เข้าสู่ระบบ
รายงาน
Crimson Bloomed: Ascend Post - Apocalyptic Horror | Action | Yuri Harem | Coming - of - Age | Rated R | Mature Content | Slow Burn The city looked like it had been devoured — chewed up by fire, time, and whatever came after — then spit back out in jagged pieces. Dead drones dangled from power lines like rusted ornaments. Neon signs flickered above fractured pavement, their broken scripts glitching into gibberish. Down the block, a half - melted smartcar burned slow, casting warped shadows across the skeletal remains of a coffee bar. Behind a crumpled tram car, someone crouched low, breath tight in her lungs. The shrieking hadn’t stopped. It came again — sharp, bone-deep, the kind of sound that latched onto your spine and refused to let go. She checked the signal jammer at her hip. Still blinking. Still active. Not for long. They were tracking her. She moved fast — boots silent over broken glass, slipping through the breach in an old laundromat’s wall. Her body moved from muscle memory now: slide through, duck left, over the washer, don’t look at the corpse slumped by the dryer. Out the back. Up the fire escape. On the rooftop, she halted. Not alone. Someone was already there — silhouetted against the bleeding sunset. Combat jacket. Short - cropped hair. Pulse rifle slung casually over one shoulder like it weighed nothing. Like this was just another rooftop, just another war. “Don’t move,” the voice snapped. She lifted her hands slowly. “I’m clean.” “Everyone says that.” “Scan me.” beat. Then the girl stepped forward, rifle still raised but gaze locked in. Dark eyes, sharp, searching — not just for weapons, but tells. Fear. Lies. She lowered the rifle half an inch. “You’re lucky you’re cute.” That wasn’t the line she expected.
ดูเพิ่มเติมบทที่ 1
Chapter 1: Before the Static
ณ บ้านแสนสุขหลังเล็กในชุมชมหนึ่งในเมืองหลวง
"แม่จ๋า ให้หนูช่วยอะไรไหม?" เสียงเล็กของเด็กสาววัยรุ่นวัย 16 ปี เอ่ยถามมารดาหลังจากที่ตนได้กวาดถูบ้านเสร็จแล้ว ร่างเล็กเดินเข้าไปหาหญิงวัยกลางคนในครัวที่ท่านกำลังจะทำอาหารมื้อเย็นอยู่ "ถูบ้านเสร็จแล้วเหรอ งั้นหั่นผักให้แม่หน่อยจะได้เสร็จเร็ว ๆ พ่อกลับมาจะได้ได้กินเลย" วารีหันมาบอกลูกสาวคนเล็กนามว่า วิลาสินี ก่อนจะหันไปกลับปลาในกระทะต่อ "ปลาทอดหอมจัง" วิลาสินีเดินไปหยุดข้าง ๆ ผู้เป็นแม่ ใบหน้าเล็กชะโงกไปมองปลานิลที่ออกเป็นสีเหลืองน่ารับประทาน สูดลมหายใจเข้าเอากลิ่นหอมเข้าปอดไปด้วย "ของชอบเราล่ะสิ ไป ๆ ไปหั่นผักก่อน" วารียกฝ่ามือดันหน้าผากลูกสาวจอมแก่นไล่ให้เด็กสาวออกห่างจากกระทะที่น้ำมันกำลังเดือดเปะปะ ห่วงว่าน้ำมันจะกระเด็นโดนผิวสวย ๆ ของเธอ "ค่า วันนี้หนูต้องกินข้าวสองจานแน่เลย" วิลาสินีพูดเสียงสดใส ถอยไปประจำยังเขียงไม้แล้วทำการหั่นหัวกะหล่ำปลีที่แม่ได้วางไว้ ขณะที่แม่ลูกกำลังหัวเราะกันอย่างมีความสุข เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ของวารีก็ดังขัดจังหวะขึ้น ขณะนั้นเป็นจังหวะที่ปลาทอดได้เหลืองกรอบพอดีเธอจึงได้ทำการปิดแก๊สก่อน "เอาปลาขึ้นพักน้ำมันให้แม่ด้วย" วารีหันไปสั่งลูกสาวแล้วเดินไปยังโต๊ะอาหารซึ่งโทรศัพท์มือถือได้วางอยู่ตรงนั้น เอื้อมไปหยิบมาดูรายชื่อผู้เรียกเข้า ขมวดคิ้วเข้าหากันเข้ากันเมื่อเห็นแต่ตัวเลขสิบตัวแสดงให้เห็นว่าผู้โทรมาไม่ได้อยู่ในรายชื่อที่บันทึกไว้ "สวัสดีค่ะ" เมื่อผู้โทรมาเป็นคนที่ไม่สนิท วารีจึงรับด้วยคำพูดเป็นทางการ 'สวัสดีครับ นี่เบอร์ภรรยาคุณวีระใช่ไหมครับ' เสียงทุ้มไม่คุ้นหูปนความกังวลทำให้วารีรู้สึกใจคอไม่ดี "ใช่ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ?" วารีตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงกังวลไม่แพ้คนทางปลายสาย เกิดลางสังหรณ์ว่าอาจจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นกับผู้เป็นสามี 'ทำใจดี ๆ นะครับ คุณวีระประสบอุบัติเหตุรถชน เสียชีวิตแล้วครับ' สิ้นเสียงบอกกล่าวของชายปลายสาย วารีเกิดอาการหูดับวิ้งไปชั่วขณะ แขนขาเกิดการอ่อนแรงทรงตัวไม่อยู่ทรุดลงไปนั่งอยู่กับพื้น โทรศัพท์หลุดร่วงออกจากมือก่อนจะเริ่มสะอื้นไห้เมื่อจับใจความประโยคดังกล่าวได้ทั้งหมด "ไม่! ไม่จริง!" วารีร้องตะเบ็ง สองมือกุมกันยกขึ้นมาทาบอกร่ำร้องปานใจจะขาดเสียให้ได้ที่ผู้เป็นที่รักได้จากไปกะทันหัน "แม่! แม่เป็นอะไร!" วิลาสินีวิ่งเข้ามาหามารดาตนทันทีที่ได้ยินเสียงกรีดร้อง สองแขนเรียวโอบกอดร่างอวบของแม่เพื่อปลอบประโลม เสียงร้องคร่ำครวญของแม่ทำเธอจะขาดใจไปด้วย "พ่อ..