LOGINAko naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Chanden“Dovey, nagugutom ako,” mahina at medyo pa-cute na bulong ni Noelle habang magkayakap pa rin kami sa sofa. Ramdam ko ang init ng kanyang katawan, at sa tono pa lang ng boses niya tila ito isang batang nanghihingi sa kanyang ina.Napangiti ako at napailing. “Heto na nga ba ang sinasabi ko,” s
Kaya hindi naman ako nag-aalala, alam ko na mamahalin nila ang anak namin ni Chanden. Isa pa, sa magkakapatid ng asawa ko ay kita kong pantay-pantay din ang tingin nila.Given na ang pagiging espesyal siguro ni Ate Cha kung sakali dahil sa nag-iisa nga itong babae sa pamilya.Pumikit na ako dala ng
Third PersonAgad na tumayo si Mang Vergel nang makita si Conrado, ramdam ang pagbigat ng hangin sa paligid. Alam niyang may sama ng loob ang matanda, at hindi niya maitatanggi na may bahagi ng kanyang loob na bumigat din. Ang galit na nasa mukha ni Conrado ay parang bagyong handang sumalanta, nguni
Third Person“Chanden Lardizabal! Sino ang lalaking ‘yon?” sigaw ni Conrado, kasabay ng pagtama ng kamao niya sa ibabaw ng mesa. Kumalabog ito sa lakas ng bagsak, dahilan para mapapitlag ang ilang dokumentong naroon.“Pinaaalam ko na sa mga tauhan natin, Dad,” kalmadong sagot ni Brando, bagamat hind







