Mag-log inThank you for reading. See you sa next chapter.
Me: ’Wag kang magrereklamo ha.Hindi ako naghintay nang matagal para sa sagot niya.Love: When did I do that?Napatawa ako nang mahina, napailing habang nakasandal sa upuan. Oo nga naman. Ni minsan, hindi pa siya nagreklamo sa akin—kahit pagod, kahit puyat, kahit minsan halos ubos na ang energy niya
ChandlerMabigat sa loob ang umalis, lalo na nang makita kong naglalakad palayo si Mitch.Kahit naka-facemask siya, kahit hindi ko na kita ang buong mukha niya, kilala ko ang lakad niya. Alam ko kung kailan siya nagpipigil, kung kailan niya binabagalan ang hakbang dahil ayaw pa niyang matapos ang sa
May mga tao pa ring dumarating—may bitbit na maleta, may kausap sa phone, may umiiyak, may natatawa. Isang normal na airport scene. Pero para sa akin, parang huminto ang mundo sa pagitan naming dalawa.Wala akong pakialam kung may makakita man sa amin. Naka-facemask naman kami pareho ni Chandler. At
Mitch“Ang sabi ko naman kasi, ’wag mo na akong ihatid eh,” reklamo ni Chandler, may halong inis at lambing sa boses. Yung tono niya na halatang gusto niya akong pagsabihan pero hindi niya magawa nang todo dahil ako ’yon—dahil mahal niya ako.Nasa departure area na kami. Maliwanag, maingay, puno ng
Mitch“Matunaw ’yan, Love…” nanunuksong sabi ni Chandler, may halong lambing at yabang sa boses niya na para bang alam na alam niyang wala na talaga akong laban.Para naman talaga akong timang na nakatitig lang sa daliri ko, paulit-ulit na iniikot ang kamay ko, hindi makapaniwala na finally ay suot
MitchKinabukasan ay medyo tanghali na akong nagising. Nagkataon, sinabi ni Sir Richard na wala muna kaming practice ngayong araw dahil nagpaalam sina Cecilio at Ryan na kailangang umuwi. Hindi na ako nagtaka pa doon since alam ko na pwede naman talagang magka-emergency.Si Chandler ay hindi nakauwi
Bwisit talaga. Alam ko naman, ganito talaga ang mundo nila. Showbiz, publicity, fans. Lahat ‘yan parte ng trabaho. Naranasan ko rin ‘yan dati, noong ako pa ang pinagtitilian. Pero iba pala kapag yung babaeng mahal mo na ang gustong itambal ng mga tao sa iba. Iba pala ‘yung pakiramdam ng hindi m
Dahil malinaw sa akin, sinasadya niya ‘yon. Hindi lang basta nostalgia o simpleng post ng “throwback.” May halong panunukat at may pahiwatig. At kung patatahimikin ko lang ang sarili ko, parang hinahayaan ko na rin siyang i-disrespect ang kapayapaan na pinaghirapan kong buuin. Napakagat ako sa l
Si Mommy ang unang lumapit, hinawakan niya ang mga kamay ko at marahang pinisil. “That’s my hija,” sabi niya, nakangiti nang buong lambing. “Don’t worry, magaling si Lualhati.” Napakurap ako. “Lualhati?” tanong ko, bahagyang naguguluhan. Hindi ko siya personal na kilala, pero sa tono ng boses ni Mo
ChansenSa totoo lang, ang hirap tanggapin ng sinabi ni Estella. Parang may sumabog sa loob ko, pero pinilit kong hindi ipakita. Ayokong maramdaman niya na nadurog ako, kasi alam kong hindi rin siya matatahimik kapag nakita niyang dinibdib ko ng husto ‘yong mga sinabi niya.Ang hirap magpanggap na o