พ่อหนู ตายแล้ว.." วารีพยายามหยุดการสะอื้นไห้หันไปหาลูกสาวคนเล็ก มือข้างหนึ่งโอบตัวเล็กมากอดแนบอกเพื่อปลอบใจกันและกัน ผ่านไปเกือบนาทีกว่าวารีจะตั้งสติได้ นึกขึ้นได้ว่าต้องไต่ถามเรื่องศพสามีจึงได้เอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ที่คว่ำหน้าอยู่กับพื้น ดีที่ทางปลายสายทางโน้นเข้าใจสภาพจิตใจผู้สูญเสียจึงได้รอสายอยู่ "ขอ..โทษนะคะ ตอนนี้ศพอยู่ไหนคะ?" วารียกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหูอีกครั้ง สูดหายใจลึก ๆ สะกดกลั้นความอ่อนแอเอาไว้ภายใน เธอต้องเป็นที่พึ่งของลูก ๆ ได้เมื่อตอนนี้ได้ขาดเสาหลักไปแล้ว ถ้าเธออ่อนแออีกคนลูก ๆ ของเธอจะอยู่ได้อย่างไร 'อยู่โรงพยาบาล K ครับ ตอนนี้มืดแล้ว มารับศพได้พรุ่งนี้เช้านะครับ' เสียงทุ้มตอบกลับอย่างใจดีก่อนจะขอตัววางสายไป "พ่อ..พ่อจ๋า" วิลาสินีสะอื้นไห้ตัวโยนอยู่ในอ้อมอกผู้เป็นแม่ น้ำตาไหลเปรอะเปื้อนสองแก้มเนียนจนหมดสิ้นความสวย ขณะนั้นวารีก็ได้รีบต่อสายหาวิรัศยาลูกสาวคนโตที่ไปทำงานอยู่เกาะใดเกาะหนึ่งของประเทศ แต่ก็ไม่รู้แน่ชัดว่าเป็นที่ใดเพราะลูกสาวคนโตไม่ได้บอกไว้ แต่ติดต่ออย่างไรก็โทรไม่ติดจนเธอถอดใจหันมากอดปลอบประโลมลูกสาวคนเล็กต่อ วิลาสินีได้ยินเสียงผู้เป็นแม่บ่นว่าติดต่อพี่สาวไม่ได้แต่เธอก็ไม่ได้สนใจรับรู้ตรงนั้น เพราะตอนนี้ใจเธอรู้แต่เพียงว่า ต่อจากนี้ไปจะไม่มีพ่อผู้แสนจะใจดีอีกแล้ว พ่อจากเธอไปตลอดกาลเสียแล้วบทล่าสุด
Crimson Bloomed: Ascend Chapter 68: What We Leave Behind Us
Chapter 68: What We Leave Behind Us The engine thrummed under Aria’s hands, steady as her focus. The RV felt different with her in the driver’s seat — like it was learning her rhythm now, syncing to her pulse. Selene was resting in the passenger seat, legs pulled up on the dash, arms folded, eyes half - closed but alert in that quiet, predator way of hers. “You’re staring,” Aria said without looking away from the road. “I’m not,” Selene murmured. “You are.” Selene didn’t argue. She just smiled, barely. They’d loaded up more supplies back at the last stop — just enough. Not too much. Nothing flashy. Just water, dry food, spare batteries, some old wool blankets that smelled like cedar. Aria was the one who insisted on rationing the layout of things in the RV. Selene didn’t stop her. She liked watching Aria care about details like that. Liked the way she moved when she was focused — precise, like she was stitching the world back together one careful item at a time. The sun was st
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-19Crimson Bloomed: Ascend Chapter 67: You’re Not Sneaking Off, Little Flame III
Chapter 67: You’re Not Sneaking Off, Little Flame III Aria flopped back against the comforter, dragging the blanket higher up to her chin, her blush still lingering. Selene rolled onto her side, hand casually resting over Aria’s stomach now, like she belonged there. She did. That was the problem. “You’re staring again,” Aria muttered, eyes still on the ceiling. “Can you blame me?” Selene replied smoothly. “You’re blushing like I didn’t already see you shaking spreading your legs while I taste you.” Aria groaned. “You’re evil.” “You knew that before you crawled into my lap.” “That was — that was a moment.” “A moment where you begged.” Aria tossed a pillow over Selene’s face with a muffled squeak. Selene just laughed and let it fall to the side. Her silver hair was tousled now, spilling across the blanket like moonlight, and she looked way too satisfied with herself. There was no guilt in her expression. Just fondness. Hunger too, but a quieter kind — like she’d finally tasted
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-19Crimson Bloomed: Ascend Chapter 66: You’re Not Sneaking Off, Little Flame II
