LOGINNaku, sino kaya ang nakatunog?
Nang tuluyang bumagsak ang base ng Mystique, parang isang segundo munang nanahimik ang mundo.Tapos sumabog ang arena.Tinanggal ko ang headset at napasandal sa upuan, hingal, nanginginig ang kamay, pero may ngiti sa labi ko na hindi ko na itinago.Nanalo kami.At sa gitna ng sigawan ng crowd, isang
MitchPag-upo ko sa gaming chair, parang kusa nang umayos ang postura ng katawan ko, hindi dahil may camera, kundi dahil ramdam kong eto na. Ang ilaw ng stage ay maliwanag, halos nakakasilaw, pero mas matingkad pa rin ang liwanag ng mga monitor sa harap namin Sa kabilang side, kita ko ang Mystique.
Mitch“We will win this pati na ang mga susunod pa na laban.”Hindi lang basta salita ang lumabas sa bibig ko. Bawat pantig ay may bigat, may tapang, at may paninindigan. Ramdam ko kung paano bahagyang nanginginig ang dibdib ko, pero hindi dahil sa takot kundi dahil gusto kong maramdaman nila na kas
MitchDalawang buwan.Dalawang buwang parang walang katapusan. Dalawang buwang bawat araw ay binubuo ng paghihintay, pangungulila, at takot na pilit kong itinatago sa likod ng matatag na mukha.Dalawang buwan na hindi ko man lang nakikita o nakakausap si Chandler—walang tawag, walang mensahe, kahit
Chandler Sumunod na ipinakita ng lalaki ang iba pang mga video—isa-isa, parang sinasadya niyang pahabain ang sakit. Ang mga mukha sa screen ay pamilyar sa tatlo pa naming kasama: mga magulang, kapatid, asawa. Iba-iba ang eksena, pero iisa ang tema—takot, pagkakagapos, at kawalan ng kalaban-laban. R
ChandlerApat na lalaki ang pumasok sa silid, mabibigat ang mga yabag na parang sinasadya nilang iparamdam ang presensya nila. Isa sa kanila ang agad naming tinignan—ang tindig, ang kumpiyansa, at ang ngising hindi mawala sa mukha niya ay sapat na para maghinala kami na siya ang leader. May aura siy
ChancyNakaupo ako sa sulok ng meeting room, hawak ang tablet habang tahimik na nagbabasa ng storyline ng bagong character na ginawa ng narrative designer namin. Maagang binuo ang konsepto nito kahit kakasimula pa lang ng unang season ng HPL. Pero ganito talaga kami, laging may inihahanda dahil alam
ChancyAlam kong risky ang ginawa ko. Nakakatakot, hindi ko itatanggi. Pero buo na ang desisyon ko. Sa kabila ng nararamdaman ko ay mas nangingibabaw pa rin ang kagustuhan kong paniwalaan ang damdamin ni Gianna para sa akin.Malapit na ang kasal namin. Isang buwan na lang.Isang buwan na lang at mag
Lumapit siya kay Chancy at marahang hinalikan ito sa noo. "Kamusta ka na, hijo?""Mas okay na po, Mama. Salamat po sa pagdalaw," tugon ni Chancy, sabay hawak sa kamay ni Mama."Ay nako, ikaw pa ba? Ikaw na nga itong injured, ikaw pa ang magpapasalamat." Umupo si Mama sa paanan ng kama at tinitigan s
Mabuti na lang talaga na ngayon pa lang ay masabi ko na sa kanya ang lahat. Ayokong dumating ang araw ng kasal namin na may bumabagabag pa rin sa damdamin niya. Karapat-dapat lang na alam niya ang lahat lalo na tungkol ito kay Drew.Ang totoo, may kaba akong hindi maipaliwanag. Isang uri ng pangamba







