LOGINChandlerHindi ko akalain na darating ako sa puntong ako mismo ang magpaplano ng outing para sa team.Kung tutuusin, kaya ko namang i-delegate kay Sol ang lahat, mula sa lugar hanggang sa schedule. Pero ewan ko, may parte sa akin na gustong ako mismo ang pumili kung saan sila dadalhin.Siguro dahil
ChandlerHindi ko inaasahan na ganon kaganda ang kalalabasan ng scrims nila laban sa Fullpower.Sa totoo lang, ang ibinigay kong kondisyon ay simple lang—kahit umabot man lang sila ng 50% na win rate, sapat na iyon para masabi kong kaya nilang makipagsabayan sa mas malalakas na team. Pero ang nakuha
Isang saglit lang ’yon, isang simpleng pag-angat ng labi ko—pero ramdam ko agad ang epekto nito sa akin. Parang biglang gumaan ang pakiramdam ko kahit katatapos lang ng intense na laban.Hindi ko alam kung gaano na siya katagal na nakatayo doon, kung napanood ba niya ang buong clash o kung dumating
MitchSa pagdaan ng mga araw, pakiramdam ko ay parang lumulutang ako sa alapaap.Hindi ko maipaliwanag kung bakit—pero alam ko kung sino ang dahilan.Sa tuwing naaalala ko yung mga gabi namin sa rooftop, yung mga usapan, yung mga simpleng yakap at halik… kusa na lang akong napapangiti kahit wala nam
Ako naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
Chase “How’s my daughter in-law and grandchild?” tanong agad ni Dad ng makapasok ako sa kanyang opisina. Naroon na rin sila Channing at Chanden pati na si Lualhati na siyang kaibigan din ng aking ama na nagmamay-ari ng security agency na pinagkakatiwalaan ng aming pamilya. “Okay naman, Dad at ilan
“Hindi ba dahil brokenhearted ka kaya tayo nandito at naglalasing?” Mukhang tanga ang itsura nito na tinawanan ko na lang. Kahit papaano ay nabawasan ang inis ko sa nararamdaman ko ng mga oras na ito dahil sa kaengotan niya. “So, brokenhearted ka nga?” “Hindi,” tugon ko. “Sure ka?” Pangungulit pa
ChaseNanatili kami nila Mommy sa labas ng emergency room habang patuloy lang kaming naghihintay sa muling paglabas ng mga doktor. Kumalma na rin ako kahit papaano courtesy of my mother. Kahit kailan talaga ay tanging siya lang ang may kakayahang magbigay ng comfort sa akin. Siguro ay dahil sa magka
ArnieMatapos kaming mamili ng damit ay kumain kami ni Nanay sa labas. Hindi pa ito nangyari sa amin. I mean, lumalabas kami pero kasama ang mag-amang Renato at Beatrice. At sa mga panahon na yon ay lagi na lang akong nangingimi.Ngayon, eat all we can kami. Sabi naman ni Mommy Sarina ay pwede akong







