DL 5

SNOW ANTONIO 

MAAGA akong gumising at gumayak. Nagluto ako ng almusal at sinobrahan ko pa ito para kay Ate Kath. Kahit hindi ako sigurado na uuwi ito. Tapos na ako magbihis at naghanda na ako ng pagkain ko para baunin sa school nang may kumatok ng napakalakas.

“Sandali!” patakbong pumunta ako sa pinto at umaasang si ate ito.

“Snow Antonio?” tanong ng lalaking naka-sun glasses ito. Matangkad. Matipuno ang katawan at may itsura naman kahit papaano.

“Y-yes? Bakit? M-may kailangan ka?” tanong ko naman at bahagyang sumilip dahil sa di-kalayuan nakaparada ang sasakyan at may dalawa pa itong kasama.

“Para sa'yo,” sabay abot sa akin ng makapal na puting sobre.

Nakakunot naman ang noo ko na kinuha ang sobre. Tiningnan ko ito at napanganga sa gulat. Pera? Lilibuhing pera. Jusko! Bakit andaming pera ang natanggap ko.

“K-kanino ito galing? Para saan?” kinakabahang tanong ko naman.

“Galing sa ate mo. Matatagalan siyang umuwi. Kaya ang pera na yan ang gagastusin mo sa pag-aaral at pagkain. Kung kulang pa, may numero dyan sa likod ng sobre. Tawagan mo lang yan at pupuntahan kita dito.”

“A-ano?! Nasaan ang ate ko?! M-mayaman na ba siya?! Hindi niya ako kukunin?!” paiyak na tanong ko rito.

“Aalis na kami. Huwag ka mag-alala, nasa maayos ang ate mo.”

“S-saglit! May asawang foreigner ba ang ate ko?! Mayaman ba ang foreigner?” 

Tiningnan lang ako nito at tumalikod na. 

Napabuntong-hininga naman ako at napatitig sa sobre. Ang dami ko ng pera. Pero hindi. Baka may kapalit ito. Baka may ginawa sila kay ate at ito ang pera na binayad nila sa akin para manahimik ako. Kailangan ko magsumbong sa pulis na nawawala ang Ate Kath ko. Pero…maniniwala kaya sila sa akin? Haist. Pero hindi puwede na wala akong gagawin. Kilala ko si Ate Kath. Kapag hindi ito umuuwi o kung kaya’t may pupuntahan ito, tumatawag ito sa akin o nagsasabi agad para hindi ako nag-alala.

Dahil mamaya pa naman ang klase ko, dumiretso muna ako presento. Kahit alas otso pa lang ng umaga, marami ng tao sa loob. Ang iba mga sanggano na nakaposas. Ang iba kung ano-ano nirereklamo at nagsisigawan na. Pagpasok ko parang nagulat pa ang mga ito at nakatingin sa akin. Nakasuot kasi ang ng uniform. Dumiretso ako sa isang table at nagtanong sa police.

“Sir, good morning. Saan po dito mag pa blotter?”

“Yes,ma'am. Upo kayo,” sagot ng police na mabait din naman ito.

“Sir, iyong ate ko. Ilang araw na nawawala. Hindi po siya umuwi sa bahay. Kapag umalis po siya or may pupuntahan, nagsasabi po iyon sa akin,” nag-alalang salaysay ko rito.

“Ano pangalan ng ate mo? Edad? At kailan ito umalis?” tanong ng pulis.

“Kath Antonio po. Twenty seven na po siya. Nitong nakaraang linggo lang po siya umalis. At hanggang ngayon wala pa po akong balita.”

Pagkasabi ko agad naman napatitig ang pulis.

“Ano ulit ang pangalan?” tanong niya na parang sinisigurado ang pangalan na sinambit ko.

“Kath Antonio, sir. Bakit po?”

“A-ah wala. Miss, pasensya na. Marami pang kaso kami dapat unahin. Saka matanda na pala ang ate mo. Baka mamaya o bukas nandyan na yan sa inyo.”

Napatayo ako bigla. “Ano?! Kaya nga po nandito ako para i-report na nawawala ang Ate Kath ko! Anong klaseng mga police kayo!” napalakas naman ang boses dahil uminit ang dugo ko rito. Nagkatinginan naman ang lahat sa akin.

May lumapit naman na officer. “Anong nangyari dito?”

“Sir, ahmmm..,” aniya ng kausap ko na police kanina at may binulong ito sa officer.

Huminga ako ng malalim para kumalma.

“Miss Antonio, right?” aniya ni officer.

“Opo. Sir, kailangan ko mahanap ang ate ko! Please po.”

“Pasensya na talaga, ma'am. Kung gusto niyo sa ibang police station na kayo magreklamo.”

Napahilamos naman ako sa aking mukha. Galit na hinarap ko ang mga ito.

