MasukNaku, sino kaya ang nakatunog?
ChandlerDahil nakainom ako, hindi pumayag si Mitch na ako ang mag-drive pauwi.Kahit tahimik siya simula nang lumabas kami ng club at halatang drained pa rin sa nangyari, nanatiling matigas ang ulo niya pagdating sa bagay na iyon. Kaya kahit na buksan ko na ang sasakyan ay hindi parin siya sumakay.
Hindi siya sanay lalo na at ang bahay nila sa Pateros ay literal na katapat lang ng police station.Kaya sigurado akong natatakot siya ngayon.Mabilis akong lumapit sa kanya at agad kong hinawakan ang magkabilang braso niya nang marahan.“Love,” mahina kong tawag habang hinaharap siya sa akin.Bahag
ChandlerHindi ko na maalala kung sino ang unang sumugod.Ang malinaw na lang sa isip ko ay ang mabilis na pagkulo ng dugo ko nang makita kong may gumalaw papunta sa direksyon ko. Kasunod no’n ay ang matinding pagtilapon ng kamao ko diretso sa mukha ng lalaking nasa harapan ko.Umalingawngaw ang mal
“Hindi namin siya pinagkaisahan—”“Bullshit.”Putol ko agad sa lalaking nagsalita.Kitang-kita ko kung paano sila nagkatinginan.At halatang umaasang hindi ako gagawa ng eksena.Wrong move.“Do you even know who you’re talking to?” malamig kong tanong.“Love…” mahinang tawag ni Mitch habang bahagyan
ChandlerPaglapit ko sa kanila ay agad kong napansin ang pulang-pula niyang mga pisngi. Hindi iyon dahil sa makeup o sa init ng ilaw sa hallway. Galing iyon sa sampal.Lalong sumikip ang dibdib ko dahil do’n.Dahan-dahan kong hinawakan ang mukha niya gamit ang dalawang kamay ko, marahang hinahaplos
Tahimik ko lang silang pinagmamasdan habang nakasandal sa couch, pero kahit naririnig ko ang ingay at tawanan nila, kalahati lang ng atensyon ko ang nasa mesa.Ang kalahati ay nasa pintuan pa rin.Wala kahit sino sa mga babae ang nagtangkang lumapit o mag-alok ng inumin sa akin. Hindi dahil may sina
ChandenNakakapagod. Buong araw na parang walang katapusan ang lahat, mga problema, mga tanong, at mga taong kailangang asikasuhin. Sa totoo lang, ang tanging gusto ko na lang gawin ay umuwi. Umuwi sa bahay na tahimik, ligtas, at may naghihintay na yakap mula sa asawa kong si Noelle. Pero hindi pa t
Chanden“Lovey naman eh, malay ko ba na kasabay natin siya sa eroplano?” nagmamaktol kong sabi pagkapasok pa lang namin sa condo. Dumiretso siya sa loob, hanggang sa sala, at bagsak ang katawan sa sofa na parang may bitbit na sama ng loob sa bawat hakbang. Salubong ang mga kilay niya, at kung makati
Chanden“Staff ng catering, to be exact.”Napakunot ako ng noo sa sinabi ni Kuya Lualhati. Mabilis ang tibok ng dibdib ko habang pinipigilan ang sarili kong magsalita. Pero hindi ako sumingit at hinayaan ko siyang magpatuloy. Kilala ko si Kuya na kapag ganito ang tono ng boses niya, ibig sabihin may
NoelleTumawag sa akin si Nat-Nat kanina. Mahinahon ang boses niya pero ramdam ko ang pag-aalala sa bawat salita. Humihiling siya na kung maaari ay iurong ko raw ang kasong isinampa ni Chanden kay Tito Vergel. Nakausap daw niya ang ama, at ito mismo ang nakiusap sa kanya na makiusap sa akin.Si Tito







