Chapter 6

SERIÑA POV

Masayang-masaya ang buong pamilyang Sarmiento noon dahil sa pagbubuntis ni Amarah. Pero kasabay nito, lalo naman naging mahirap ang buhay ko.

Walanghiya akong pinagtawanan nina grandma at Luise dahil hindi ako mabuntis. Hindi nila alam na ang masakit nilang salita ang nagtulak sa akin para gumawa ng ganitong desisyon.

Dahil sa mga sinabi nila, naalala ko na naka-store pa sa hospital ang sperm ni Khalil. Kaya palihim akong sumailalim sa artificial insemination.

Ngumiti ako ng mapait. “Hindi ko rin alam kung gagana. Kaya hindi ko sinabi kahit kanino. Iniisip ko din noon na kapag nagtagumpay ito, mabibigyan ko si Khalil ng surprise.”

Pero hindi ko kailanman na ibigay ang surprise na iyon. Sa halip, si Khalil ang unang nangbigla sa akin.

Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, hindi na sana ako nagpabuntis ng anak niya.

Napakagat nalang ng labi ang kaibigan kong si Camie sa sobrang galit. “Gago talaga siya! Walanghiya! Tinapon niya ang pagmamahal mo at nilandi pa ang sarili niyang hipag! Talagang hayop ang mga lalaki. Puro katawan lang ang iniisip!”

Napabuntong-hininga ako. “Matagal na niyang gusto si Amarah bago pa kami ikasal.”

“Ano?” Biglang tumaas ang tono ng boses ni Camie. “Teka… Ano bang kalokohan ‘yan? Ibig sabihin, ginawa ka lang niyang pamalit?”

Mapait akong ngumiti. “Hindi man lang ako naging pamalit.”

“Damn it! Si Khalil talaga ang kapal ng mukha sobra…” Sa sobrang galit pa ni Camie, halos hindi na niya matapos ang sasabihin niya. “Hindi ba niya alam kung gaano mo siya kamahal? Hindi ba niya alam kung gaano ka kabuti sa kanya?” Galit na sabi nito.

Akala ko ay tapos na siya ngunit nagpapatuloy pa siya. “Nang nahihirapan ang S-tech company niya na gawin ang pangunahing system at muntik nang malugi, ikaw ang computer genius na palihim na tumulong sa kanya para malampasan ang problema. Dahil sa tulong mo, lumaki nang husto ang market ng kumpanya niya! At hindi pa yan, ilang beses mo rin siyang tinulungan ng palihim para makitungo sa mga client na hindi niya kayang harapin! Kapag sobra siyang umiinom sa mga business gathering, nag-aalala ka sa kalusugan niya kaya ikaw ang umiinom para sa kanya. Ilang beses ka pang nagsuka dahil doon! Pero hindi man lang niya pinahalagahan ang lahat ng ginawa mo.” Hinihingal na sabi niya. “Ang dami mong ginawa para sa kanya, pero hindi ka kailanman humingi ng kahit isang sentimo sa kanya. Kahit sahod sa kumpanya niya, wala kang tinanggap, lalo na ang shares! At may gana pa siyang tratuhin ka nang ganito!”

I stared at her, mabuti pa siya ay malayang ilabas ang saloobin samantalang ako ay hindi paman nakakailang salita, sinasabihan ng nag-iinarte.

“Seriña! Makipag-divorce ka na! Kailangan mong makipag-divorce!”

Unti-unting kumalma ang emosyon ko. Dahil sa unang pagkakataon, may malinaw na desisyon sa mga mata ko. “Naipaghanda ko na ang divorce papers. Pero bago ako umalis, lahat ng taong mapagsamantala sa akin ay kailangan nilang bayaran ang lahat—isa-isa.”

Tinapik ni Camie ang balikat ko para aliwin ako. “Maganda na makipag-divorce ka na. Mahirap man makahanap ng three-legged toad, pero napakaraming two-legged na lalaki sa mundo. Makipag-divorce ka na agad para hindi mo na kailangan makita ang walanghiyang lalaking yon!”

“Pero may isa pa…” Napatingin si Camie sa tiyan ko. Mukhang naalala niyang walang kasalanan ang bata kaya agad siyang tumigil. “At ngayon, may bata pa. Malamang madalas mo pa silang makikita. Ang hassle naman. Mag-divorce ka na! Hahanapan kita ng blind date bukas!”

Natawa naman agas ako. “Kung hindi ka kilala ng ibang tao, iisipin nilang nag-aalala akong hindi na ako makakapag-asawa ulit.”

“Hindi makapag-asawa? Nagbibiro ka ba? Ang daming lalaki na mag-aagawan para mapangasawa ka.”

Napangiti ako. “Hindi naman ganun kalala.”

“Hindi ako nag-e-exaggerate! Hindi alam ni Khalil kung ano talaga ang kaya mo. Kung alam niya lang, luluhod pa iyon para makiusap na bumalik ka sa kanya.” Inakbayan ako ni Camie. Galit man siya para sa akin, halata ring wala siyang magawa sa sitwasyon ko.

Para kay Khalil, ang babaeng pinakasalan niya ay isa lang magandang babae. Wala siyang ideya na parang nanalo siya sa lotto ng mapapangasawa niya ako. Palagi kasi akong tahimik at hindi mahilig magpakita ng kaya ko.

Noong araw, nakakuha pa ako ng perfect score sa International Mathematical Olympiad.

Noong college ako, nakapagtatag ako ng isang kumpanya kasama ang ibang tao at nakakuha kami ng $80 million na funding sa loob lang ng anim na buwan.

Ang ganda ko ay bonus lang.

Ang isipin na mukha lang ang meron ako ay isang malaking pagkakamali. Sa totoo lang, mahusay akong estudyante at mahilig ako sa coding, AI technology at gaming.

“Naalala mo iyong cyberattack ng mga foreign hacker noon? Ikaw at iyong gumagamit ng online name na ‘King’ ang nanguna sa alliance sa magdamag na laban, di ba? Sa loob lang ng ilang oras, nabaliktad ninyo ang sitwasyon. Kung hindi, baka bumagsak ang buong network system ng bansa.”

Mga taong hindi magkakilala sa totoong buhay ang bumuo ng grupo namin. Online lang kami magkakilala. Pero pare-pareho kami ng matinding pagmamahal sa bansa. Sayang lang at hindi nakasali si Camie noon.

Noong panahong iyon, si King ang leader ng K Alliance. At ang second-in-command na si Storm ay ako. Eighteen years old pa lang ako noon.

Kalmado akong ngumiti. “Matagal na iyon.”

Umiling agad si Camie. “Ang sinasabi ko lang, napakatanga ni Khalil. Wala siyang ideya kung gaano ka kahalaga. Kapag nawala ka sa buhay niya, iyon ang pinakamalaking pagsisihan niya.”

May init na kumalat sa puso ko. “Thank you, Camie.”

Saglit na tumahimik si Camie bago malungkot na nagtanong, “Paano naman ang baby?”

Kung bibitawan ko ang bata, bibitawan ko rin ang matagal ko nang hinihintay.

Ang sarili kong anak. Isang bahagi ng sarili kong dugo at laman.

Paano kayang kayang isuko iyon ng isang ina?

Pero kung pananatilihin ko ang bata, anak pa rin ito ni Khalil.

Ang hirap pumili, “Hindi ako mahilig magpatagal ng problema.” Ibinaba ko ang mga mata ko.

“Magpalaglag ako.”