MasukAminin mo, kilig ka rin...
MitchLumipas ang mga araw na naging maayos naman ang lahat kahit na itong si Lily ay nasa likod pa rin ng HQ. Pagkatapos ng naging pag-uusap namin ni Chandler ay sinikap kong balewalain na ang presensya ng babae dahil kita ko ang sincerity ng aking boyfriend.Sa tuwing gabi ay umaakyat ako sa unit
Chandler“Kumain ka ng kumain dyan,” sabi ni Mitch habang nilagyan ng sausage ang pinggan ko.“Kumakain naman ah,” tugon ko habang nakangisi.“Kanina ka pa nakatingin dyan. Tapos kung makangiti ka akala mo ay nakakaloko,” sabi pa niya.Umaga at kagaya ng unang beses na natulog siya sa kwarto ko ay a
Chandler“You really—”Hindi ko na hinintay na matapos pa niya ang sasabihin niya.“Yes, I really love you,” putol ko agad, diretso, walang pag-aalinlangan. “Sa sobrang pagmamahal ko sa’yo, isasama kita sa wedding anniversary ng mga magulang ko at ipapakilala sa pamilya ko. As in, level-up ng relati
ChandlerNanatiling nakatingin sa akin si Mitch nang ilang segundo, para bang naghahanap siya ng tamang salitang puwedeng isagot, pero walang lumalabas. Hindi ko alam kung ano ang mas nangingibabaw sa ekspresyon niya—gulat, pagdududa, o yung takot na baka totoo ang naririnig niya.“Bakit ganyan ka m
Mitch Nakakahiya mang aminin, pero sa totoo lang, sa tuwing magkasama kami ni Chandler, hindi ko maiwasang mapunta ang isip ko sa kung anu-anong intimate na sitwasyon na pwede naming pagsaluhan. Hindi ko alam kung kailan nagsimula iyon, pero napansin ko na lang na sa bawat tingin niya at sa bawat
Mitch Isang malakas na tawa ang pinakawalan ni Chandler, at hindi iyon yung simpleng tawang pampalipas lang—kundi yung tipong halos hindi na niya mapigilan ang sarili niya. Habang tumatagal ang pagtawa niya, mas lalo kong naramdaman ang pag-akyat ng inis sa dibdib ko. Hindi ko alam kung ano ang ma
Napabuntong-hininga ako. “Then he’s almost guaranteed to win the presidency.” “Exactly,” mariing sagot ni Kuya Lualhati, sabay tingin sa akin. “At yan ang mismong dahilan kung bakit siya lumapit sa’kin.” Nanahimik ako sandali, ramdam ko ang bigat ng sinabi niya. Slowly, tumatak sa utak ko ang buon
ChansenPagkatapos ng mahaba-haba ding pag-uusap at to be honest, emotionally draining na paliwanag at pagtatanong ay umalis na rin si Kuya Lualhati. Kailangan pa raw niyang asikasuhin si Maui, pati ang proseso ng pagsasampa ng kaso. Kita ko ang pagod sa kanyang mukha pero hindi rin nawawala ang kal
Estella Nasa hotel room pa rin ako, nakaupo sa beige couch ng living area, habang nakatingin sa malaking salamin sa tapat. Suot ko na ang simple pero elegante at napaka-classy na wedding gown na ginawa ni Ate Selena para sa akin. Ready na ako, pero ayon kay Miss Zelda, ipapasundo pa raw ako ni Chan
Ang sarap tignan ng paligid. Ang bawat sulok ng mesa ay puno, hindi lang ng pagkain, kundi ng alaala, kwento, at pagmamahal. Ang ngiti at saya sa mukha ng bawat isa ay naghahatid ng kakaibang pakiramdam sa akin. Isang uri ng kaligayahan na hindi mo mabibili, hindi mo mahihiram, kundi mararamdaman mo







