LOGINSa tingin mo, Gianna? Wwahahaha
Pero hindi ko na kinailangan.Nandoon na siya.“Naku, bakit naman bukas na bukas ang pinto?” bulalas niya, halatang nagulat, habang unti-unting namumula ang mukha niya hanggang tenga.Hindi ko napigilan ang sarili ko na matawa. Mahinang tawa, pero puno ng panunukso.“Hindi ka na agad sanay na makita
ChandlerHalata ang lungkot sa mukha ni Mitch nang sagutin niya ang tanong ko. Kahit pilit niyang pinapakalma ang sarili niya, kahit sinusubukan niyang ngumiti para hindi ko mahalata, kilalang-kilala ko na siya.Isang kurba lang ng labi niya, isang bahagyang pag-iwas ng tingin—alam ko na. At doon, s
Nag-angat ako ng mukha at nagtagpo ang mga mata namin. Sa kabila ng dim light ng sala, kitang-kita ko ang pagod sa kanya—pero mas nangingibabaw ang lambing at saya.Dahan-dahan kong hinaplos ang pisngi niya, parang gusto kong kabisaduhin ulit ang bawat detalye. Dumaan ang mga daliri ko sa mata niya,
MitchKusang dumilat ang mga mata ko, parang may kung anong humila sa akin palabas ng mahimbing kong tulog. Automatic na umangat ang tingin ko sa bedside table kung nasaan ang cellphone ko, at bago pa man ako tuluyang magising, dinampot ko na iyon para silipin ang oras.3:00 AM.Napabuntong-hininga
Kumuha ako ng itlog, tapos dumiretso sa pantry at humugot ng isang pack ng pancit canton.“Oks na ’to,” bulong ko sa sarili ko. “Minsan lang naman.”Mabilis ang kilos ko—parang naka-auto pilot. Pinakuluan ang tubig, binasag ang itlog, hinintay ang tamang oras, tapos hinalo ang seasoning na kabisado
Mitch“Akyat na ako para sa online class ko,” sabi ko kina Ryan.Tumayo ako mula sa pagkakaupo mula sa sofa sa living area ng fifth floor, kung saan kanina lang ay punong-puno ng tawanan, trashtalkan, at tipikal na post-stream kwentuhan ang paligid.Pagkatapos ng livestream task namin, napagdesisyun
HoneyNanatili pa rin ako sa 14th floor. Sinikap kong i-distract ang sarili ko kahit na hindi talaga nawawala ang kaba sa dibdib ko—yung tipong kahit anong inhale-exhale gawin ko ay hindi gumagana. Sina Amber at Jade ang naging instant noise-cancelling device ko. Hindi nila ako matigil-tigilan. Imbi
Tumaas ang isang kilay niya habang nakatingin sa akin na parang nang-aasar silently.Caught ka boy, caught in 4K.Kaya bumawi ako sa ngiti.Yung tipong smug, confident, at medyo may pagkapilyo.“Bakit?” pabulong kong tanong kay Honey habang nilalapit ang canned drink sa kanya. “Hindi ba pwedeng magb
Doon ako bahagyang napapikit.Hindi ko namalayang nakahinga pala ako ng maluwag. Para bang unti-unting nabawasan ang bigat na ilang araw nang nakadagan sa dibdib ko. Hindi man tuluyang nawala ang pag-aalala—dahil ama pa rin ako—pero sapat na ang impormasyong iyon para makaramdam ako ng konting kapan
HoneyHindi pa man ako nakakabawi sa sinabi ni Chanton, bigla kong naramdaman ang ibang klaseng presensya sa tabi ko. Parang biglang nagbago ang hangin—mula playful, naging… mom-energy.“Ahem.”Isang mahinang clearing ng throat ang umalingawngaw sa likod namin.Sabay kaming napalingon ni Chanton.Si







