LOGINThank you for reading!
MitchSina Kuya Channing, Ate Cha, Kuya Chanden, Kuya Chancy, at Kuya Chansen.Lima sila.Limang magkakapatid na sabay-sabay na nasa iisang lugar at hindi iyon normal. Lalong hindi sa ganitong sitwasyon. Kung may event ay walang imposible. But now?Agad pumasok sa isip ko ang dalawang wala rito. Si
Pero kahit ganoon, iba pa rin ang presensya nina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Iba ang pakiramdam kapag ang mga magulang ng taong mahal mo ang mismong nananatili sa tabi mo na parang tahimik nilang sinasabi na kasama ka sa amin, anak ka rin namin.At somehow, gumaan ang kalooban ko habang nakikita
MitchHindi agad naputol ang yakap ni Mommy Sarina. Para bang alam niyang kapag binitawan niya ako, baka tuluyan na akong gumuho. Kaya nanatili siya roon, marahang hinahaplos ang likod ko, paulit-ulit, parang gusto niyang ipasa sa akin ang lakas na pilit niyang hinuhugot mula sa sarili niya.“Hindi
MitchNasa sala ako ng seventh floor, tahimik ngunit mabigat ang hangin, at kaharap sina Mommy Sarina at Daddy Maximus. Kagabi lang ay panalo kami sa match laban sa bagong team na HonoPH—isang clean win, solid plays, walang palya. Dapat masaya ako. Dapat nagce-celebrate pa rin. Kaya nga raw nandito
Chandler“Finally! You’re all awake!” bulalas ng isang lalaki, puno ng yabang at tila ba nananadya ang tono, parang matagal niyang hinintay ang eksenang ito at ngayon ay nag-eenjoy na siya sa bawat segundo.Binuhusan nila ako ng malamig na tubig. Tumagos iyon sa buong katawan ko, gumising hindi lang
Chandler“Damn it! When is this bastard going to wake up?” galit na sigaw ng isa sa tatlong lalaking nakatayo sa harapan ko. Ramdam ko ang gigil sa boses niya, ‘yung tipong halatang ilang oras na silang naghihintay at paubos na ang pasensya.Kahit nakapikit ako, alam kong nakatutok ang mga mata nila
“Masama bang mag-appreciate ng pagod ng iba?” tanong ko, sabay kagat sa sandwich na hawak ko—galing din pala kay Billy. Ngumiti lang siya, parang hindi apektado, pero ramdam ko ang intensity ng tingin niya.Binuksan niya ang bottled water at inabot sa akin.“Uminom ka, mukhang nagda-dry na yang lala
Honey“Hello, Tita,” sabi ko nang sagutin ko ang cellphone. Halata ang sigla sa boses ko, kahit hindi ko sinasadya. May kakaibang saya kasi tuwing siya ang kausap ko na parang automatic na gumagaan ang pakiramdam ko.“Hi, dear. Kamusta ka na?” bungad niya agad. May halong lambing pero ramdam ko rin
At kahit hindi niya sabihin, ramdam kong may mali.Gumagalaw siya ng hindi nasmin alam.Dapat alam ko na na pwedeng mangyari ‘yon, lalo na at pinaimbestigahan niya rin kami ni Kuya Lualhati na parang background check kumbaga. Pero kahit na gano’n, sana man lang ay nagbigay siya ng kahit simpleng hea
Tumingin siya sa akin, parang naghahanap ng kung ano sa mukha ko, inis ba, lungkot, disappointment. Pero hindi ko ibinigay.“Pabalik na tayo bukas,” dagdag ko pa, mas magaan na ang tono. “If you want, pwede tayong gumala sa bayan. Kumain, maglakad-lakad, normal lang. Kung gusto mo lang naman.”Ngumi







