MasukMagkikita na kaya sila? Abangan po ang susunod na kabanata. Huwag pong kalimutan ang mag like at comment. Pa-vote po kung may gems po kayo at maraming salamat sa patuloy na pagsuporta!
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Ang sarap tignan ng paligid. Ang bawat sulok ng mesa ay puno, hindi lang ng pagkain, kundi ng alaala, kwento, at pagmamahal. Ang ngiti at saya sa mukha ng bawat isa ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam sa akin. Isang uri ng kaligayahan na hindi mo mabibili, hindi mo mahihiram, kundi mararamdaman mo
Napabuntong-hininga ako. “Then he’s almost guaranteed to win the presidency.” “Exactly,” mariing sagot ni Kuya Lualhati, sabay tingin sa akin. “At yan ang mismong dahilan kung bakit siya lumapit sa’kin.” Nanahimik ako sandali, ramdam ko ang bigat ng sinabi niya. Slowly, tumatak sa utak ko ang buon
ChansenPagkatapos ng mahaba-haba ding pag-uusap at to be honest, emotionally draining na paliwanag at pagtatanong ay umalis na rin si Kuya Lualhati. Kailangan pa raw niyang asikasuhin si Maui, pati ang proseso ng pagsasampa ng kaso. Kita ko ang pagod sa kanyang mukha pero hindi rin nawawala ang kal
Estella Nasa hotel room pa rin ako, nakaupo sa beige couch ng living area, habang nakatingin sa malaking salamin sa tapat. Suot ko na ang simple pero elegante at napaka-classy na wedding gown na ginawa ni Ate Selena para sa akin. Ready na ako, pero ayon kay Miss Zelda, ipapasundo pa raw ako ni Chan







