Chapter 7

Alam kong sobrang naawa sa akin si Camie kaya agad niya akong niyakap ng mahigpit.

“If the hospital really mixed up the sperm samples, then it would be great if this child wasn’t that scumbag’s. At least, I’d have a stepson.”

“Hmph! Mas okay pa kung hindi rin sa kanya ang anak ng mistress na iyon. Para malaman niya kung ano ang feeling na ma-betray ng babaeng nasa tabi niya.”

Hindi ko mapigilang matawa. Marahan kong hinaplos ang malambot na pisngi ni Camie. “Alam naman nating halos walang pag-asa na mangyari iyon, pero tatanggapin ko pa rin ang hiling mo.”

Kahit papaano, gumaan nang kaunti ang mood ko. At bago ako bumalik sa Pinecrest Village, itinapon ko sa basurahan ang pinunit-punit kong medical report.

Pagdating ko sa bahay, napansin agad ni Auntie Inday na hindi ako okay. “Ma’am, hindi ka mukhang maayos. May sakit ka ba?”

Sa buong Sarmiento household, si Auntie Inday lang ang katulong na totoong nag-aalala sa akin. Pinilit kong ngumiti sa kanya. “Auntie, okay lang ako. Medyo gutom lang ako. May makakain ba?”

Kaya pala nitong mga nakaraang araw, palagi akong nagugutom. May maliit na isang buhay na pala sa loob ng tiyan ko.

Ano kaya ang magiging itsura ng anak ko?

Pero kasabay ng mga isipin na iyon, naalala ko na malapit na ring mawala ang maliit na buhay na ito. Biglang sumikip ang dibdib ko sa lungkot.

Ngumiti si Auntie Inday sa akin, “Oo naman, meron. May niluluto akong supas. Kukuha ako ng isang bowl para sa’yo.”

Pagkaupo ko sa dining table, may bigla akong naisip. “Para kanino pala ang supas?”

Saglit na natigilan si Auntie. “Para iyon kay Ma’am Amarah, Sabi kasi ni Sor Khalil na hindi raw maganda ang pakiramdam nito at kailangan nitong magpalakas. Siya mismo ang tumawag at nag-request na lutuin ko iyon. Babalik daw siya mamaya para kunin.”

Just as I thought, ano pa nga ba?

“Sinadya ko ring damihan para may maihain ako para sa’yo, Ma’am.”

Kahit sobrang gutom ang pakiramdam ko kanina ay bigla nalang nawalan ako ng gana. “Never mind. Hindi na ako gaanong gutom.”

Matalino si Auntie. Agad siyang nagsalita. “Ma’am, gagawan na lang kita ng noodles. Sa bahay namin sa bukid, ako ang gumagawa ng pinakamasarap na noodles sa buong bayan namin.”

Naintindihan ko ang kabaitan niya. Ayokong ma-disappoint siya. “Okay. Titikman ko.”

Agad siyang nagpunta sa kusina at nagsimulang magluto na parang sanay na sanay. Habang pinapanood ko siya, bigla kong naramdaman na parang isa itong rare moment of peace.

Tahimik, simply at kahit sandali lang, nakalimutan ko ang lahat ng problema ko. Habang nanonood ako ay biglang tumunog ang cellphone ko. Kaagad ko namang tinignan ang caller ID, nang makita ko iyon ay agad na nawala ang gaan ng pakiramdam ko.

Napabuntong-hininga ako bago sinagot ang tawag at sinalubong ako ng commanding boses ni Mama Anna.

“Umuwi ka ngayong tanghali. May kailangang sabihin sa’yo ang Papa mo.”

“May plano ako this afternoon, Ma.” Mahinang sagot ko. Ang totoo, wala naman talaga akong plano. Ayoko lang umuwi. Hindi naman sa mas okay sa dito sa bahay, ayoko lang talagang umuwi.

Halatang hindi natuwa si Mama sa naging sagot ko. “Gaano man kahalaga ang plano mo, isantabi mo muna. Kailangan mong umuwi ngayon.”

Agad akong sumandal sa upuan habang ramdam ang katamaran sa katawan. “Sinabi ko ng may plano ako, Ma.“

Twenty-eight years ko nang tiniis ang lahat. Kahit isang hayop na sanay magtrabaho ng sobra, may limit din. Siguro hindi inakala ni Mama na magiging ganito katigas ang dating tahimik at sunud-sunuran niyang anak.

Ilang segundo siyang hindi nagsalita ng biglang—

“Pinaghirapan ka naming palakihin nang ganitong katagal, tapos ganito mo kami susuklian? Gusto mo ba akong magalit? Kung alam ko lang na magiging ganito ka, mas mabuti pang iniwan na lang kita sa kalye para mamatay sa lamig o gutom!”

Marahan kong hinaplos ang tiyan ko nang dalawang beses bago ako dahan-dahang sumagot. “Kung namatay talaga ako noon, ano ang gagawin niyo ngayon kung wala kayong anak na lalaki?”

Alam kong hindi ako biological na anak nila, Isa lang akong orphan na dinala niya mula sa kalye. Matagal nang kasal sina Papa Robert at Mama Anna, pero hindi sila nagkaroon ng anak.

Sinubukan nila ang lahat ng paraan, pero walang nangyari. Nang malapit nang mag-thirty si Mama, sa wakas ay na buntis siya. Pero namatay ang baby habang nasa loob pa ng tiyan niya.

Dahil malaki ang paniniwala ni Anna sa fortune-telling at mga bagay tungkol sa occult, naghanap siya ng fortune-teller. Sinabi sa kanya ng fortune-teller na kailangan muna niyang mag-adopt ng isang babae na pasok sa certain birth date at birth time requirements.

Ayon dito, ang babaeng iyon ang magiging dahilan para magkaroon ng anak ang pamilya nila. Ayun pa ay, tadhana na daw ng pamilyang Montipolo na walang anak. Pero ang ampon na babae naman ay destined na magkaroon ng mga kapatid.

Natural lang na naniniwala si Anna sa sinabi ng fortune-teller. At iyon ang dahilan kung bakit ako naging batang pinili ng tadhana. Dinala nila ako sa Pamilyang Montipolo bilang isang adopted.

Noong una, dahil wala pang sariling anak si Mama Anna, maayos naman ang trato niya sa akin. Pero makalipas ang apat na taon, ipinanganak si Santi.

Mula noon, nagbago na ang lahat. Unti-unti akong naging isang outsider sa sarili kong pamilya. Hindi naman pwedeng mag reklamo.