LOGINAko naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
“She’s fine now, hon. I just saw her and believe me, mas kamukha mo siya kaysa kamukha ko.” Pinunasan ko ang luhang muling dumaloy sa kanyang pisngi.“I w-wan-t to see h-her..” mahina niyang sabi at napansin kong hinndi na siya ganon ka utal kung magsalita.“Kapag pwede ka nang mai-upo sa wheelchair
ChaseHanggang sa umalis si Channing ay si Nina pa rin ang nasa isip ko. Paano kung tanungin ko kaya siya? Hindi naman pwedeng nagpapakiramdaman lang kami di ba? Baka mas lalo pa kaming magka problema kung hindi niya malalaman ang damdamin ko para sa kanya.Hindi rin naman siya susubok na unang magt
NinaAraw ng Sabado at maaga pa lang ay nagkakagulo na sa bahay dahil sa pagdating ng pamilya ni Chase. Three days ago ng pumunta kami sa shop nila Chastity para bumili ng masusuot at nagkataon na may kakagawa lang na bagong design si Selena na saktong sakto pa talaga sa akin.“I’ll make sure na ako
“Kailangan ko munang hingin ang opinyon ng mga doktor mo kung pwede na ba,” sabi ko pero pinisil niya ang aking kamay na may kasamang bahagyang paghila.“Gusto mo ng malaman?” Tumango siya.“May inaayos lang si Channing. Kailangan mong maghintay muna ha?” Lumungkot ang kanyang mukha pagkasabi ko non







