The CEOs Secret Baby

Alessandra’s POV

“Alessandra, sabihin mo sa akin na hindi totoo ang lahat ng ito.”

Nanginginig ang boses ni Damian Blackwood habang nakatayo sa harapan ko. Hawak niya ang isang litrato—ang litrato naming dalawa ng lalaking matagal ko nang hindi nakikita.

Ang lalaking matagal nang dahilan ng aming mga problema.

“Damian, kaya kong ipaliwanag ang lahat—”

“Wala akong gustong marinig!” sigaw niya.

Napaatras ako. Hindi dahil sa lakas ng kaniyang boses, kundi dahil sa paraan ng pagtingin niya sa akin. Para bang isa akong estrangherang walang halaga sa buhay niya.

Limang taon na ang nakalipas, ngunit sariwa pa rin sa aking alaala ang gabing iyon.

Ang gabing tuluyang nagbago sa buhay ko.

At ang gabing nalaman kong may mga sugat na hindi kayang pagalingin ng panahon.

Limang taon ang nakalipas…

“Alessandra, saan ka pupunta?”

Napalingon ako sa aking kaibigang si Bianca habang inaayos ang laylayan ng aking itim na bestida.

“Sa Blackwood mansion. Anniversary celebration ng kompanya nila ngayong gabi.” Ngumiti ako habang tinitingnan ang sarili sa salamin. “Sinabi ni Damian na gusto niya akong makilala ng pamilya niya.”

“Talaga?” Nanlaki ang mga mata niya. “Ibig sabihin, seryoso na talaga siya sa iyo?”

Hindi ako nakasagot agad.

Si Damian ay hindi isang ordinaryong lalaki. Siya ang tagapagmana ng Blackwood Corporation, isa sa pinakamalaking negosyo sa bansa. Bata pa lamang siya, itinuro na sa kaniya kung paano mamuno, makipagkompetensiya, at huwag kailanman magpakita ng kahinaan.

Ngunit sa likod ng malamig niyang personalidad, may isang Damian na ako lamang ang nakakakita.

Ang lalaking tahimik na naglalagay ng pagkain sa aking plato kapag nakakalimutan kong kumain. Ang lalaking naghihintay sa labas ng unibersidad kahit gabi na. At ang lalaking yumayakap sa akin kapag pakiramdam ko ay hindi ko kayang harapin ang mundo.

“Umaasa ako,” mahina kong sagot.

Hinawakan ni Bianca ang aking kamay.

“Kung mahal ka talaga niya, huwag mong hayaang pera o apelyido niya ang magdikta ng halaga mo.”

Ngumiti ako.

Hindi ko alam na ilang oras lamang ang lilipas, ang mga salitang iyon ang magiging dahilan upang magpatuloy akong mabuhay.

Pagdating ko sa Blackwood mansion, halos hindi ako makapaniwala sa aking nakikita.

Napapalibutan ng mamahaling mga sasakyan ang malawak na hardin. Nagniningning ang mga kristal na chandelier sa loob ng mansiyon, habang ang mga bisita ay nakasuot ng mamahaling damit at alahas.

Pakiramdam ko ay hindi ako kabilang sa mundong iyon.

Ngunit nang makita ko si Damian sa tuktok ng hagdan, nawala ang lahat ng aking pag-aalinlangan.

Nakasuot siya ng itim na tuxedo. Maayos ang kaniyang buhok, at ang kaniyang mga mata ay agad na lumambot nang makita ako.

Lumapit siya at iniabot ang kaniyang kamay.

“Ang ganda mo,” bulong niya.

Namula ako. “Huwag mo akong bolahin.”

“Hindi ako nagsisinungaling sa mga bagay na mahalaga sa akin.”

Hinawakan niya ang aking baywang at hinalikan ang aking noo.

“Manatili ka sa tabi ko ngayong gabi, Alessandra. May mga bagay akong gustong sabihin sa iyo pagkatapos ng programa.”

“Anong mga bagay?”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Mga bagay tungkol sa kinabukasan natin.”

Napuno ng pag-asa ang aking puso.

Akala ko, ngayong gabi na niya ako hihilingang maging asawa niya.

Akala ko, magsisimula na ang aming pinapangarap na buhay.

Hindi ko alam na ilang sandali lamang ang lilipas, gugustuhin ko na lang mawala sa lugar na iyon.

Nagsimula ang programa sa isang talumpati ng ama ni Damian, si Richard Blackwood.

“Ang pamilyang Blackwood ay itinayo sa tiwala, dangal, at katapatan,” mariin niyang pahayag. “Walang sinuman ang maaaring sumira sa mga prinsipyong iyon.”

Hindi ko alam kung bakit tila nakatuon sa akin ang kaniyang mga mata habang sinasabi niya iyon.

Pagkatapos ng talumpati, nilapitan ako ng isang babaeng nakasuot ng pulang bestida. Kilala ko siya mula sa mga balita—si Isabelle Laurent, isang babaeng madalas iugnay sa mga negosyong pag-aari ng pamilya Blackwood.

“Alessandra Laurent, hindi ba?” matamis niyang tanong.

“Oo. May kailangan ka ba?”

Ngumiti siya, ngunit walang init ang kaniyang mga mata.

“Mag-ingat ka sa mga pangakong ibinibigay ni Damian. Hindi lahat ng sinasabi niya ay totoo.”

Bago pa ako makapagtanong, iniwan niya ako.

Nagsimulang bumigat ang aking dibdib.

Ano ang ibig niyang sabihin?

Hinahanap ko si Damian nang makita ko siyang papasok sa isang pribadong silid kasama ang kaniyang ama. Balak ko sanang sumunod, ngunit narinig ko ang pangalan ko.

“Hindi maaaring malaman ni Alessandra ang katotohanan,” sabi ni Richard.

