Panganib ng Paghanga

Kabanata 5 – Panganib ng Paghanga

Simula nang mag-dinner sila ni Adrian, hindi na naging katulad ng dati ang bawat araw para kay Elena. Hindi man nila hayagang pinapakita sa opisina, ramdam niya ang kakaibang koneksyon na tila walang makapapansin maliban sa kanila. Ang bawat simpleng tingin, ang bawat paglapit, ay puno ng init at kuryente na hindi niya maipaliwanag.

Ngunit kasabay ng kilig ay ang takot. Hindi niya alam kung saan hahantong ang lahat. Sa isip niya, malinaw: isang consultant lang si Adrian, pansamantala lang dito. Siya naman, isang ordinaryong empleyado. Anong karapatan kong madala? bulong niya sa sarili. Ngunit tuwing nandiyan si Adrian, bumibigay ang kanyang depensa.

---

Isang gabi matapos ang trabaho, nagdesisyon si Elena na mag-OT para matapos ang mga report. Nasa kalagitnaan siya ng pagsusulat nang mapansin niyang siya na lang ang tao sa opisina. O iyon ang akala niya—dahil maya-maya, naramdaman niya ang presensya ng isa pang tao.

Paglingon niya, nandoon si Adrian. Nakaupo ito sa mesa sa malapit, tila may binabasa. Ngunit ang mga mata nito ay hindi sa papeles nakatuon kundi sa kanya.

“Bakit nandito ka pa?” tanong niya, pinipilit gawing normal ang tinig.

Nagkibit-balikat si Adrian. “Bakit ikaw? Hindi ba’t dapat nagpapahinga ka na?”

“Marami lang kailangang tapusin,” sagot niya, nakayuko.

Tahimik si Adrian, ngunit ilang minuto pa lang, naramdaman niyang lumapit ito. Huminto sa likod niya, nakasandal sa gilid ng mesa. Ramdam niya ang init ng katawan nito, halos sumayad sa kanyang balikat.

“Elena,” bulong nito, mababa ang tinig. “Hindi mo kailangang pagurin ang sarili mo nang sobra.”

“Trabaho lang ito,” pilit niyang tugon, pero nanginginig ang kanyang mga daliri.

Inabot ni Adrian ang ballpen mula sa kanyang kamay at dahan-dahang inilapag sa mesa. Napatigil si Elena, hindi makakilos. Nang yumuko si Adrian, halos dumikit ang labi nito sa kanyang tainga.

“Kung lagi mong inuuna ang trabaho,” anito, “kailan mo naman iintindihin ang sarili mo?”

Napapikit siya. Ramdam niya ang mainit na hininga nito, ang kakaibang tensyon na tila bumabalot sa kanilang dalawa. Tumibok nang mabilis ang kanyang puso, at sa sandaling iyon, alam niyang nasa bingit na siya ng isang desisyong maaaring magbago sa lahat.

---

Dahan-dahang tumayo si Elena, pilit na lumayo, ngunit bago siya makalakad palayo, hinawakan ni Adrian ang kanyang braso. Hindi mahigpit, ngunit sapat para pigilan siya.

“Elena,” mahinahon nitong sambit, “aminin mo man o hindi, may nararamdaman kang katulad ng nararamdaman ko.”

Umiling siya, bagaman namumula ang mukha. “Hindi… mali ito. Hindi dapat.”

“Pero totoo.” Malalim ang mga mata ni Adrian, puno ng paninindigan. “Wala akong pakialam kung mali. Ang mahalaga, nandito ka, at hindi ko hahayaang dumaan lang ito.”

Bago pa siya makapagsalita, marahan siyang hinila ni Adrian papalapit. At bago pa siya makatanggi, dumampi ang labi nito sa kanya—banayad sa una, parang nag-aalangan, ngunit unti-unting nagiging mapang-angkin.

Nang una, nanigas si Elena, hindi makagalaw. Ngunit sa bawat segundo, unti-unti siyang nadadala. Ang init ng halik, ang lambot ng labi, ang paraan ng pagkakayakap sa kanya—lahat iyon ay nagpapawala ng kanyang pagtutol. Sa halip, gumanti siya, marahan sa una, hanggang sa hindi na niya kayang pigilan ang sarili.

---

Ang halik na iyon ay nagdala sa kanila sa isang mundong wala nang iba. Ang lahat ng ingay sa paligid ay naglaho, at tanging ang tibok ng kanilang mga puso ang naririnig.

“Adrian…” mahinang sambit ni Elena nang maghiwalay sandali ang kanilang mga labi.

“Shhh…” bulong nito habang hinahaplos ang kanyang pisngi. “Huwag mong isipin kung mali. Damhin mo lang kung ano ang totoo.”

At muling nagtagpo ang kanilang mga labi, ngayon ay mas mapusok, mas totoo, mas puno ng pagnanasa at paghanga. Yumakap si Adrian nang mahigpit, at sa sandaling iyon, alam ni Elena na tinatahak na nila ang landas na hindi na basta mababalikan.

---

Ngunit kasabay ng init na iyon ay ang bigat ng katotohanan. Nang maghiwalay silang muli, parehong hingal, parehong nanginginig, pinilit ni Elena na bumalik sa realidad.

“Adrian, hindi puwede ito,” halos pabulong niyang sabi. “May mga taong masasaktan, may mga bagay na hindi natin alam.”

Tinitigan siya nito, seryoso. “Alam ko. Pero mas natatakot akong mawala ka bago pa magsimula.”

Tahimik si Elena. Hindi niya alam ang isasagot. Ang puso niya ay sumisigaw ng oo, ngunit ang isip niya ay paulit-ulit na nagsasabing huwag.

Sa huli, marahan niyang inalis ang kamay nito sa kanyang braso. “Kailangan ko munang umuwi.”

Tumango si Adrian, ngunit bago ito tuluyang bumitiw, hinaplos muna ang kanyang pisngi. “Sige. Pero Elena, hindi na ito mawawala. Nagsimula na tayo.”

---

Kinagabihan, habang nakahiga sa kama, halos hindi makatulog si Elena. Ang halik, ang init ng katawan nito, ang paraan ng pagkakatitig ni Adrian—lahat iyon ay paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan. Para bang nawala siya sa sariling mundo, at natatakot siyang baka mas lalo pa siyang mahulog.

Ngunit sa gitna ng kanyang takot, may kaunting bahagi ng puso niya na nagtatapat ng totoo: Gusto ko siya. At masakit mang isipin, baka hindi ko na kayang tumakas pa.

---

Kinabukasan, tila walang nagbago sa opisina. Pareho silang tahimik, parehong nakasuot ng maskara ng propesyonalismo. Ngunit sa bawat paglapit, sa bawat lihim na titig, ramdam nila ang apoy na muling sisiklab sa oras na magkasarilinan sila.

At doon naintindihan ni Elena ang panganib: hindi lang ito tungkol sa trabaho, hindi lang simpleng atraksyon. Ito’y isang damdamin na maaaring sumira ng lahat—ng kanyang career, ng kanyang katahimikan, at marahil, ng kanyang puso.

Ngunit kahit gaano pa niya piliting tanggihan, malinaw ang katotohanan: nagsimula na siyang mahulog.

At wala na siyang ligtas mula sa sayaw na kanilang sinimulan—isang sayaw ng paghanga at panganib.