CARRYING MR. VICTORIAUX'S CHILD

CHAPTER 1

Ang maririnig mo lang sa loob ng office ay ang tunog ng pagtitipa sa keyboard. This is the usual day in the office. Tahimik, pormal, at puno ng trabaho.

I slowly lifter my eyes and stared at Sir Julian's direction.

Isang malalim na buntong-hininga ang aking pinakawalan. Binitawan ko ang hawak na mouse at pinagbigyan ko ang aking sarili na titigan muna ito kahit isang minuto lang.

He is very muscular, wide shoulders, defined chest and arms. He has a sharp jawline, high checkbones, and a very pointed nose. There is also a faint scar on his left eyebrow. Nakuha niya ito nung bata pa lang siya. Lalo lamang siyang nagmumukhang mapanganib at nakakaakit sa aking paningin. Ito ang pinakapaborito kong tingnan sa mukha niya, ang kanyang mga mata. He has emerald green eyes.

Matagal na rin nang magsimula akong humanga sa kanya. Dahil sino ba naman ang hindi hahanga sa isang tulad ni Sir Julian? Pero ako na ata ang pinakaswerteng babae na humahanga sa kanya, dahil nakakasama ko siya araw-araw.

Naputol ang aking pagmamasid sa kanya nang bigla na lang umalingawngaw ang tunog ng kanyang cellphone sa bawat sulok ng opisina.

"Yes, Sophia?"

Sa unang salita pa lamang nito ay alam ko na kung sino iyon.

Unti- unting bumalot ang lungkot sa aking puso.

Wala sa sarili, dahan-dahan kong ipinatong ang aking kamay sa ibabaw ng aking tiyan.

Dito nakatago ang pinakamalaking lihim ko.

Dalawang buwan ang nakakaraan.

"Sir, lasing na lasing na po kayo. Umuwi na po tayo dahil may meeting ka pa bukas," pagmamakaawa ko kay Sir Julian. .

Nandito kaming dalawa sa isang mamahaling bar. Ramdam at rinig pa rin namin ang dagundong ng tugtugan kahit na nandito kaming dalawa sa loob ng isang VIP room.

Hindi ko na alam kung ano ang aking role sa buhay niya. Higit pa ata sa secretary ito. All around na ata. Alas-singko pa lang dapat ay uwian ko na, pero heto ako... malapit nang magmadaling araw, at kasama pa rin siya.

Sa anim na taon kong pagtatrabaho ko sa Victoriaux Corporation ay nasanay na ako na hindi lang secretary ang role ko sa kanya. Minsan parang tropa na dahil inaaya niya akong uminom sa tuwing may problema siya.

Nang makumbinsi ko siyang umuwi ay hinatid ko muna siya sa kanyang condo.

"Sir Julian, kapag hindi ka umayos d'yan dito ka matutulog sa labas ng condo mo," banta ko sa kanya.

Kinapa ko ang susi sa loob ng kanyang bulsa, pero dahil malikot siya ay ibang bagay pa ata ang nakapa ko! Nanlaki ang mga mata ko at agad na binawi ang kamay. Puta! Ang laki!

Tumigil ka d'yan, Callie! Ano ba ang iniisip mo?!

"Ang bigat!" Napadaing ako sa bigat niya at ibinagsak siya sa ibabaw ng malambot na kama. "Kapag ito walang extra na pay, mareresign na talaga ako bukas," pagrereklamo ko pa habang hinuhubad ang suot niyang mamahaling leather shoes.

Malakas ang loob kong magreklamo ngayon dahil hindi niya naman maalala ang mga nangyari ngayon pagkagising niya bukas.

Naglakad ako papunta sa loob ng kanyang malawak na walk-in-closet upang kumuha ng pampalit niyang damit.

Minsan secretary, madalas yaya.

Sinimulan kong tanggalin ang butones ng kanyang suot na long sleeve polo.

Ngunit sa hindi inaasahang pagkakataon, bigla na lang niyang inangat ang kanyang kamay at hinawakan nang mahigpit ang batok at buhok ko, saka ako biglang hinila palapit sa kanya.

