LOGINWala kayang dapat na ipag-alala sina Noelle at Chanden?
Sa ibang pagkakataon, hindi sana magiging issue ang simpleng request ni Venice. Ngunit ngayong nasa iisang silid kami ni Mitch, habang sariwa pa ang tensyon na ilang minuto nang umiikot sa hangin, biglang naging komplikado ang isang bagay na dapat sana ay diretso lang.Napansin kong bahagyang natigi
ChandlerNatigilan ako at napatingin kay Mitch, ngunit nanatiling nakatutok ang mga mata niya sa monitor.Hindi siya lumingon.Hindi rin siya nagsalita.Tahimik lang siyang nakaupo sa harap ng setup niya habang gumagalaw ang cursor sa screen, ngunit sa dami ng oras na nakasama ko siya, natutunan ko
Magulo.Makulit.Pero organized sa sarili nilang paraan.Si Mitch ay tumingin kay Venice, at bagamat mabilis lang, nahuli ko iyong bahagyang pagbabago sa expression niya.Hindi tuluyang nawala iyong ngiti.Pero hindi na rin iyon katulad kanina.May kaunting tension.Kaunting pag-iingat.At dahil kil
ChandlerNakarating kami sa 6th floor kung saan naroon ang apat na gaming rooms.“So…” sabi niya habang umiikot ang tingin sa paligid. “This is your world.”Bahagya akong napangiti.“I guess you can say that.”Hindi ko na idinagdag ang katotohanan na ilang beses na rin akong kinausap ni Kuya Chanden
Competitive gaming was different.May adrenaline. May strategy. May pressure na parang chess na may kasamang digmaan.Kaya nang malaman kong unti-unting pinapalawak ng pamilya ang negosyo papunta sa IT at digital industry kapalit ng casino sa lahat ng hotel and resort business namin ay hindi ko na i
Chandler“Venice.”Bahagya akong napataas ng tingin nang makita ang babaeng kakapasok pa lamang sa aking opisina. Nakasuot siya ng eleganteng blouse at skirt na bagay sa kaniyang polished image. Tulad ng dati, maayos ang kaniyang aura at may dala iyong klaseng confidence na alam kong matagal nang ba
ChandlerHindi ko naman planong dumaan sa gaming house nang gabing iyon.Pero dahil may inayos akong issue sa isa ko pang team sa ibabang floor, napadaan na rin ako doon dahil nagdesisyon ako na maghagdanan na lang kaysa gumamit ng elevator. Tahimik na ang hallway pagpasok ko—yung klase ng katahimik
MitchGrabe ang linggong ‘to.Sunod-sunod ang scrims, content shoots, meetings, tapos sabay pa ang individual livestream schedules namin. Parang wala nang pahinga. Pagkatapos ng morning practice, review. Pagkatapos ng review, personal stream. Tapos may rehearsal pa para sa commercial ng Innove Corp.
Mas steady na ang kamay ko sa mouse.Sa gilid ng stage, saglit kong nasilayan si Sir Chandler.Hindi siya nakasimangot.Hindi rin siya ngumiti.Pero hindi siya mukhang disappointed.At ewan ko ba, parang mas mahalaga sa akin iyon kaysa sa shutdown gold.“See?” sabi ni Ryan sa comms, may konting ngit
Locked.Tinanggal nila ang signature hero ko.Nag-init ang tenga ko.“Expected,” sabi ni Ryan agad. “Mitch, okay ka lang?”“Okay lang,” sagot ko kahit medyo nauntog ang ego ko. “Marami pa akong hero pool.”Second ban.Isa pa sa mga madalas kong gamitin.The crowd reacted.“Tinarget ka talaga,” sabi







