تسجيل الدخولMarahil iyon din ang dahilan kung bakit pakiramdam ko ay ligtas ako kapag siya ang kasama ko. Sa kanya, hindi ko kailangang akuin mag-isa ang bigat ng mga desisyon dahil alam kong may isang taong handang gumabay sa akin nang hindi ako kinokontrol."Wala na akong masasabi," natatawa kong sabi habang
"After we get married, ipagpatuloy mo lang ang paglalaro," mahinahon niyang sagot. "Huwag mong isipin agad ang mga bagay na hindi pa nangyayari. If God finally blesses us with a child, then saka natin pag-uusapan kung ano ang pinakamagandang gawin."Hindi ko napigilang mapailing."Pero—"Hindi na ni
MitchNapansin ko ang marahan niyang paghugot ng malalim na buntong-hininga habang hindi inaalis ang tingin sa akin. Tahimik lang siyang nakaupo sa tabi ko, ngunit hindi ko kailangang hulaan ang laman ng isip niya.Kilalang-kilala ko na ang lalaking ito para malaman kung ano ang ipinapakita ng bawat
Kung may lugar mang gugustuhin kong balikan nang paulit-ulit, hindi iyon dahil sa café, sa pagkain, o sa tanawin.Kundi dahil siya ang kasama ko.Nanatili kami sa ganoong ayos hanggang sa tuluyan nang lumubog ang araw at tuluyang nagdilim ang paligid. Isa-isang nagsindi ang mga ilaw sa rooftop, dahi
ChandlerPababa na ang araw nang makarating kami sa isang café-resto. Sa kulay kahel na unti-unting humahalo sa bughaw na langit, mas lalong gumaan ang pakiramdam ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa ganda ng sunset o dahil kasama ko ang babaeng ilang buwan na ring unti-unting binabago ang routine ng
"Done."Napabuntong-hininga si Mitch."Finally.""Hindi pa tapos," natatawang sabi ni Ate Selena. "May first fitting pa tayo after magawa ang base gown."Napalaki ang mga mata ni Mitch."May next level pa pala.""Marami pa."Napahawak siya sa noo."Love..." Napatingin siya sa akin na tila humihingi
Honey“Chanton, okay ka lang ba?” tanong ko habang pinagmamasdan siya. Ilang beses ko na kasing napapansin, madalas parang wala siya sa sarili. Tahimik, tapos tutok na tutok sa cellphone niya, kagaya na lang ngayon.“Yes, baby…” mabilis niyang sagot.Natigilan ako sandali. Maagap naman siya sumagot,
Honey Nasa isang coffee shop kami kasama ang mga kaibigan ko, yung klase ng lugar na maingay pero comforting, amoy kape at halong tawanan. Sila mismo ang nagyaya na lumabas kami dahil, ayon sa kanila, “Baka inaamag ka na kakadikit kay Chanton.” Syempre alam na nila ang tungkol sa amin, hindi na ta
Honey“Ehem.”Sabay-sabay kaming napatingin kay Dad nang i-clear niya ang lalamunan. Biglang nag-iba ang timpla ng paligid, mula sa awkward na biruan kanina, ngayon ay ramdam na ramdam ko na ang bigat ng pag-uusap.“Nagpunta ako agad dito,” panimula niya, seryoso ang tono, “matapos kong malaman ang
Chanton“Tinawagan na ni Lualhati si Sen. Deguia,” sabi ni Dad, seryoso ang tono. “Sinabihan niya na huwag ipaalam kahit kanino ang nangyari.”Parang biglang sumakit ang ulo ko sa narinig. Sigurado akong galit na galit na sa akin ang senador. Ama siya ni Honey—at sa ilalim ng pangangalaga ko, muntik