“Hindi mo maaaring diktahan ang buhay ko, Ama,” sagot ni Damian.

“Kung pipiliin mo siya, mawawala sa iyo ang lahat!”

“Kung ganoon, hayaan mong mawala!”

Napahawak ako sa aking dibdib.

Hindi ko alam kung ano ang kanilang pinag-uusapan, ngunit sapat na ang narinig ko upang manginig ang aking mga kamay.

Bago ako makalayo, bumukas ang p***o.

Nagtama ang mga mata namin ni Damian.

“Alessandra?”

Lumapit siya sa akin, ngunit umatras ako.

“Ano ang tinatago ninyo sa akin?”

Nawala ang kulay ng kaniyang mukha.

“Hindi ito ang tamang oras para ipaliwanag—”

“Kailan ang tamang oras, Damian? Kapag huli na ang lahat?”

Hinawakan niya ang aking mga kamay.

“Makinig ka sa akin. Mahal kita. Iyon lang ang kailangan mong malaman.”

Gusto kong maniwala.

Diyos ko, gusto kong maniwala.

Ngunit bago pa ako makasagot, may lalaking lumapit sa amin at iniabot kay Damian ang isang sobre.

“Sir, kailangan ninyong makita ito.”

Binuksan niya ang sobre.

At sa unang pagkakataon, nakita kong tuluyang nawala ang kaniyang pagpipigil.

Nasa loob ang mga litrato ko kasama ang ibang lalaki, pati mga dokumentong nagsasabing ibinenta ko raw ang impormasyon ng kompanya sa kanilang pinakamalaking kalaban.

“Hindi ito totoo,” agad kong sinabi. “Damian, hindi ko alam kung sino ang gumawa nito!”

Tumingin siya sa akin. Puno ng galit at sakit ang kaniyang mga mata.

“May iba ka bang gustong sabihin sa akin?”

“Wala akong ibang lalaki! Hindi ko kailanman ipinagkanulo ang kompanya mo!”

“Kung gayon, bakit nasa kamay ko ang mga ebidensiyang ito?”

“Dahil may gustong sirain tayo!”

Saglit siyang natahimik.

Umaasa akong maniniwala siya. Umaasa akong yayakapin niya ako at sasabihing alam niyang hindi ko iyon kayang gawin.

Ngunit umatras siya.

“Umalis ka.”

Parang tumigil ang mundo.

“Damian…”

“Umalis ka sa bahay ko, Alessandra.”

Tumulo ang luha ko.

“Pagkatapos ng lahat ng pinagsamahan natin, ito lang ba ang kaya mong sabihin sa akin?”

Hindi siya sumagot.

At ang kaniyang katahimikan ang mas masakit kaysa anumang salitang maaari niyang sabihin.

Tumakbo ako palabas ng mansiyon habang binabayo ng ulan ang aking mukha. Hindi ko na pinansin ang mga matang nakasunod sa akin o ang mga bulong ng mga bisita.

Ang tanging nasa isip ko ay ang lalaking minahal ko nang buong puso.

Ang lalaking pinili akong paniwalaang traydor.

Nang makarating ako sa kalsada, napaluhod ako sa tabi ng isang poste at napahagulgol.

“Bakit, Damian?” bulong ko. “Bakit hindi mo man lang ako pinagkatiwalaan?”

Doon ko nalaman na minsan, hindi sapat ang pagmamahal upang iligtas ang dalawang taong nagmamahalan.

Minsan, isang kasinungalingan lamang ang kailangan upang sirain ang lahat.

At nang gabing iyon, may isang bagay pang hindi alam si Damian.

May buhay na akong dinadala sa aking sinapupunan.

Ang anak naming dalawa.

Limang taon ang lumipas…

“Mommy, bakit ka umiiyak?”

Napabalik ako sa kasalukuyan nang marinig ko ang malambing na boses ng aking anak.

Si Lucas.

Apat na taong gulang na siya, may maamong mukha, malalalim na matang kulay kayumanggi, at ngiting palaging nagpapaalala sa akin ng lalaking pilit kong kinakalimutan.

Pinunasan ko ang aking mga luha at ngumiti.

“Wala ito, sweetheart. May pumasok lang sa mata ni Mommy.”

Hinawakan niya ang aking pisngi gamit ang maliliit niyang kamay.

“Kapag malungkot ka, yayakapin kita.”

Niyakap ko siya nang mahigpit.

“Salamat, anak.”

Kung alam lamang niya kung gaano siya kahalaga sa akin.

Siya ang dahilan kung bakit ako bumabangon araw-araw. Siya ang dahilan kung bakit ko kinayang mabuhay matapos akong iwan ng lalaking minahal ko.

At siya rin ang pinakamalaking lihim na itinago ko sa mundo.

Biglang tumunog ang aking telepono.

Isang mensahe mula sa hindi kilalang numero ang lumitaw sa screen.

Alessandra Laurent, alam na ni Damian Blackwood ang tungkol sa iyo.

Nanlamig ang aking buong katawan.

May sumunod pang mensahe.

At hindi na magtatagal bago niya malaman ang tungkol sa anak niya.

Nanginig ang aking mga daliri habang mahigpit na niyayakap si Lucas.

Hindi maaari.

Hindi pa ako handa.

Dahil kung malalaman ni Damian ang tungkol sa aming anak, babalik siya sa buhay namin.

At ang pinakakinatatakutan ko ay hindi ang posibilidad na kunin niya si Lucas sa akin.

Kundi ang posibilidad na, sa kabila ng lahat ng nangyari, mahal ko pa rin siya.

At sa pagkakataong ito, maaaring hindi na puso ko lamang ang madurog—kundi pati ang pamilyang buong buhay kong ipinaglaban.