Mag-log inRelax ka muna, Noelle at si Chanden na ang bahala.
Chandler“Chandler, sobrang thank you dahil tinulungan mo ako.”Halata sa mukha ni Lily ang pasasalamat. Hindi lang sa paraan ng pagngiti niya, kundi sa lalim ng tingin niya na parang gusto niyang siguraduhin na naiintindihan ko kung gaano kalaki ang naitulong namin sa kanya. May konting pagod din d
MitchTahimik akong nakaupo sa sofa, pinipilit ang sarili kong mag-focus sa palabas na tumatakbo sa TV. Pero hindi ko talaga mapigilan ang mga mata ko sa paligid—kay Ryan, kay Mico, kay James, at kay Cecilio. Parang bawat galaw nila, bawat maliit na expression, may sariling kwento. Yung tipong alam
Mitch“Gilbert?” ulit ko, mas malinaw na ngayon ang pagkakabigkas ko, pero mas halata rin ang pagkalito sa boses ko. Lahat kasi sila ay parang natulala na lang, na para bang may biglang bumalik na alaala na hindi nila inaasahan.Walang sumagot sa akin agad.Sa halip, si Cecilio ang unang nagsalita,
MitchPanibago na namang araw, pero parang may bitbit pa rin akong pagod mula kahapon—hindi sa katawan, kundi sa isip. Katatapos lang naming mag-almusal at nagdesisyon na tumambay sa living area. Walang masyadong ganap, chill lang. Nakabukas ang TV, naghahanap ng mapapanood habang hinihintay ang scr
MitchHindi agad natapos doon ang usapan.Akala ko, pagkatapos ng mga sinabi nila ay babalik na sa normal ang lahat—kanya-kanyang kain, konting biruan, tapos usapang laro na ulit. Iyong tipong parang walang nangyari, parang wala kaming binuksang topic na medyo… personal. Pero kahit pilit nilang gina
Alam na nila. At ngayon… may nakita pa sila. Hindi ko napigilan ang mapayuko. “Hindi niyo naman alam ang buong story…” mahina kong sabi, halos bulong. “Alam namin,” sagot agad ni Ryan. “Kaya nga hindi kami nagko-conclude.” “Concern lang kami,” dagdag ni Cecilio. “Sa’yo.” Unti-unti akong napahi
Matapos ang paulit-ulit na reklamo niya sa biyahe dahil sa matinding traffic, napilit ko na rin siyang subukan ang pagko-commute papasok. Ako na ang bahalang sumundo sa kanya pauwi, lalo na kapag galing siya sa site visit.“Noon ay ayaw na ayaw niya,” natatawa kong naalala ang pagkukunot ng noo niya
Gianna Nakaligo na ako at si Chancy naman ang nasa bathroom. Habang tinutuyo ko ang buhok gamit ang blower, nakatitig ako sa sarili sa salamin. May kakaibang kuryente sa pagitan ng tahimik na sandaling ‘yon at hindi pa rin ako makapaniwala kahit na ilang beses ng nangyari na may hinihintay akong la
Gianna“Uy, sigurado ka ba talaga dito?” tanong ko kay Chancy habang nakatitig sa kanya, hindi makapaniwalang heto kami ngayon sa isang mamahaling boutique.Pagkatapos kong pumayag kagabi sa plano niya, agad niya akong dinala rito para raw mamili ng damit na isusuot ko. Date daw niya ako sa inaugura
GiannaTwice to thrice a week ang schedule ko sa pagpunta sa Batangas para tumulong kay Engr. Jaime sa pagmo-monitor ng project. Ako ang nagdisenyo ng kabuuan ng farm mula sa layout hanggang sa pinakamaliit na detalye kaya gusto kong masiguro na nasusunod ang lahat sa plano. Isa kasi akong metikulos







