LOGINOkay lang yan, sanay na nga si Chanton di ba?
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Mitch Kinabukasan, paggising ko pa lang ay may kakaibang bigat na agad akong naramdaman. Hindi iyon dahil sa pagod mula sa laban kahapon o sa puyat, kundi dahil sa katahimikan ng phone ko. Dahan-dahan kong kinuha iyon mula sa bedside table at agad na tiningnan ang screen. Wala pa rin. Walang mes
Mitch Tahimik ang kwarto, pero hindi ang isip ko. Nakahiga ako sa kama, nakatitig sa kisame habang hawak pa rin ang phone ko, na para bang anumang oras ay iilaw iyon at lalabas ang pangalan niya. Ilang beses ko nang chineck ang screen kahit wala namang notification. Paulit-ulit, parang umaasa sa w
“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
Huminga ng malalim si Vivian, parang nag-ipon ng lakas bago tumingin kay June na parang nagsasabing ‘ikaw na nga, hindi ko kaya.’“Parang mas okay talaga kung pagbibigyan mo siya, Estella,” mahinang sabi ni June, pero diretso ang tingin niya sa akin. “Last chance ba…”Natawa ako, pero walang halong
At ngayon… heto na nga. Okay na. Ako na officially ang CEO ng ML Bank. Napag-aralan ko na rin ang lahat ng pasikot-sikot ng negosyo. Ang daming araw ng pagpupuyat, endless meetings, pakikipaglaban sa board, at sa wakas… ako na nga ang may hawak ng posisyong gusto din naman ng mga magulang ko para sa
Chansen Tanghali na ako nakauwi. Para bang bawat segundo bago ako nakalarga kanina ay ang bigat-bigat sa dibdib. Sinabi ko pa kila Mommy na pupuntahan ko si Estella. Hindi na niya ako pinigilan, bagkus ay ngumiti lang at nagbitiw ng, “Good luck, anak. Kita ko sa’yo, may dinadala kang mabigat.” Nap
Chansen Pagkalabas ko ng studio ni Estella, para akong lumulutang habang nagda-drive pabalik sa opisina. Wala akong pakialam sa trapik, sa businang walang tigil sa EDSA, o kahit sa mga nag-overtake na parang nagmamadali sa impyerno. Ngayon lang ako ngumiti nang ganito habang mag-isa sa sasakyan dah







