Sweet Revenge, Fake Marriage

ARIA ALCANTARA POV

Hawak ko ang paper bag na naglalaman ng homemade lasagna na apat na oras kong niluto. Espesyal ang gabing ’to. It’s our fifth anniversary ni Jared, at ilang buwan na lang, ikakasal na kami. Plano kong isurpresa siya sa penthouse niya. Kilala si Jared bilang isa sa pinakamahusay na corporate lawyer sa bansa, at nitong mga nakaraang linggo, halos patayin niya ang sarili niya sa trabaho para sa pangarap naming kumpanya. Kaya naman kahit pagod ako mula sa sarili kong trabaho bilang isang financial auditor, heto ako, handang mag-celebrate kasama siya.

Pagdating ko sa tapat ng pinto ng penthouse, napansin kong bahagyang nakabukas ito.  Masyado talagang makalimutin ang lalaking ’to kahit kailan, saob ko sa sarili ko habang napapangiti. Pumasok ako nang dahan-dahan, sinusubukang huwag makagawa ng anumang ingay para hindi masira ang surpresa ko.

Patawid na ako sa sala nang makarinig ako ng mga kakaibang tunog mula sa direksyon ng masters bedroom. Ungol. Mahihinang tawa. At pamilyar na boses ng isang babae.

Napatigil ako sa paghakbang. Biglang bumigat ang hangin sa paligid ko. Parang may kung anong malamig na enerhiya ang gumapang sa buong katawan ko, dahilan para manginig ang mga kamay ko. Dahan-dahan kong ibinaba ang dala kong paper bag sa counter. Ang boses na ’yon… kilalang-kilala ko kung kanino ’yon.

Humakbang ako palapit sa silid. Mas lalong naging malinaw ang mga boses.

"Jared, dahan-dahan naman... Baka biglang dumating si Aria," wika ng isang malanding boses. Si Chloe. Ang ampon kong kapatid. Ang babaeng itinuring kong parang tunay na dugo, ang palagi kong binibilhan ng mga mamahaling gamit, at ang kinukupkop ng pamilya ko.

"Huwag mo muna siyang isipin ngayon, babe. Masyadong busy si Aria sa mga kliyente niya. At saka, sino ba namang tanga ang mag-aakalang narito tayo?" sagot ng isang pamilyar na boses ng lalaki. Si Jared. Ang lalaking pinagkatiwalaan ko ng limang taon ng buhay ko. Ang lalaking nangakong pakakasalan ako sa harap ng altar.

Sumilip ako sa siwang ng pinto. Parang gumuho ang buong mundo ko sa nakita ko. Sila ’yon. Walang kaduda-duda. Ang fiancé ko at ang kapatid ko, magkasama sa ibabaw ng kama na kami mismo ni Jared ang pumili para sa magiging bahay namin.

Hindi ako makahinga. Parang may sumasakal sa akin. Ang sakit na naramdaman ko ay hindi lang basta kirot sa puso; para itong pisikal na talim na paulit-ulit na sumasaksak sa dibdib ko. Ngunit bago pa ako tuluyang maiyak, narinig ko ang sumunod nilang pinag-usapan. Isang usapan na tuluyang pumatay sa kung anomang natitirang pagmamahal ko sa kanila.

"Nailipat mo na ba ang mga shares ng Alcantara Logistics sa pangalan ko?" tanong ni Chloe habang nakasandal sa dibdib ni Jared. "Sabi mo, sa oras na magkasal kayo, unti-unti nating kukunin ang pera ng pamilya niya."

Tumawa nang mahina si Jared. "Of course. Masyadong nagtitiwala sa akin si Aria. Pinapipirmahan ko lang sa kanya ang mga financial documents bilang auditor, pirma naman siya nang pirma nang hindi nagbabasa nang maayos dahil alam niyang fiancé niya ako. Sa oras na maikasal kami, automatic na mapupunta sa account mo ang kalahati ng shares niya bilang gift ko sa ’yo. Pagkatapos, magrerequest ako ng divorce, at maiiwan siyang walang-wala. Gagamitin lang natin ang pangalan ng pamilya niya para mapalago ang sarili nating business."

Napakapit ako sa gilid ng pader. Doon ko narealize ang lahat. Hindi lang pala ito basta pangangaliwa. Plano nila akong ubusin. Ginamit ako ni Jared para sa lisensya ko, para sa kakayahan ko sa auditing, at para sa yaman ng pamilya ko. Habang ako, nagpapakapagod para sa kinabukasan naming dalawa, silang dalawa naman ay nagpaplano kung paano ako itatapon sa kangkungan pagkatapos kong pakinabangan.

