LOGINTalagang ang tigas ng mukha nilang mag-ama.
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
ChandlerHindi ko akalain na kahit nasa gitna kami ng ingay, tawanan, at walang katapusang kulitan ng buong team, makakahanap pa rin kami ni Mitch ng sarili naming mundo. Isang espasyo na kahit maraming tao sa paligid, parang kami lang ang nagkakaintindihan. At mas delikado iyon kaysa sa inaakala ko
ChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
Estella “Wifey…” Napapitlag ako nang marinig ko ang tawag na ‘yon mula kay Chansen. Paglabas ko mula sa bathroom na konektado sa walk-in closet, nadatnan ko siyang nakaupo roon sa upuang ginagamit ko kapag nasa dresser ako. Para bang kanina pa niya ako hinihintay. Tumayo siya, mabagal, deliberate
Kung sakali man na patawarin ko siya, bulong ko sa isip ko, hindi ko naman kailangang ipakita agad, ‘di ba? Hindi naman ibig sabihin na dahil pinatawad ko siya, eh balik agad lahat sa dati. Automatic reset na agad. Hindi ganon 'yon.Huminga ako nang malalim, pinilit kong huwag ipahalata na may kaunt
Estella"Viv, ang best friend natin… nabibilang pala sa pinakamayamang angkan sa buong bansa," halos wala sa sarili ang tono ni June nang magsalita. Hindi siya kumukurap habang nakatitig sa akin, pero ramdam ko ang tensyon sa paraan ng pagkakahawak niya sa braso ni Vivian.Si Vivian naman, parehong
Estella“Uy, tignan mo ‘to…”Abala ako sa paglalapat ng letra sa music sheet nang bigla akong kalabitin ni Vivian. Napa-iling ako at napalingon sa kanya, medyo iritado pa kasi nasa momentum na ako. Dapat yata talaga hinila ko na kanina pa yung accordion divider na naghihiwalay sa office nila at sa t







