Novels by Valezka

Seriña POVDumating ako sa napagkasunduan na oras at bukod kay Paolo, naroon din sa private room ang assistant niyang si Mr. David Castro.Tumayo si Mr. Castro nang makita niya ako. "Hello, Miss Montipolo . I'm David, Mr. Crown’s assistant."Ngumiti ako at tumango. "Hello."Suot ni Paolo ang puting polo habang tuwid na nakaupo sa coffee table. Kalmado ang mukha niya at ang pino niyang features ay lalong nagbigay sa kanya ng elegante na aura ng isang mayamang amo. Sa hindi ko malamang dahilan, palagi akong komportable kapag kasama siya. Siguro dahil siya ang tipo ng lalaki na talagang nababagay sa kasabihang, A gentleman as refined as jade, unmatched in the world.Hindi naman nag-aksaya ng oras si Mr. Castro sa small talk at agad na inilabas ang kontrata. Parehong pareho sila ni Paolo pagdating sa trabaho—decisive, efficient, at diretso sa punto."Miss Montipolo, narito ang kontrata. Pakibasa muna." saad niya. Kumuha ako ng ballpen mula sa bag ko. "Hindi na kailangan." Ilang mabilis

Seriña POV"Anong gagawin ko? Anong gagawin ko? Hindi na ako komportableng makita siya! Nakakahiya talaga!" reklamo ni Camie.Tinukso ko muna siya bago biglang magpalit ng usapan. "May hindi ka ba sinasabi sa akin?"Nagulat siya. "Ano?"Medyo nadismaya ang tono ko. "Nakita ko kahapon ang kahon sa ibabaw ng desk mo. Nag-iimpake ka na ba at umalis sa trabaho?"Sandali siyang na tahimik. "Napansin mo pala. Wala talaga akong maitatago sa'yo.""Napakahalagang bagay niyan, pero hindi mo man lang sinabi sa akin?""Pag-resign lang naman. Hindi big deal. Balak ko sanang sabihin sa'yo kapag nakahanap na ako ng bagong trabaho. Tsaka marami ka na ring iniisip. Ayokong dumagdag pa sa mga problema mo.""Alam kong matatag ka, pero sana sabihin mo pa rin sa akin kapag may pinagdadaanan ka.""Sige, promise. Simula ngayon, sasabihin ko na sa'yo ang lahat. Masaya ka na ba, Grandma?""Ganyan dapat." Ani ko, "So, ano ang balak mong gawin ngayon?" tanong ko ulit. "Hindi talaga ako pwedeng bumalik para pam

Seriña POVMatagal akong nakatayo sa labas ng apartment ko habang nag-aalangan kung papasok ba ako.First time ko pa lang dito, at hindi ko alam na may keypad lock pala ang front door. Ang problema, hindi ko alam ang password. Dalawa lang ang options ko: Tumawag ng locksmith o kontakin si Khalil.Pagkatapos pag-isipan ng mabuti ay nagdesisyon akong huwag nang tumawag ng locksmith at sa halip ay tinawagan ko si Khalil.Halos mag-timeout na ang tawag bago may sumagot. Pero hindi si Khalil ang nasa kabilang linya.Si Amarah iyon.Hindi na ako nag-abalang magtanong kung bakit siya ang sumagot sa cellphone nito. Diretso ko ng sinabi ang pakay ko, “Ibigay mo sa kanya ang phone.”“Medyo na parami ang inom ni Khalil kasama ang Daddy ko ngayong araw. Kakatulog lang niya.” Sagot nito habang may kakaiba sa kanyang boses. “Pwede mo ba siyang gisingin?” Sabi ko habang nag salubong ang dalawang kilay. “Hindi ba iyon inappropriate? Ayaw ni Khalil na ginugulo siya kapag natutulog. Sinabi pa nga ni

“Sandali lang,” sabi ni Paolo.Bumaba siya ng kotse at pumunta sa trunk, may kinuha siyang isang paper bag. Pagbalik niya sa driver's seat, inabot niya iyon sa akin.“Ano ito?” tanong ko.“Dried plums, preserved apricots at soda crackers. Nabasa ko online na nakakatulong ang mga ito para maiwasan ang morning sickness. Napansin kong malala ang morning sickness mo noong huli tayong nagkita, kaya bumili ako nito para sa iyo.” Paliwanag niya, “May dessert din diyan. Naalala kong gusto mo iyon.”Sa hindi malamang dahilan ay biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “Bakit ka pa nag-abala na alamin ang mga ganitong bagay?”Diretso naman siyang sumagot, “Mas madalas na tayong magkikita simula ngayon, kaya dapat alam ko kung ano ang kailangan mo. Tsaka buntis ka. Hindi kita pwedeng tratuhin gaya ng ibang tao.”Biglang uminit ang pakiramdam ko, walang ganitong ginawa si Khalil sa akin. Kahit mag asawa na kami. “Siguradong magiging mabuting ama ka balang araw.”Nakita ko namang natigilan siya, doon

Karaniwan, kapag may babaeng nagsabi ng ganoon, mahirap para sa isang lalaki na hindi magpakita ng lambing. Pero wala akong nakitang tenderness sa mukha ni Paolo. Sa halip, bahagyang kumunot ang noo niya at may dumaan na lungkot sa kanyang ekspresyon. “May kasama ako sa kotse,” sagot ni Paolo. Ilang segundo munang natahimik si Therese. “Sorry.” “I-end ko na ang tawag.” “Okay. Tatawagan na lang ulit kita.” At ganun lang, natapos ang tawag. Nagulat ako sa paraan ng pakikitungo ng magkasintahan na ito. Bakit parang mas malayo pa ang loob nila sa isa't isa kaysa sa amin ni Khalil? Pero personal nilang problema iyon at wala akong balak makialam. Nagkunwari na lang akong walang narinig. Umasta naman si Paolo na parang walang nangyari at dumiretso sa paksa. “Karamihan sa mga system natin dito sa bansa ay umaasa pa rin sa foreign technology. Kapag pinutol ng ibang bansa ang supply, posibleng huminto ang buong industrial chain natin.” Panimula nito, “Kaya gusto kong gumawa ng sarili

Seriña POVTumingin ako sa paligid ng mesa. Halos lahat ay abala sa kani-kanilang usapan.Tumango ako. “Okay.”Pag-upo ko, may waiter na agad na nagdala ng isang basong maligamgam na tubig sa utos ni Paolo.Hawak ko ang baso, pero halata pa rin sa mukha ko ang lungkot. “Ako mismo ang kumausap sa mga taong ni-recommend mo,” sabi ni Paolo.Nag-ayos ako ng sarili. “I already know, dahil tinawagan nila ako, at sinabi kong magandang opportunity naman ang maghanap ng mas magandang trabaho.”Ngumiti siya. “Sa ngayon, mas lamang pa rin ang Technology ni Mr. Sarmiento kaysa sa kumpanya namin.”Napailing ako. “Magaling siguro si Khalil sa pag-manage ng kumpanya, pero wala siyang gaanong alam tungkol sa technology. Kung hindi nag-overtime nang ilang taon ang RED team niya para makabuo ng ilang AI systems at mailabas ang mga iyon sa market, malamang hanggang ngayon, hindi pa rin kilala ang kumpanya niya.”“Sa tingin ko, kalahati ng success nila ay dahil sa iyo.”Mapait akong ngumiti ng marinig iy