Naramdaman ko ang mabilis na pagbabago ng emosyon ko. Ang lungkot at sakit, biglang napalitan ng isang nag-aapoy na galit. Isang galit na hindi ko pa naramdaman sa buong buhay ko. Kung akala nila ay iiyak lang ako sa isang sulok at magmamakaawa, nagkakamali sila. Hindi ako si Aria Alcantara para lang maging biktima ng mga linta.

Itinulak ko nang malakas ang pinto. Kumalabog ito sa pader, dahilan para mapatalon sa gulat ang dalawang nakahiga sa kama. Agad nilang hinila ang kumot para takpan ang mga sarili nila, parehong nanlalaki ang mga mata habang nakatingin sa akin.

"A-Aria?!" nauutal na sabi ni Jared. Namutla siya, nawalan ng kulay ang mukha na animo’y nakakita ng multo. "Kanina ka pa ba riyan? Teka, let me explain. Hindi ito ang iniisip mo—"

"Hindi ang iniisip ko?" Putol ko sa kanya. Ang boses ko ay malamig, matigas, at walang kahit anong bakas ng panghihina. "Na niloloko niyo ako? Na kinukuha niyo ang mga shares ko sa kumpanya? Na ginagawa niyo akong tanga sa loob ng mahabang panahon?"

Bumaling ako kay Chloe na ngayon ay nagpapakita na ng pekeng luha. "At ikaw, Chloe. Ang kapal din naman ng mukha mo. Lahat ng luho mo, ako ang nagbayad. Kulang na lang ibigay ko sa ’yo pati ang buhay ko, tapos ang lalaking pakakasalan ko pa ang hihilahin mo sa kama mo?"

"Ate, sorry... Mahal namin ang isa't isa, hindi ko sinasadya," hikbi ni Chloe, sinusubukang magpaka-biktima.

Natawa ako nang mapait. Lumapit ako sa tabi ng kama at tiningnan sila nang buong pandidiri. "Huwag mo akong matawag-tawag na ate, dahil simula sa araw na ’to, wala na akong kapatid na tulad mo. At ikaw, Jared..." Humarap ako sa lalaking akala ko ay makakasama ko habambuhay. "Salamat sa pagpapakita kung gaano ka kadumi bago ko pa maisuot ang singsing na ’yan."

"Aria, pakinggan mo muna ako!" Susubukan sanang tumayo ni Jared pero bago pa niya magawa ’yon, mabilis kong kinuha ang baso ng tubig sa nightstand at isinalpak ang buong laman nito sa mukha niya.

"Magpaliwanag kayo sa impyerno," mariin kong sabi. Tinalikuran ko sila nang walang pag-aalinlangan. Naglakad ako palabas ng penthouse nang tuwid ang likod, hawak ang natitirang dignidad na meron ako. Hindi ako luluha sa harap ng mga taong walang kwenta.

Ngunit pagbaba ko sa parking lot, habang hawak ang manibela ng kotse ko, doon lang nagsimulang pumatak ang mga luha ko. Ang sakit-sakit pa rin pala. Ang hirap tanggapin na ang mga taong pinahalagahan mo nang higit sa sarili mo ang siya palang unang hahiwa sa puso mo. Ang tanging sigurado ko lang ngayon, hindi ko hahayaang matuloy ang mga plano nila. Babawiin ko ang lahat ng sa akin, kahit anong mangyari.

Pinaandar ko ang kotse patungo sa bahay ng mga magulang ko. Kailangan kong sabihin kay Papa ang lahat. Kailangan niyang malaman kung anong uri ng ahas ang kinupkop namin sa bahay.

Nang makarating ako sa mansyon ng mga Alcantara, mabilis kong binuksan ang pinto ng sala. Ngunit laking gulat ko nang makitang nandoon na si Papa, seryosong nakaupo sa sofa habang hawak ang kanyang tablet. Sa tabi niya ay ang aking Mama na mukhang balisa.

"Papa, mabuti at gising ka pa," hingal kong sabi habang papasok. "May kailangan kayong malaman tungkol kay Jared at Chloe—"

"Ikaw ang may kailangang ipaliwanag, Aria," malamig na putol sa akin ni Papa. Iniharap niya sa akin ang tablet.

Doon ko nakita ang isang kumakalat na artikulo sa isang sikat na blind item at showbiz site, may kasama pang mga malalabong litrato ko na may kasamang ibang lalaki sa isang hotel room noong nakaraang buwan—mga litratong halatang edited at gawa-gawa lang.

"Ano ’to, Aria?" galit na tanong ni Papa, tumayo siya at itinuro ako. "Binalitaan ako ni Jared na matagal mo na raw siyang niloloko! At ngayon, balita ko ay nilusob mo pa siya sa penthouse niya para manakit dahil lang nahuli ka niya sa mga pinaggagawa mo?"

