The CEO REGRETTED LOSING ME

Elena's POV

Dalawang guhit.

Parang tumigil ang mundo ko habang nakatitig ako sa pregnancy test na nanginginig sa aking kamay.

"Hindi... imposible."

Paulit-ulit kong kinurap ang aking mga mata, umaasang nagkakamali lang ako. Ngunit kahit ilang beses ko pa itong tingnan, iisa lang ang ibig sabihin ng dalawang pulang guhit.

Buntis ako.

Napahawak ako sa aking tiyan. Hindi ko alam kung matatawa ba ako o iiyak.

Tatlong buwan na ang nakalipas mula nang ikasal ako kay Damien Alcantara—ang pinakamayaman at pinakakinatatakutang CEO sa bansa.

Isa lamang iyong kasunduang kasal.

Walang pag-ibig.

Walang pangakong habang-buhay.

Isang pirma kapalit ng kaligtasan ng kompanya ng aking ama.

Sa loob ng tatlong buwan, ginawa ko ang lahat para maging mabuting asawa. Inalagaan ko siya, hinintay sa tuwing gabi siyang umuuwi, at kahit malamig ang pakikitungo niya, hindi ako sumuko.

At isang gabi...

Lasing siyang umuwi.

Paulit-ulit niyang binabanggit ang pangalan ko habang yakap ako.

"Elena..."

Akala ko... sa wakas, nakita na niya ako bilang asawa.

Iyon pala ang gabing magbabago ng buong buhay ko.

Napaluha ako habang marahang hinahaplos ang aking tiyan.

"Baby... hindi ko alam kung matutuwa ang daddy mo."

Isang katok ang nagpabalik sa akin sa realidad.

"Ma'am Elena, hinihintay na po kayo ni Sir Damien sa mansion."

Mabilis kong pinunasan ang aking mga luha at itinago ang pregnancy test sa aking bag.

Sigurado akong magiging masaya siya.

Anak namin ito.

Anak naming dalawa.

Buong biyahe ay hindi mawala ang ngiti sa aking labi. Hindi ko mapigilang isipin ang magiging reaksyon niya.

Baka... yakapin niya ako.

Baka... ito na ang simula ng totoong pamilya.

Pagdating ko sa mansion, agad akong nagtungo sa malaking sala.

Ngunit pagpasok ko pa lamang...

Bigla akong natigilan.

Isang napakagandang babae ang mahigpit na nakayakap kay Damien.

At ang lalaking tinatawag kong asawa...

Mahigpit din itong nakayakap sa babae.

Unti-unti siyang napangiti.

Ngiting hindi ko kailanman nakita habang kasama niya ako.

"Welcome home..."

Mahina ngunit malinaw ang boses ng babae.

"Damien."

At sa unang pagkakataon...

Nakita kong lumiwanag ang mga mata ng aking asawa para sa ibang babae.

Elena's POV

Nanigas ang buong katawan ko.

Pakiramdam ko'y nawalan ako ng lakas habang nakatitig sa babaeng nakayakap kay Damien.

Napakaganda niya.

Maputi, elegante, at halatang galing sa mayamang pamilya. Bagay na bagay silang dalawa.

Unti-unting kumalas si Damien sa pagkakayakap ngunit hindi niya binitiwan ang kamay ng babae.

Nang mapansin niya ako, naging seryoso ang kanyang mukha.

"Elena."

Hindi ko alam kung paano ako nakalapit.

Piliting ngumiti ako.

"Sino siya?"

Bago pa man makasagot si Damien, ang babae na mismo ang lumapit sa akin.

Ngumiti siya nang magalang at iniabot ang kanyang kamay.

"Hello. Ako si Vanessa Villareal."

"Ako ang... dating kasintahan ni Damien."

Parang may matalim na bagay na tumusok sa dibdib ko.

Hindi ko agad naitaas ang kamay ko para makipagkamay.

Ngunit pinilit kong maging kalmado.

"Nice to meet you."

Hindi ko alam kung paano ko iyon nasabi nang hindi nanginginig ang boses ko.

Biglang nagsalita si Damien.

"Vanessa kakagaling lang sa ibang bansa. Magtatagal muna siya rito."

Rito?

Sa mansion?

Napatingin ako kay Damien.

"Anong ibig mong sabihin?"

"I prepared a room for her."

Parang may bumagsak na malaking bato sa puso ko.

"Sa bahay natin?"

Diretso niya akong tiningnan.

"Yes."

Iyon lang.

Walang paliwanag.

Walang paghingi ng permiso.

Para bang wala akong karapatang magtanong kahit ako ang legal na asawa niya.

Mahigpit kong kinuyom ang kamay ko. Nasa loob ng bag ang pregnancy test.

