로그인MitchHindi ko inakalang ganoon ka-intense—at kaaliw—ang isang simpleng family basketball game.Sa unang pito pa lang ng bola, ramdam ko na agad ang kakaibang energy sa court. Hindi mo mawari kung seryoso ba talaga silang manalo o mas nangingibabaw ang trip nilang maglokohan. May konting banggaan, m
MitchMatapos kumain, hindi agad nagkanya-kanya ang lahat. Parang natural na extension na lang ng breakfast yung kwentuhan—yung tipong walang gustong tumayo agad dahil ang gaan ng vibe. May mga nagkakape pa, may mga naka-relax lang sa upuan, at may mga tawa na hindi pilit, kusang lumalabas.Sa gilid
Mitch“Rise and shine, love…” malambing na bati sa akin ni Chandler sa mismong sandaling dahan-dahan kong idinilat ang aking mga mata, na para bang sinigurado niyang siya ang unang makikita ko sa umaga.At honestly? Hindi ako nagreklamo.Ang sarap sa pakiramdam na mukha niya agad ang masilayan ko, y
Ngumiti na lang ako at tumango, pilit pinapakalma ang sarili ko.Naalala ko tuloy ang sinabi ni Chandler sa akin habang nasa biyahe kami papunta rito—na conservative nga raw ang mommy niya. At sa mga sandaling iyon, mas lalo kong naintindihan kung bakit. Hindi ito yung pagiging strict na nakakasakal
Napakurap ako. “Po?”“Paano kayo nagkakilala?” dagdag ni Ate Gianna, nakasandal sa upuan habang nakangiti. “At huwag mong sasabihin na simple lang, ha. Walang simple sa kapatid namin.”“Excuse me,” singit ni Chandler mula sa kabilang side, pero hindi man lang siya nilingon.“Stay there,” sagot ni At
Bawat isa ay may kanya-kanyang paraan ng pagbati—may tahimik, may palabiro, may diretsahan—ngunit lahat sila ay may iisang dala: isang pakiramdam ng pagtanggap na hindi ko inaasahan.Hindi pa roon natatapos ang lahat.Lumapit din si Kuya Chanton kasama ang buntis niyang asawang si Honey na isa ding
“Okay lang ‘yan, hija,” sabat ni Mommy, malambing ang boses habang hinahaplos ang braso ko. Nakangiti siya, ‘yung ngiting punong-puno ng pag-unawa. “Natural lang ‘yang nararamdaman mo. Tao ka lang, at minsan, kahit hindi mo gusto, may sumisilip na ganyang tanong sa puso mo.” Sumabay pa sina Ate Cha
Napangiti ako nang malalim. Kahit ilang beses ko pa siyang makita sa caller ID, iba pa rin ‘yung kilig. Parang unang tawag pa rin niya sa akin noong bago pa lang niya ako tinanggap.Agad kong pinindot ang answer button.“Hey, Wifey,” bati ko agad, medyo excited pa ang tono ko.“Sen…”Napakunot ang n
Tumango ako. “No!” bulalas ko. "Tayo ang kakain ng dala mo syempre." Napakamot ako sa batok, pilit na pinapakalma ang sarili.Relax, Chansen. You’re not guilty. Wala kang ginawang mali.Pero kahit anong self-reminder, hindi ko pa rin maiwasang mapansin kung gaano siya ganda kahit seryoso ang mukha n
Estella Pagkatapos ng pag-uusap namin ni Chansen kaninang umaga, parang biglang gumaan ang lahat. Buong araw kaming payapa. Walang tensyon, walang issue, walang bangayan. He was extra sweet, too. Kahit simpleng tinginan lang namin, parang sapat na para magkaintindihan kami. Pero dahil weekend ngay