“Wala kayong kwenta! Bakit pa ako pupunta sa ibang presinto eh ang presinto na ito, ang lugar kung saan naka address ang bahay namin! Bakit sinuhulan rin ba kayo?! Isusumbong ko kayo kay Mayor!” Padabog akong lumabas at naghihimutok sa galit. Pumara na ako ng traysikel papunta sa university.

Nadismaya ako sa mga police na iyon. Pinapakita lang mga ito na kayang bilhin ang kanilang dignidad. Dumiretso muna ako sa canteen para bumili ng tubig. Medyo hinihingal pa ako. May twenty five minutes pa ako bago mag start ang klase. 

“Hey, Snow Antonio!” sigaw naman ng babaeng nakasuot ng napakaikling skirt. Medyo labas din ang cleavage. Kilala ko ito. Campus sweetheart ito. Maganda kasi at mayaman. Syempre kilala niya ako at may isang subject na kaklase ko ito.

“Bakit?” mahinahon na sagot ko naman. Wala ako sa mood talaga. 

“Can you do me a favor?” maarteng sabi niya. Lumingon pa ito sa mga kasamahan niya na nag-uumpukang sa kabilang mesa. 

“Ano iyon?” Kalmadong tiningnan ko ito ng diretso.

“Our table is so stinky. Can you clean it? I'll pay you,” nakangiting sabi niya at alam ko naman na puro ka plastikan lang.

Tumayo naman ako at hinarap ko ito. Kahit naka heels pa ito, mas matangkad pa rin ako. Laking pasasalamat ko na rin at maganda ang height ko talaga.

“Alam mo, sino nga pala pangalan mo?” Nag-iisip ako kunwari kahit kilala ko ito. “Ah, Geraldine! Hindi ako katulong mo. Hindi ako trabahador dito sa University. At lalo hindi mo ako alila. At puwede mo rin utusan ang mga uto-uto mong alipores para linisin ang lamesa niyo! Hindi maganda ang mode ko ngayon, baka ikaw ang makasalo ng init ng ulo ko,” nginitian ko pa ito.

“You're a crazy bitch. You're just a scholar here. You don't even have much money to pay here. You're poor!”

Lalo ko itong nginitian. “Poor na kung poor. Basta masaya ako at nakakain araw-araw. Ikaw? Pakarat ka! Ika nga nila, all for one, one for all. Bye!” 

Nagngingit ito sa galit at nagwala pa ito. Hindi ako natatakot. Ako pa ang kalabanin Niya?! Eh sanay na ako sa squatter na panay ang rambolan. Doon ang kinalakihan ko. Kahit anak ka pa ng presidente, kung mali ka, well….tatamaan talaga sa akin. Namulat ako na hindi ako papayag na basta lang akong tratuhin na parang basahan. Mahirap lang kami ni Ate Kath pero hindi kami papayag na apak-apakan kami ng mga mayayaman na masama ang ugali.

“Snow!” 

Patakbong lumapit si Yolly sa akin.

“Grabe ka, Inday! Ang tapang mo. Nagwawala na naman si Geraldine at ikaw pa lang ang gumanyan sa kanila,” sabay tawa naman ng kaibigan ko.

“Sumusobra na siya. Puro paganda lang siya at paglalandi, wala namang alam sa klase. Tapos masama pa ang ugali. Nagkataon pa na hindi maganda ang mood ko.”

Humagikhik naman si Yolly. “Basta, i will support you.”

“Puro lang yan sa yabang, takot din naman iyon! Saka, di ba tayo na ang prioritize ng University na ito. Ang mga scholarship kasi ang dahilan kung bakit mataas ang ratings ng Crimson University,” malapad ang ngiting saad ko naman. Laging nangunguna sa performance at grado ang mga katulad namin ni Yolly na scholarship pagdating sa aktibidad.

“Syempre naman! Ang bait ng may-ari ng University na ito. Kasi tayo pa rin ang pina-priority. Ay oo nga pala, Snow. May naghahanap sa'yo kanina, napakaguwapo niya. Matangkad. Maputo at maganda ang katawan. Alam mo iyong nasa kanya na ang lahat,” parang natural pa die Yolly habang nagkukuwento.

“Sino nga?” 

“Sabi niya, siya daw si Tristan. Pero sabi sa akin, DOS na lang itawag sa kanya. Hinahanap ka eh.”

Napaisip naman ako. Hindi ko kilala iyon. Ano ang kailangan niya sa akin?

“Ay, babalik daw siya. Baka secret admirer mo! Ehhh…grabe ka, Snow!” kinikilig na saad ni Yolly.

“Baka naniningil lang iyon. Madami kami utang. Baka bombay iyon. Five-six ba,” sabay hila ko kay Yolly at magsisimula na ang klase namin.