LOGINFocus nga ba ang Chancy? Hehehe...
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
ChaseNagpauna na rin akong umuwi dahil gusto ko ng makita ang asawa at anak ko. Pero pagdating ko ng bahay ay nagpapahinga na ang lahat, hindi na ako kumain dahil hindi naman din ako nakakaramdam ng gutom kaya dumiretso na ako sa silid naming mag-asawa.Pagbukas ko ng pintuan ng kwarto namin ni Nin
NinaSinalubong ang aking mga mata ng matinding liwanag ng imulat ko ang mga iyon kaya agad akong napapikit bago dahan dahan na muling dumilat.“Love,” ang salitang unang narinig ko mula sa boses ng pinakaimportanteng lalaki sa buhay ko. Nangunot ang aking noo ng mapansin kong tila nangayayat siya.
Arnie Naglakad ako papunta sa sliding door na papunta sa balcony ng aking silid at binuksan iyon. May chairs and table doon na pwedeng pagtambayan, hindi iyon masyadong nasisikatan ng araw kapag ganitong oras dahil nalililiman iyon ng malaking puno ng mangga na kung minsan ay nagiging dahilan pa n
ArnieHindi ko alam kung ano ang gagawin ko sa tuwing malapit o magkakaharap kami ni Channing. Lagi akong naiilang at hindi ko alam kung nahahalata ba niya iyon. Hindi ko kaya na tumingin sa kanyang mga mata.Ang bilis kong tumanggi na samahan niya ako dahil natatakot ako na baka ipagkanulo ako ng a







