ログインNakasuot siya ng simpleng gray na shirt at jogging pants, ngunit kahit gaano siya kasimple manamit, hindi pa rin nawawala ang natural niyang presensya. Gayunpaman, mas napansin ko ang seryosong ekspresyon sa kanyang mukha kaysa sa hitsura niya.Ibinaba ko ang cellphone ko at napabuntong-hininga.“Hi
MitchPagkagaling namin sa Tagaytay ay diretso naming hinatid sina Mama at Papa pauwi sa bahay. Ayaw sana nilang magmadali kaming umalis, ngunit pareho naming alam ni Chandler na kailangan na rin naming bumalik sa HQ. Ilang araw na rin kaming halos walang inasikasong trabaho at siguradong may mga ba
"Papa," panimula niya habang nakatingin kay Papa, "nagsampa na ng kaso ang kapatid ko laban sa taong nag-frame sa inyo."Agad na nawala ang ngiti sa mga mukha namin.Napatingin kaming lahat sa kanya."Sino?" tanong ni Papa habang bahagyang umayos ng upo.Hindi agad sumagot si Chandler na para bang g
MitchAng unang umaga namin sa Tagaytay ay nagsimula sa malamig na simoy ng hangin na pumapasok mula sa bahagyang nakabukas na bintana ng silid. Hindi ko agad iminulat ang aking mga mata. Nanatili muna akong nakahiga habang pinakikinggan ang katahimikan sa paligid.Matagal na rin mula nang makaranas
Mukhang si Chandler rin ay todo effort upang maging bahagi ng pamilya namin.Mabilis na naging abala ang buong bahay matapos naming maipasok ang mga gamit. Dahil ayaw ni Mama na masyadong mapagod si Papa, hinayaan niya ito sa sala kasama sina Kuya Arman at Chandler.Kami naman ni Ate Leslie ang napu
Mitch“Nagustuhan niyo ba?” tanong ni Kuya Arman kina Mama at Papa nang tuluyan kaming makapasok sa Airbnb na inarkila niya para sa aming pansamantalang pananatili.Matatagpuan iyon sa isang tahimik na bahagi ng Tagaytay kaya agad kong naramdaman ang preskong hangin na sumalubong sa amin. Malayo ito
ChansenNasa meeting ako at, to be honest, sobrang bored na bored na ako. Ramdam ko ang bigat ng eyelids ko habang nakatitig lang ako sa projector screen, pero ang utak ko? Wala doon. Si Estella pa rin ang laman. Lately, habang tumatagal ang pagsasama namin, parang bumabalik ako sa pagiging high sch
Estella“Estella, darating ba si Chansen ng lunchtime?” tanong ni June habang nakasandal siya sa swivel chair at nilalaro ang ballpen na parang baton.Nag-angat ako ng tingin mula sa pagche-check ng mga records namin. Ang dami na talagang estudyante ni Miss Cherry, kaya kahit papaano ay proud ako sa
Chansen“Hi, Ate Cha. Hi, Tita,” nakangiting bati ni Maui sa pamilya ko nang makalapit kami. May lambing pa sa boses niya, parang sanay na sanay na siya sa kanila. Pero agad kong napansin kung paano siya biglang tumingin kina Estella, seryosong-seryoso ang mukha ng asawa ko, walang hint o kahit anon
EstellaNagsimula na kaming mamili nila June ng damit. Dinalhan kami agad ng saleslady ng isang rack na punong-puno ng mga gown na parang galing sa fashion magazine. Halos mapanganga ako sa dami ng choices. Hindi talaga ako magaling pumili ng mga ganito, kaya kung tutuusin, life saver talaga na kasa







