LOGINWala lang, baka na-miss nyo lang sila Maximus at Sarina... wahahaha
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
GiannaDinampot ko ang cellphone ko mula sa kitchen table. Napakunot ang noo ko nang makita ang pangalan ni Chancy na nagpa-flash sa screen at doon ko lang naalala na may video call nga pala kami dapat ngayong gabi.Pipindutin ko na sana ang answer button nang muling tumunog ang doorbell. Napatingin
Wala akong sariling gamit, kaya kinuha ko na lang ang shampoo at sabon na naroon na rin. Dahil silid ito ni Chancy ay sigurado naman akong walang problema kung gamitin ko ang mga nasa loob nito.Amoy lalaking may alam sa porma, matapang, may bahid ng sandalwood at mint. Pinikit ko ang mga mata haban
"Bakit parang gusto kong kainin ka na rin?""Tse!" sabi ko sa kanya na tinawanan lang niya. "Hindi ka na nagsawa, ang akala mo naman ay hindi nakakatikim."Sumeryoso ang kanyang mukha pagkasabi ko non. Kinuha niya ang kamay kong nakapatong sa ibabaw ng lamesa at dinala iyon sa kanyang bibig at hinal
Gianna“What are you thinking?” tanong ni Chancy na titig na titig sa akin. “Bakit bigla kang natahimik diyan?”Nag-angat ako ng tingin sa kanya. Paano ko naman sasabihin na siya ang nasa isip ko ngayon gayong magkaharap lang naman kami? Para kasing nakukunsensya ako na basta ko na lang siyang hini







