Mag-log inTama, ipaglaban mo rin ang mga taong malapit at mabuti sayo.
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
ArniePaggising ko kinabukasan ay nag-good morning lang ako kay Channing at nagsabi na need kong maaga sa school. Ayaw kong magpakita kila Tita kaya naman hindi na ako sumabay ng breakfast sa kanila. Hindi naman ako mamatay kung hindi ako kakain ng isang araw.Sa school ay naroon na rin si Nikita at
Ipinilig ko ang aking ulo. Hindi ko na dapat pang isipin ‘yon. Ang mabuti pa ay kumain na lang muna ako ng agahan tapos ay maliligo at aalis. Tsaka na lang ako magbu-beauty rest pag natapos ko na ang project ko kila ate Cha.Pagbukas ko ng pintuan ay sakto namang bumukas din ang pintuan ng katapat k
Channing“Bukas na lang tayo ng umaga gumala. Sa ngayon dito lang tayo maghapon, okay lang ba?” tanong ko kay Arnie pagpasok namin ng silid ko sa LVN.“Okay lang,” nakangiti niyang sabi. Ngumiti ako at hinaplos ang kanyang pisngi at hinalikan yung part na sinabi ni Tito na tinamaan nga ng siko ng is
ArniePinauwi na rin ako agad ni Marcus pagkatapos at mabuti na lang nasa silid na ang mag-asawa at hindi na nila ako makikita pa. Kinakabahan ako dahil baka mamaya ay makarating ito kay Mommy Sarina at hindi na nila ako payagan na magtrabaho.Suportado naman nila ang pag-aaral ko at sa totoo lang a







