LOGINWow... may improvement na talaga sa feelings, Estella?
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
“Bro… hindi mo kasalanan ‘yon,” aniya, dahan-dahang nagsalita. “You’re doing your best.”“Hindi sapat ang ‘best’ kung hindi ko man lang siya masamahan sa ospital,” mariin kong tugon. “Ang tanging gusto ko lang ay ako ang dapat na nasa tabi niya. Kasal na lang ang kulang sa amin at asawa ko na siya.
ChancyDalawang linggo na ang lumipas, at ngayon ay papunta kaming buong pamilya sa shop ni Ate Cha para sa fitting ng gown ni Gianna. Gusto ng Sweetheart ko ang unang gown kaya ire-repair na lang iyon pero kailangan pa rin ng sukat niya. Kapapanganak lang niya at kumpara noon ay talagang makikita a
Mature ContentChancyHabang magkadikit pa rin ang mga labi namin, unti-unting nagbago ang ihip ng hangin sa pagitan naming dalawa. Mula sa banayad na halik, naging mapusok. Naging mas malalim, mas sabik. Parang bawat segundo ay singil ng panahong hindi namin nagawang maglambingan nang buo.Hinaplos
Tahimik kong isinara ang pinto sa likod ko. Maingat. Walang ingay. Pero kahit ‘yon, hindi niya napansin.Busy pa rin siya sa kakadaldal. Sa kung sinuman ‘yung nasa kabilang linya. Lumingon siya saglit papunta sa closet pero hindi ako nakita.Sinundan ko siya. Tahimik pa rin.Hanggang nasa pintuan


![Just One Night [Tagalog]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