Kanina, sabik na sabik akong ibalita sa kanya na magiging ama na siya.

Ngayon...

Pakiramdam ko wala na iyong halaga.

"Kung wala na kayong kailangan..."

Pinilit kong ngumiti.

"...magpapahinga na muna ako."

Hindi ko na hinintay ang sagot nila.

Mabilis akong umakyat sa aming silid.

Pagkapasok ko, isinara ko ang p***o at doon tuluyang bumigay ang mga luha ko.

Dahan-dahan kong inilabas ang pregnancy test.

"Baby..."

Humihikbi kong bulong.

"Patawarin mo si Mommy."

"Akala ko... magiging masaya ang Daddy mo."

Napaupo ako sa sahig habang yakap-yakap ang aking tiyan.

Hindi ko namalayang may kumatok sa p***o.

Tatlong sunod-sunod na katok.

"Elena."

Boses ni Damien.

Mabilis kong pinunasan ang aking mga luha at itinago ang pregnancy test sa ilalim ng unan.

Pagbukas ko ng p***o, seryoso ang kanyang mukha.

"May kailangan akong sabihin."

Hindi ko alam kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Tumingin siya sa akin nang diretso.

"Simula bukas... lilipat si Vanessa sa silid na katabi natin."

"At gusto kong maging mabait ka sa kanya."

Hindi niya alam na sa mismong sandaling iyon...

Unti-unti nang nababasag ang puso ng babaeng nagdadala ng kanyang anak.

Elena's POV

Hindi ako makapaniwala sa narinig ko.

"Gusto mong maging mabait ako sa dating kasintahan mo?" mahina kong tanong.

Nanatiling walang emosyon ang mukha ni Damien.

"Huwag mong isipin ang kung anu-ano. Kaibigan ko si Vanessa."

Napangiti ako.

Ngunit hindi iyon ngiti ng isang masayang babae.

Ngiti iyon ng isang pusong unti-unti nang nadudurog.

"Kaibigan?"

"Yakap ba ng magkaibigan ang nakita ko kanina?"

Biglang nagsalubong ang kilay niya.

"Nagseselos ka?"

"Hindi ba dapat?"

Tahimik siyang napabuntong-hininga.

"Elena, alam mong ang kasal natin ay isang kasunduan lang."

Parang may humampas sa akin.

Oo.

Alam ko iyon.

Pero hindi ko inakalang sasabihin niya iyon nang napakadali.

Tatlong buwan kaming nagsama sa iisang bubong.

Tatlong buwan akong umasa na balang araw ay mamahalin niya rin ako.

Ngunit para sa kanya...

Isa lang pala akong bahagi ng kontrata.

Lumapit siya sa mesa at may inilapag na puting sobre.

"Basahin mo."

Kinakabahang binuksan ko iyon.

Nang makita ko ang laman, nanghina ang mga tuhod ko.

Divorce Agreement.

Nanlalabo ang paningin ko.

"Nakabalik na si Vanessa," malamig niyang sabi.

"Wala nang dahilan para ipagpatuloy pa natin ang kasal."

Parang tumigil ang oras.

Hindi ko marinig ang sarili kong paghinga.

Dahan-dahan kong ipinatong ang isang kamay sa aking tiyan.

Hindi niya alam...

Na ang anak niya ang dahilan kung bakit gusto kong ilaban ang kasal naming ito.

"Damien..."

Pigil ang luha kong tumingin sa kanya.

"Kung sakaling..."

"Kung sakaling may dahilan pa para manatili ako?"

Hindi siya nag-atubiling sumagot.

"Wala."

Isang salita.

Pero sapat iyon upang tuluyang mabasag ang puso ko.

Tahimik akong ngumiti.

"Sige."

Kinuha ko ang ballpen.

Hindi ko na sinabi ang tungkol sa bata.

Kung ayaw na niya sa akin...

Hindi ko ipipilit ang sarili ko.

Ngunit bago ko maisulat ang pangalan ko...

Biglang bumukas ang p***o.

"Hindi!"

Sigaw ni Vanessa habang umiiyak.

"D-Damien..."

Namumutla siyang napahawak sa dibdib.

"Hindi ako makahinga..."

Sa isang iglap, iniwan ako ni Damien.

Agad niyang sinalo si Vanessa sa kanyang mga bisig.

"Call the doctor!" sigaw niya.

Napatitig lang ako habang nagmamadali silang lumabas ng silid.

Sa pagmamadali niya...

Hindi man lang niya napansing naiwan sa sahig ang pregnancy test na nahulog mula sa aking bag.

At ilang segundo lang ang lumipas...

May isang pares ng mamahaling sapatos ang huminto sa harap nito.