로그인“Mitch, missing sila,” paalala ni Cecilio. Hindi pa man ako nakakareact, biglang may sumulpot mula sa gilid ng mapa. Isang mabilis na galaw, kasunod ang stun na hindi ko na naiwasan. Sunod-sunod na damage ang bumuhos. “Back! Back!” sigaw ni Ryan. Pero alam kong huli na. Sa harap ng screen ko, n
Mitch Sa sandaling bumagsak ang huling depensa ng Toplist at tuluyang nag-flash sa screen ang salitang Honorable, saka ko lang naramdaman ang bigat ng hiningang matagal ko palang pinipigilan. Hindi ako agad gumalaw. Nakatitig lang ako sa monitor, pinapanood ang aftermath ng laban—ang mga hero na
MitchSa sandaling nag-fade ang loading screen at tuluyang bumungad sa akin ang mapa, parang kusa ring nagbago ang lahat sa paligid ko. Ang ingay ng audience na kanina’y ramdam na ramdam ko ay tila lumayo, naging mahinang ugong na lang sa likod ng isip ko. Ang tanging malinaw na natira ay ang boses
MitchParang isang iglap lang ang pagitan ng saya at responsibilidad.Ilang araw lang ang nakaraan, ang iniisip ko lang ay kung paano ko pipigilan ang sarili kong mapatitig kay Chandler habang nasa pool siya. Kung paano ko itatago ang bawat ngiti at kilig sa tuwing magtatagpo ang mga mata namin. Per
MitchTuloy-tuloy lang ang saya sa resort, parang walang gustong matapos ang araw.Pagkatapos ng kwentuhan at inuman kagabi, akala ko medyo hihina na ang energy ng lahat kinabukasan. Pero mali ako.Mas lalo pa ngang naging makulit ang buong team.May pa-games pa sila Ryan sa umaga—kung anu-anong kal
ChandlerPagbalik namin sa sala, agad kaming sinalubong ng ingay at walang tigil na tawanan ng buong team. Para bang walang nagbago—parang wala kaming iniwang sandali sa labas ni Mitch na kami lang ang nakakaalam. Pero sa loob ko, ramdam ko pa rin ang init ng kamay niya at ang marahang halik na halo
Tumingin siya ulit sa akin. Hindi basta tingin, sinipat niya ako mula ulo hanggang paa. Ramdam ko ang bawat pagdaan ng mata niya. Para akong binabalatan, para bang sinusuri niya hindi lang ang itsura ko kundi pati ang kaluluwa ko.Nainis ako. Umigting ang panga ko. “Stop looking at me like that,” ma
EstellaNauna nang lumabas ang grupo ng pamilya ni Chansen. Nasa unahan si Maui, pero bago siya tuluyang makalayo, napansin ko pa rin ang mabilis pero malinaw na paglingon niya sa akin. Para bang may gusto siyang sabihin sa mukha ko. Good thing, ma-pride akong tao. Kaya kahit may kirot sa dibdib, ti
“Wala kang choice, ibigay mo na lang,” sabi ko, tinangkang gawing biro kahit ramdam ko na may halong pakiusap ang tono ng boses ko.Pinaglaruan niya muna ang cellphone sa kamay niya, paikot-ikot sa pagitan ng mga daliri, bago siya nagsalita. “You know what, my contact number is not for everyone.”Ba
EstellaHe’s impossible!Para akong sinasakal sa sitwasyon ko ngayon. Parang habang tumatagal, mas lalo lang akong nahuhulog sa bitag niya. At ang mas nakakainis? Hindi ko alam kung kailan nagsimula ‘to. Dati naman, parang wala lang siya ngayon, bigla na lang naging sobrang possessive, as if pag-aar







