DUMPED HER EX: The child he claimed was his brother's

Seriña POV

“Ma’am Seriña, nanganak na po siya!”

Nang marinig ko iyon mula kay Ante Inday, halos magngitngit ako sa inis.

Pero pinilit kong manatiling kalmado at marahan na nagtanong.

“Lalaki o babae?”

“Lalaki! Sobrang saya nina Donya at Madam. Paulit-ulit nilang sinasabi kung gaano ka-cute ang baby. Pati si Sir Khalil, sobrang saya…”

Biglang tumigil si Ante Inday. Siguro ay napagtanto niya ang mga nasabi niya.

Tiningnan niya ako nang may awa habang tahimik akong nakaupo malapit sa malaking bintana. Napabuntong-hininga siya bago tuluyang umalis.

Bumigat agad ang dibdib ko.

Halos ang buong pamilya Sarmiento ay pumunta sa ospital noong araw na iyon para samahan si Marah habang nanganganak.

Lalo na ang asawa ko.

Ilang araw na siyang halos laging nasa tabi ni Marah.

Parang mas mahalaga pa sa kanya ang sister-in-law niya kaysa sa sarili niyang asawa.

Maya-maya, bumukas ang p***o.

Dumating na si Khalil.

Hindi pangkaraniwan ang saya sa mukha niya. Ibang-iba ito sa malamig niyang ugali kapag kasama ako.

“Nanganak na si Marah! Seven pounds and six ounces ang baby. Ang taba at ang cute!”

Iyon agad ang sinabi niya pagpasok.

Halatang-halata ang saya sa boses niya.

“Medyo matigas ang ulo ng baby habang nanganganak si Marah. Nahirapan siya nang husto. Dapat sana ay C-section ang gagawin, pero ayaw ni Marah. Gusto niyang normal delivery, kaya hinayaan namin siya.”

Nagpatuloy siya sa pagkukuwento na para bang wala akong ibang dapat maramdaman.

“Pero sobrang sakit daw para sa kanya. Hindi kinaya nina Grandma at Mommy na makita siyang nahihirapan. Pareho silang umiyak.”

Si Marah ang nag-iisang anak na babae ng pamilyang Salas at tatlong taon na ang nakalipas nang mapangasawa niya ang isa sa mga anak ng pamilyang Sarmiento.

Kasabay din noon ang pagpapakasal ko kay Khalil.

Naging asawa ko ang panganay na anak ng pamilyang Sarmiento na si Khalil. Samantala, napangasawa naman ni Marah ang pangalawang anak na si Kaleb.

Halos sabay ang dalawang kasal namin kaya naging malaking usapan iyon sa buong Cagayan de Oro City.

Pero hindi nagtagal ang masayang buhay namin.

Mahilig sa mabilis na pagmamaneho at karera si Kaleb. At sa kasamaang-palad, namatay siya sa isang aksidente sa highway habang nagmamaneho nang mabilis.

Wala pang dalawang taon mula nang mapangasawa ni Marah si Kaleb.

Malinaw pa rin sa alaala ko ang lahat.

Noong araw ng kasal nila, nangako mismo si Kaleb na titigilan na niya ang mga delikadong libangan niya para kay Marah.

Kung ganoon, bakit bigla siyang sumali sa karera noong araw na iyon?

Walang nakakaalam.

Sa isang iglap, ang pinakamamahal na anak ng pamilyang Salas ay naging isang batang biyuda.

Sobrang nakonsensya ang pamilya Sarmiento kay Marah. Sinubukan pa nilang kumbinsihin siyang magpakasal ulit.

Pero mariin siyang tumanggi.

Sa halip, pinili niyang manatili sa pamilyang Sarmiento.

Dahil dito, lalo siyang minahal at inalagaan ng buong pamilya.

Para sa kanila, isa siyang tapat at mapagmahal na babae.

Pero hanggang saan ang kaya nilang gawin para sa kanya?

Umabot pa sila sa puntong gumawa sila ng paraan para magkaroon siya ng anak na kabilang sa pamilya.

Patay na si Kaleb.

Kaya ang tanging paraan para mangyayari iyon ay ang gamitin ang identical twin brother nito—si Khalil.

Ibinaba ko ang tingin ko at tinitigan ang payat kong mga daliri.

Wala akong maramdaman na emosyon. “Congratulations.” Mahina kong sambit.

Nawala ang ngiti sa mukha ni Khalil. “Ano ba ang ugali na iyan?”

“Binabati kita?” sagot ko agad.

Lumapit siya sa akin at tiningnan ako.

“Ano ang ibig mong sabihin sa ‘binabati kita’? Seriña, masayang araw ngayon. Pwede bang tigilan mo ang pagiging sarcastic?”

Dahan-dahan akong tumingin sa kanya.

“Siya ang nagsilang sa anak, pero kalahati ng credit ay sa iyo. Hindi ba dapat kitang batiin?”

Biglang dumilim ang mukha niya.

“Nagdusa si Marah dahil mahal niya si Kaleb. Wala na si Kaleb, kaya gusto niyang magkaroon ng anak para may dahilan siyang magpatuloy sa buhay. Ano ba ang masama roon?”

Halos hindi ko marinig ang sarili kong buntong-hininga.

“Humingi ka ba ng permiso sa akin?”

Noong una kong malaman na buntis si Marah, inakala kong anak iyon ni Kaleb na pinagbubuntis niya bago ito namatay.

Kahit naging mas emosyonal at mainitin ang ulo ni Marah habang buntis, palagi ko pa rin siyang pinakitunguhan nang maayos.

Pero habang tumatagal ang pagbubuntis, mas naging kahina-hinala ang lahat.

Doon lang sinabi sa akin ni Khalil ang totoo.

“Ang batang nasa tiyan ni Marah ay nabuo sa pamamagitan ng artificial insemination gamit ang sperm na ipina-freeze ko noon. Napag-usapan na namin ito ng buong pamilya. Sana maintindihan mo.”

Napakalaking bagay noon.

Pero itinago iyon sa akin ng buong pamilyang Sarmiento.

Nagdesisyon na sila at ginawa na ang lahat bago pa nila ito sinabi sa akin.

At ang tanging sinabi nila pagkatapos ay isang simpleng—

Sana maintindihan mo.