LOGINAko naman ay—Teka, nagto-toothbrush naman ako syempre at hindi ako badbreath pero iba pa rin kasi tignan yung sa kanya.Napakunot ang noo niya habang nakatitig sa akin, halatang hindi kumbinsido sa sagot ko.“Wala?” ulit niya, this time mas may diin, parang sinusubukang basahin kung nagsisinungalin
MitchWala na, bumigay na ako.I totally believe him.Hindi ko alam kung dahil ba sa paraan ng pagkakasabi niya, o dahil sa paraan ng pagtitig niya sa akin. Yung tipong wala kang makikitang bakas ng pagsisinungaling. Pero sa sandaling iyon, parang unti-unting naglaho lahat ng takot ko.Yung kaba. Y
MitchHindi ko maiwasan na kabahan habang hinihintay ang sagot niya.Tahimik lang siya sa tabi ko, nakatanaw sa malayo na parang binubuo pa sa isip niya kung paano niya sasabihin ang dapat sabihin. Ramdam ko agad na hindi ito simpleng bagay lang.“Love…” mahina kong tawag ulit, this time mas may hal
MitchHindi ko alam kung bakit parang mas mabilis ang tibok ng puso ko habang paakyat ako ng rooftop. Ilang beses ko nang ginawa ’to—yung tahimik na paglabas ng kwarto, yung pagtingin sa hallway para siguraduhin na walang makakakita, at yung pagpasok sa elevator na may halong excitement at kaba.Per
ChandlerHindi ko agad inalis ang labi ko sa kanya. Hindi iyon yung tipo ng halik na minamadali o pabigla-bigla—kundi yung dahan-dahan, yung parang sinusulit mo bawat segundo dahil alam mong hindi palaging may ganitong pagkakataon.Ramdam ko kung paano siya bahagyang nanigas sa una, pero ilang sanda
Chandler“Shouldn’t I be?” mahina kong sagot habang nakatitig pa rin sa kanya.Ilang segundo siyang natahimik, tapos bigla siyang napangiti. Yung tipong hindi niya naitago, yung may halong kilig at hiya.“Ang seryoso mo naman,” sagot niya, sabay iwas ng tingin.“Serious ako,” tugon ko agad, hindi ko
Pero wala pa rin akong malinaw na sagot kung ano nga ba ang totoong lagay ko.Napatingin ako sa kumot na nakatakip sa ibabang bahagi ng katawan ko. Hindi ko pa ramdam nang buo ang mga binti ko. Pero hindi ko na lang muna pinapansin.Hindi pa ngayon. Hindi pa ako handang malaman kung anong totoo. Ayo
Hanggang sa nakita ko na ang pamilyar na pinto at huminto sa tapat nito. Humugot ng malalim na hininga. Inayos ang buhok ko kahit hindi naman magulo. Hinawakan ko ang door knob, pero hindi ko agad binuksan.Anong aabutan ko sa loob?Kumatok muna ako bago maingat na pinihit ang seradura at dahan-daha
"Hindi pa siya nagising?" tanong niya, halos pabulong.Umiling ako. "Hindi pa po."Hindi pa man ako natatapos magsalita, muling bumukas ang pinto. Pumasok ang doktor na unang lumabas sa operating room kanina, kasama ang isang nurse na may dalang chart at tablet."Good afternoon po, Mr. and Mrs. Lard
Yes. I’ve been with different women before.Wala akong maipagmamalaki na malinis na rekord pagdating sa relasyon. Kahit pa ilang ulit kaming pinangaralan noon ni Mommy, na sinabayan pa ng panunudsod ni Daddy ay hindi pa rin nagbago ang landas na pinili ko.Matigas ang ulo ko. Marunong lang akong mag







