One Night With The Ruthless CEO

CASSIDY POVMabigat ang kamay ko habang tinitimpla ang kape ni Rafael. Tatlong kutsarang asukal, walang cream, at dapat umuusok pa sa init. Ito ang ritwal ko tuwing alas-diyes ng umaga sa loob ng tatlong taon. Pero ngayon, pakiramdam ko ay matatapon ko ang tasa sa sobrang panginginig ng mga daliri ko.Pagpasok ko sa opisina niya, bumungad sa akin ang pamilyar na amoy ng kanyang perfume. Iyon din ang amoy na kumapit sa balat ko kagabi. Nakatalikod siya sa akin, nakatitig sa glass wall habang may kausap sa phone.“I don’t care about the costs, just get it done,” malamig niyang sabi bago ibaba ang phone.Dahan-dahan kong inilapag ang kape sa table niya. “Your coffee, Sir Rafael.”Humarap siya. Inasahan ko ang pagkagulat, o kahit man lang bahid ng pagkapahiya sa mga mata niya. Pero wala. Tumingin lang siya sa akin na parang isa akong estranghero—o mas masahol pa, parang isang printer na kailangang ayusin.“Late ka ng limang minuto, Cassidy,” sabi niya habang umuupo sa swivel chair.“Sorry

CASSIDY POVMaaga akong pumasok sa opisina kahit medyo nanghihina pa ang mga tuhod ko. Hawak ko ang isang puting sobre na tila ba mas mabigat pa sa lahat ng luma kong files. Ito na ang huling araw na hahayaan kong kontrolin ni Rafael ang buhay ko.Habang nasa elevator, naramdaman ko na naman ang pamilyar na pagbaliktad ng sikmura ko. Napahawak ako nang mahigpit sa railing. Huwag ngayon, bulong ko sa sarili ko habang dahan-dahang humihinga nang malalim. Eksaktong pagbukas ng pinto, nakita ko si Rafael na naglalakad sa hallway kasunod ang dalawang tauhan mula sa legal department.Ni hindi siya lumingon sa akin. Dire-diretso lang siya sa loob ng opisina niya na parang wala siyang sekretaryang nahimatay sa harap niya kahapon.“Good morning, Sir Rafael,” bati ko nang makapasok ako para ilapag ang kape niya.“The board meeting minutes, Cassidy. Nasaan na?” tanong niya nang hindi tumitingala mula sa binabasa niyang contract.“Nasa desk niyo na po, Sir. Isinama ko na rin po ang press release

RAFAEL POVGabi na pero hindi pa rin ako umaalis sa swivel chair ko. Nakatingin lang ako sa basyong baso ng scotch sa table ko habang pinapaikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri ko. Ang tahimik ng buong floor. Karaniwan, maririnig ko pa ang banayad na pag-type ni Cassidy sa labas o ang marahang pagkatok niya para ihatid ang huling piraso ng documents bago ako umuwi.Ngayong gabi, walang kumatok. Walang nagpaalam.Inabot ko ang intercom at pinindot ang button para sa desk niya, kahit alam kong wala nang sasagot. "Cassidy, bring me the legal files for—"Napatigil ako. Naalala ko, wala na nga pala siya roon. Tatlong araw na ang nakalipas mula noong charity gala. Tatlong araw na rin siyang hindi pumapasok, hindi sumasagot sa mga tawag, at walang paramdam. Pagkatapos ng gabi kung saan iniwan niya sa lamesa ko ang bago at totoong resignation letter—na hindi ko na nagawang punitin dahil sa gulo ng press—naglaho na siya na parang bula.Bumukas ang pinto ng opisina ko at pumasok si Marco, a

CASSIDY POVDahan-dahan kong hinawi ang kurtina sa sala para sumilip sa labas. Isang makintab na itim na SUV ang nakaparada sa tapat ng maliit naming gate. Bumaba ang salamin sa tabi ng driver’s seat at nakita ko si Marco, ang head ng security ni Rafael.Napahawak ako sa braso ni Nanay na nasa tabi ko na rin pala. “Nay, sila nga.”“Paano nila nalaman ang lugar na ‘to?” galit na pabulong na tanong ni Nanay. “Akala ko ba walang sinabihan ang kaibigan mo?”Bago ko pa masagot si Nanay, bumukas ang pinto sa likod ng sasakyan. Lumabas doon si Rafael. Suot pa rin niya ang suot niyang business suit, pero maluwag na ang kurbata niya at gulo-gulo ang buhok. Mukha siyang hindi natulog nang ilang araw. Tumingin siya sa paligid ng subdibisyon bago dahan-dahang naglakad patungo sa gate namin.Tok! Tok! Tok!Yumanaig ang katok sa bakal naming gate.“Cassidy!” tawag ni Rafael mula sa labas. “Cassidy, alam kong andiyan ka. Please, mag-usap tayo.”“Huwag mong bubuksan, Cass,” sabi ni Nanay habang hinah

RAFAEL POVBasang-basa ang windshield ng kotse habang pinapanood ko ang pagpatak ng ulan. Malalim na ang gabi, pero wala pa rin akong balak umalis sa tapat ng bahay nina Cassidy. Nakasandal ako sa headrest, ramdam ang bigat ng bawat tibok ng puso ko. Sa tabi ko, tahimik lang si Marco na nakatingin sa labas, binabantayan ang paligid ng tahimik na subdibisyon."Sir Rafael," mahinang tawag ni Marco pagkalipas ng ilang oras na katahimikan. "Gusto niyo po ba ng kape? May nakita akong convenience store malapit sa arko kanina bago tayo pumasok.""No, I’m fine," sagot ko. Pinasadahan ko ng tingin ang maliit at madilim na bahay ni Cassidy. Patay na ang mga ilaw sa sala, tanging ang natatanging ilaw sa poste sa labas ang nagbibigay ng kaunting liwanag sa veranda nila."Sir, baka magkasakit kayo niyan. Ang init po rito sa loob ng sasakyan, tapos basa pa kayo ng pawis," pag-aalala ni Marco. "Kahit buksan lang natin nang bahagya ang aircon? Malayo naman po ang pwesto natin sa bintana nila, hindi n