin lang pala siya sa akin buong gabi at hinahaplos buhok ko.

---