LOGINBakit kaya?
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Hindi na muna ako nagtatrabaho, naka maternity leave pa habang si Chancy ay hindi pa rin opisyal na nakakabalik sa kumpanya nila. Dami na siguro niyang tatrabahuin kapag nagkataon.Sa mga panahon na hindi pa available ang aking Dada ay si Chansen ang siyang gumagawa ng lahat. Kung meron man kailanga
Hindi niya ako pinili.Hindi niya ako minahal.At ngayong nakatayo siya sa harap ko, ang tanong lang sa isip ko ay bakit pa siya nandito?Sinundan ko ang bawat galaw niya. Ang pagkabig ng pinto. Ang pagbagsak ng kahoy na iyon na parang naghuhudyat ng isa na namang laban sa pagitan naming dalawa. Wal
ChancyAyaw na ayaw ko talagang iwanan ang mag-ina ko, lalo na’t ngayon na mas nararamdaman ko ang halaga ng bawat segundo na kasama sila. Pero pinatawag ako ni Dad, gusto raw niya na pag-usapan naming dalawa ang nangyari sa aksidente. Kaya heto ako ngayon, nakatayo sa tapat ng pintuan at mabigat an
Gianna Hays... Paano ba ako magagalit sa lalaking ito? Pagtingin ko sa kanya, abala na siyang nasa kusina. Nakatalikod at kahit medyo mabagal kumpara noon, pero bakas sa kilos niya ang pagiging alisto. Binuksan niya ang ref at may kung anong kinuha doon. Sigurado akong mga bago na ang laman non,