Bago pa man ako makagawa ng anumang galaw, dumampi na ang kanyang labi sa akin.

Nanatili akong gulat at malakas ang kalabog ng aking puso. Gumagalaw nang mabilis at mapusok ang kanyang mga labi, at sa bawat segundong lumilipas ay pilit niyang binubuksan ang aking bibig upang pumasok ang kanyang dila. Mainit at mapusok ang halik na ibinigay niya.

I know how to kiss, but right now my mind went blank. I can't even think.

Nang mahimasmasan na ako ay mabilis ko siyang naitulak papalayo sa akin. Ilang beses na itong nalasing pero ito ang unang pagkakataon na hinalikan niya ako. Dahil sa halik na iyon ay parang bigla kong natupad ang pangarap ko. Nagdidiwang sa saya ang puso ko, pero at the same time, nalulungkot din ako. Alam kong pagmulat ng kanyang mga mata bukas, wala na siyang maaalala.

Ngunit kahit naitulak ko na siya ay tila hindi siya nakuntento. Muli na naman niya akong hinila papunta sa kanya para na naman sa isang halik. Mas mahigpit at mas mapusok na ngayon. Tila sinisilaban ang aking labi. Muli kong nalasahan ang pinaghalong lasa ng alak at mint sa labi niya na nakakabaliw. Tuluyang nanghina ang buong katawan ko dahil sa mapasuok na halik na ibinigay niya sa akin. Hanggang sa tuluyan ng bumigay ang aking sarili. Mas pinili ko ang init ng aking katawan kesa mag- isip ng maayos. Nadala ako sa nararamdaman ko kay Sir Julian.

Sa isang iglap ay pinagpalit niya ang pwesto naming dalawa at pumaibabaw ito sa akin. Nag- aapoy ang kulay emerald green niyang mga mata habang nakatitig sa akin. Namumula na ang mga labi niya dahil sa halik na pinagsaluhan naming dalawa.

Nangilabot ang buong katawan ko nang dahan-dahan niyang ipinadaan ang likod ng kanyang daliri sa aking pisngi pababa sa aking panga.

"You are beautiful," namamaos na at malalim na bulong niya.

Napapikit ako. Sana... sana ay lasing na lang palagi si Sir Julian. Muli na naman niya akong inatake ng halik at uminit ng husto ang buong sistema ko.

"Sir, virgin pa po ako," nahihiyang pag-amin ko nang saglit na maghiwalay ang mga labi naming dalawa upang kumuha ng hangin. Wala na akong suot na pang- itaas. Habang ang mini skirt na suot ko kanina ay inihagis na niya kanina pa sa sahig. Ramdam ko ang paghubad niya sa natitirang saplot sa aking aking katawan, ang aking panty.

"I'll be gentle. I promise,"

PRESENT

"Callie, are you okay? You are spacing out again,"

Napakurap- kurap ako ng tatlong beses. Hindi ko alam kung papaano siya nakarating sa aking harapan. Ang lalaking umangkin sa akin noong gabing iyon, ang lalaking ama ng dinadala ko... ay nakatayo ngayon sa harap ko, muli na namang naging istrikto, seryoso, at walang kaalam-alam.

"Sir? I'm sorry. Do you need something?" Tanong ko sa kanya.

Bahagya niyang inayos ang kwelyo at ang suot niyang coat.

"I'm going to fetch Sophia. You go first to our meeting. I'm gonna follow you there," seryosong sabi niya.

"Yes, Sir! Noted po," pormal na sagot ko.

Wala siyang naalala sa nangyari nung gabing iyon. Hindi niya namalayan na nagbunga ang gabing iyon.

Wala siyang ni katiting na alaala sa nangyari noong gabing iyon.

Hindi niya namalayan na ang mainit at mapusok na gabing iyon ay nagbunga ng isang buhay.

Hindi niya alam... na sa loob-loob ko ay nabubuhay na ang anak niya.

Ang pamana ni Julian Pryce Victoriaux na itatago ko habang-buhay, para hindi masira ang buhay na meron siya.