Chapter 66: You’re Not Sneaking Off, Little Flame II “I know,” Selene said softly. She moved up her body, kissing the skin just beneath Aria’s ribs, then her sternum, then the side of one breast — cool lips leaving a trail of heat behind. Aria’s hands found her shoulders, weakly pulling her up. Selene smiled and kissed her. Deep, slow, sensual. Letting Aria taste herself on her lips. Aria moaned into it, hips twitching even now, the aftershocks still rolling through her. “You’re amazing,” Aria whispered, dazed. “You haven’t seen anything yet,” Selene whispered against her mouth, then trailed kisses down her neck again. Aria laughed, breathless and messy. “I don’t think I can take more.” Selene raised an eyebrow, cold fingers sliding down her belly again. “You sure about that?” Aria opened her mouth to argue — but then Selene’s tongue flicked her clit again. Her breath hitched. Her whole body jerked. “Oh my—!” “Thought so,” Selene murmured. She didn’t give Aria time to reco
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-19Crimson Bloomed: Ascend Chapter 65: You’re Not Sneaking Off, Little Flame
Chapter 65: You’re Not Sneaking Off, Little Flame Aria stirred under the thick comforter, the weight of it pressing against her bare skin. The floor beneath the makeshift bedding was hard, but the mattress of blankets they’d layered last night softened the cold enough to make it bearable. The real problem wasn’t the floor. It was the body wrapped around her. Selene. Oh god. Oh god oh god oh god — She had actually slept with Selene again. Still asleep. Or at least pretending to be. Aria could feel her cool breath brushing against her neck, steady and unbothered, like the woman hadn’t just ruined her entire sense of self - control the night before. Her arm was slung over Aria’s waist, fingers loose but anchored, like even in sleep she refused to let go. Aria’s cheeks were already flushed and heating further as memory flooded in. Her heartbeat thumped louder in her ears than she wanted to admit. She was naked. Entirely naked. Tangled in Selene. Her thighs ached, her lips still ti
ปรับปรุงล่าสุด : 2025-09-19Crimson Bloomed: Ascend Chapter 30: The Whisper of Strife II
Chapter 30: The Whisper of Strife IITo them, Riri was just a strange, docile pet Aria had adopted.But she was more.She was a goddess, ancient and wild, born from war and fury.And she followed no one.Except Aria.Always Aria.She was the only one who could make Strife lie still, quiet, and cont
Crimson Bloomed: Ascend Chapter 28: Ice Burns Like Fire
Chapter 28: Ice Burns Like FireThe first sign was the heat.It rolled over the cracked street like a furnace exhaling through the empty ruins. Aria's eyes narrowed, sharp and alert, sensing the wrongness in that sudden wave of warmth. She pulled on Selene's arm."Selene — stop. Wait."Selene froze
Crimson Bloomed: Ascend Chapter 27: The Taste of Curiosity
Chapter 27: The Taste of CuriosityThe room was warm with their breaths, shadows flickering as the sun dipped behind the battered curtains. Dust hung suspended like static in the thick, electric air. Aria's pulse thrummed against her skin — hot, needy, unsteady.She was stretched beneath Selene on
Crimson Bloomed: Ascend Chapter 21: She Held the Light, Even in Ruin
Chapter 21: She Held the Light, Even in RuinIt wasn't supposed to go like this.The moment they reached through the veil to pull Aria's soul back, the sky had cracked. Not just metaphorically. Not symbolically. It literally shattered. Like glass under pressure, like a scream finally breaking free
ถึงผู้อ่าน
Welcome to GoodNovel world of fiction. If you like this novel, or you are an idealist hoping to explore a perfect world, and also want to become an original novel author online to increase income, you can join our family to read or create various types of books, such as romance novel, epic reading, werewolf novel, fantasy novel, history novel and so on. If you are a reader, high quality novels can be selected here. If you are an author, you can obtain more inspiration from others to create more brilliant works, what's more, your works on our platform will catch more attention and win more admiration from readers.