Napatanga ako. Ang bilis nila. Sa loob lang ng ilang minuto habang nagmamaneho ako, naunahan na nila akong baligtarin ang kwento. Ginamit nila ang impluwensya ni Jared para palabasin na ako ang masama.

"Pa, hindi totoo yan! Sila ni Chloe ang may relasyon! Nakita ko sila sa sarili kong mga mata!" Depensa ko, ngunit bakas sa mukha ni Papa na hindi siya naniniwala. Masyado silang malapit kay Chloe na palaging nagpapaka-mabait na anak sa harap nila.

"Magsisinungaling ka pa at idadamay mo pa ang kapatid mo!" Sigaw ni Papa, tuluyang nawalan ng pasensya. "Matagal na kitang pinagbibigyan sa mga kapritso mo, Aria. Pero ang sirain ang reputasyon ng pamilyang ito dahil sa mga iskandalo mo? Hindi ko matatanggap ’yan! Umalis ka sa bahay na ’to habang hindi ko pa tuluyang kinukuha ang lahat ng shares mo sa kumpanya!"

Tumingin ako kay Mama, umaasang ipagtatanggol niya ako, pero umiwas lang siya ng tingin. Doon ko naramdaman ang tunay na lamig ng mundo. Walang naniniwala sa akin. Ang sarili kong pamilya, itinakwil ako dahil sa isang kasinungalingang binuo ng mga taong nagtaksil sa akin.

Natawa ako nang mahina, isang tawang puno ng pait at poot. "Fine. Kung mas naniniwala kayo sa kanila, aalis ako. Pero tandaan niyo ang araw na ’to, dahil kapag nalaman niyo ang katotohanan, huwag na huwag kayong lalapit sa akin para humingi ng tawad."

Tinalikuran ko sila at naglakad palabas ng mansyon, bitbit lamang ang aking bag at ang galit na magsisilbing lakas ko para mabuhay.

Wala akong matuluyan. Na-freeze din ni Papa ang secondary credit cards ko sa ilalim ng pangalan niya sa loob lang ng ilang minuto. Nagmaneho ako nang walang patutunguhan hanggang sa mapadpad ako sa tapat ng isang marangyang establisyimento sa gitna ng siyudad—ang *The Obsidian*, isang exclusive VIP lounge na kilalang tambayan ng mga pinakamayayaman at makapangyarihang tao sa bansa.

Pumasok ako sa loob. Kailangan ko ng alak. Kailangan kong lunurin ang sakit, kahit ngayong gabi lang. Umupo ako sa mismong bar counter at umorder ng pinakamatapang na inumin na meron sila. Isang lagok, dalawa, tatlo. Ramdam ko ang pag-init ng lalamunan ko, kasabay ng unti-unting pag-ikot ng paligid.

Sa kalagitnaan ng aking pag-iisa, naramdaman ko ang pag-upo ng isang lalaki sa bakanteng stool sa tabi ko. Hindi ko siya nilingon, ngunit ang presensya niya ay napakabigat, parang may dalang kakaibang awtoridad na pilit humihila ng atensyon ng lahat sa paligid. Amoy mamahaling pabango, halo ng tobacco at cedarwood.

"Isa pa nga," untag ko sa bartender, medyo nauutal na dahil sa tama ng alak.

"Miss, mukhang marami ka nang nainom," seryosong saad ng barman, nag-aalangan na akong bigyan.

Bago pa ako makasagot, narinig ko ang isang malalim at baritonong boses mula sa lalaking nasa tabi ko. "Give her whatever she wants. Charge it to my tab."

Dahan-dahan kong nilingon ang lalaki. Kahit medyo malabo na ang paningin ko, kitang-kita ko ang perpekto nitong panga, matangos na ilong, at mga matang kasing-talim ng agila na nakatitig sa akin. Napakagwapo niya, ngunit may kung anong panganib na nakapalibot sa kanya.

Tinitigan ko siya nang matagal. Sa puntong iyon, wala na ako sa tamang pag-iisip dahil sa emosyon at alak. Ang tanging nasa utak ko lang ay ang kagustuhang makalimot, ang mapatunayang may halaga pa ako, at ang magrebelde sa mundong bigla na lang nagtapon sa akin.

"Salamat sa libre, gwapo," nakangiti kong sabi, sabay lapit ng upuan ko sa kanya.

Tinaasan niya ako ng kilay, tila nagtataka sa kawalan ko ng takot sa kanya. Ngunit hindi ko na siya hinayaang magsalita pa. Hinawakan ko ang kuwelyo ng kanyang mamahaling suit jacket, hinila siya pababa, at idinikit ang labi ko sa labi niya. Ito ay isang mapusok, magulo, at desperate na halik—isang pagtatangka na takasan ang realidad, kahit pansamantala lang.