LOGINUy, may photoshoot! Sorry late, dalawang farewell party ang in-attend-an ko. Umaga at hapon. Sa Monday ay moving up ng grade 6 ko at sa Tuesday naman ay ang Kinder. Kaya expect niyo po na medyo made-delay ang update ha. Salamat po, God bless!
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
Tumawa si Chansen, hinawakan pa ako sa baywang at mas lalo akong nahiya. “Eh ‘di mas okay, at least alam nilang sweet talaga ako sa’yo.” “Grabe ka,” bulong ko, pero napangiti rin ako. Kahit may halong kaba, hindi ko rin mapigilang ma-appreciate ‘yung effort niya. Pero sana next time, sa tamang tim
ChansenHindi ko inaasahan ‘yon.Alam kong nandito si Maui dahil para sa kanya ang party na 'to, pero hindi ko in-expect na sa dami ng puwedeng lapitan sa grupo, ako agad ang pupuntahan niya. At mas lalo kong hindi inasahan ‘yung paglapit niya nang gano’n ka… natural.Bago pa ako makagalaw, naramdam
Estella Sa mga sumunod na araw, bigla na lang naming nabalitaan na lumipad papuntang Paris si Maui. Nakuhanan siya ng mga reporter sa airport at sinundan. At dahil naipakilala na siya bilang anak ng mga Palanca ay talagang naging balita na ang kahit simpleng paggalaw niya. Nang tanungin siya ng m
Matatapos na ang lunch break pero hindi pa namin napapangalahati ang pagkain na dala ko. Panay kasi ang asaran, panay ang sulyapan, at sa bawat tawa niya, parang mas bumibigat ang dibdib ko hindi sa takot, kundi sa anticipation.Kasi ngayong sinabi niyang kailangan naming pumunta as one, alam kong m







