Mag-log inOuch! See you po sa next chapter!
Paano kung may nabago na?Paano kung hindi na sila kasing bilis ng dati, kasing tibay, kasing handa sa biglaang panganib?Hindi sila superhero. Tao pa rin sila. Nasasaktan. Napapagod. Pwedeng magkamali.Si Kuya Lualhati naman ang kabaligtaran nila sa paraan ng pakikipaglaban. Hindi kamao ang sandata
Mitch“Ate Honey…” humihikbi kong tawag habang tuluyan na niya akong niyakap, parang hindi na niya hinintay pang tuluyang bumigay ako bago niya ako saluhin.Sa sandaling iyon, lahat ng pilit kong kinukubli—lahat ng takot, pangamba, at pagod ay parang sabay-sabay na bumuhos palabas.Dama ko ang marah
“Maupo ka muna, Mitch…” mahinang sabi ni Ate Honey habang marahan niya akong inaalalayan palapit sa sofa.Hindi ko na tinutulan. Para akong nawalan ng lakas bigla, kaya hinayaan ko na lang ang sarili kong bumagsak sa upuan na katabi lang din naman ng crib. Magkatabi kaming naupo, pero ramdam kong pa
MitchNarinig ko pa lang ang boses niya, parang may kumalabit na agad sa dibdib ko.“Mitch!” bulalas ni Ate Honey nang makita niya ako matapos niyang buksan ang pintuan.Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Halos tumakbo na ako papasok, dala-dala ang dalawang linggong bigat na parang nakapatong dire
Wala pa rin.Isang oras ang lumipas. Dalawa.At sa bawat minutong nadaragdag, mas bumibigat ang pakiramdam ko.Hindi ito selos. Hindi rin duda.Takot lang.Takot na may nangyaring masama sa taong mahal ko.At sa gitna ng katahimikan ng kwarto, isang bagay lang ang malinaw sa akin—Kahit gaano ako ka
MitchNaging successful ang shooting, iyon mismo ang unang sinabi ni Sir Sol makalipas lamang ang dalawang araw. Kita ko sa mukha niya na hindi iyon simpleng reassurance lang.Hindi siya yung taong basta nagbibigay ng papuri para lang gumaan ang pakiramdam mo. Kapag sinabi niyang maayos ang kinalaba
“Uy Mitch, trending ka na agad!” sigaw ni Cecilio habang hawak ang phone niya. “#IamYellow4 is climbing!”“Ha?!” halos mapasigaw ako.“Relax,” sabi ni Ryan habang umiinom ng tubig. “Normal ‘yan.”“Normal?!” napalingon ako sa kanya. “Hindi normal ‘to sa buhay ko.”Napangiti siya ng bahagya.“Masasana
MitchPagkatapos ng practice, pakiramdam ko lutang na lutang na ang utak ko. Tatlong oras na scrim tapos may extra drills pa si Sir Sol na parang may hinahabol kaming world championship.“Break muna tayo, guys,” sabi niya kanina, pero alam naming lahat na ang ibig niyang sabihin: mag-isip kayo kung
“Copy. I-freeze ko near turret,” sagot ko agad, mas malinaw na ang boses ko kaysa kanina sa lounge.Lumapit si Malik, kunwari maglalast hit, pero bigla siyang nag-feint ng engage. Umiwas ako pakaliwa at nag-step back, hindi kumagat sa unang attempt niya. Ilang segundo kaming nagtitigan sa lane, para
HoneyTahimik ang suite dahil nakalabas na ang lahat ng stylist team pati na ang ilang miyembro ng photo and video coverage team. May ilan lang na naiwan sa kanila para sundan ang bawat galaw ko, ang bawat pangyayari habang hindi pa nagsisimula ang pinakamalaking selebrasyon ng buhay ko.Nakatayo ak







