Mommy, Mommy! Look! I found my Daddy

'Trev, come on! Breakfast is ready!'

Mas maaga ako ng isang oras kung magising kay Trevor. Mas gusto ko kasi na pagkagising niya agad ay ready na ang lahat. Lalo na ngayon na mayroon siyang basketball practice, malapit na kasi ang school Competition ng team nila kaya gusto ko ay energized siya bago umalis.

Maingat kong inilapag sa lamesa ang pinggan na pinaghanguan ko ng itlog at bacon. Muli akong sumilip sa pintuan ng aming kwarto ngunit wala pa ring senyales na palabas na siya.

Napailing-iling na lang ako. Mas mabuti pa'y hugasan ko na rin muna ang mga utensils na ginamit ko, gusto ko na sabay pa rin kaming dalawa na kumain.

I am Julianna, at isang taon na rin kaming live-in ni Trevor. And so far, walang problema, masaya kami basta 'wag lang lumabas ang kwento na ito sa Campus. Well, why not? Sikat si Trevor, Campus heartrob na halos ng babae sa school ay pantasya siya. Paano ba naman, hindi lang ito pasado sa physical appearance niya, napakamasculine pa't super talented pagdating sa sports. Pero ang isa talaga sa pinakadahilan ay ang katotohanang si Trevor ay anak ng Chairman ng School. Siya ang susunod na hahawak sa buong University, maging sa iba pa nilang mga ari-arian.

He is Trevor Stefan Dominguez, the only heir of Dominguez Corp.

Nai-iling ko ang ulo sa mga kaisipan na iyon, halos araw-araw na lang ay pinapaalala ko sa sarili ang mga bagay na 'yon.

Bakit ba kasi ang swerte ko sa buhay?

"Hey. . ."

"Hmp." Napaigtad ako ng maramdaman ang pagyapos ni Trev sa akin mula sa likuran. Niyakap niya ako ng mahigpit habang ang kaniyang baba ay nakadikit sa aking balikat.

Nagulat ako kasi may kiliti ako sa leeg.

"You didn't wake me up again." Malambing ang boses nito na para bang nagtatampong bata na hindi naisama sa palengke.

"Ginising kaya kita," napaigik ako. Parati siyang ganito, gusto raw niyang sumabay sa pagising ko para matulungan ako sa pagluluto.

"I mean, I want to wake up with you. To wash up with you. Gusto ko sabay tayo sa banyo."

Pumaling ako ng tingin sa kaniya, nakapikit pa ang mga mata niya. Mukhang gusto pa niyang matulog pero pinilit lang na bumangon. "Ay sus nagdrama ka na naman. Sige sige, sa susunod okay? Hmmp?"

Natapos ko na ang ginagawa ko kaya naman inalis ko ang mga kamay nito sa pagkakayakap sa akin. I looked at him, caressed his face na para bang hindi ako nagsasawa na gawin iyon araw-araw. "I promised, bukas pipilitin na kitang gisingin. But for now, mag-almusal na tayo kasi baka malate ka pa sa practice niyo."

He just looked at me too, then he smiled naughtyly. "Can we just go back to bed? Hmm."

Napalunok ako. Is he?

Pero bago pa ko nakapalag ay nasukol na ni Trev ang labi ko. Here he go again, kissing me passionately. No rush. He was romantically brushing his lips to mine.

Oh gosh!

Trev I can't. Hindi pa ako nakakapag-take ng contraceptive para sa araw na ito. But then all my thoughts fade away once he started caressing my body from. His hands caught my bo*bs, he squeze it, feel it and played my little blueberry.

'Oh... Trev.'

"I want you babe," usal ni Trev.

Hindi ko na siya mapigilan, lalo pa't nag-iinit na rin ang katawan ko. At mas tumindi pa iyon ng itaas niya ang suot kong shirt, sinimulan niyang paglaruan ang dalawa kong iniingatang bundok doon.

Nagpatianod na ako sa aking nararamdam, hindi ko na kaya. Trev always makes me feel loved, and special. Na kahit anong oras pa nito hilingin na gawin namin ito ay hindi ako makatangi sa kaniya.

"I love you babe," Trev said after he puts me back to our bed. Nagawa na niya akong igiya sa aming silid ng gano'n-gano'n lang.

"I love you to, Trev," sagot ko bago niya ako muling siniil ng halik.

...

Hindi na nga kami nakapag-almusal sa bahay. Nagsilid na lang ako ng makakain namin sa lunch box na siya namang hindi tinutulan ni Trev. We were almost near the Campus grounds, it took us thirty minutes after leaving the Condo. Nang malapit na'y pinatigil ko siya sa may 7/11 kung saan ay lagi akong bumababa.

"Bakit hindi na lang sa may Campus babe? Alam mong ayokong dito ka bumababa, paano kung may mangyaring hindi maganda on your way there?" Hawak ni Trev ang kamay ko, pinark niya saglit sa may tabi ang sasakyan niya habang ako'y kinukuha na ang nakapack na pagkaing nakapatong sa aking harapan.

"Ano ka ba, ayaw kong mapag-usapan ka pa. Mahalaga sa akin ang reputation mo, okay? At saka 'wag kang mag-alala, ayos lang ako. Aba! Kung may masamang tao man na humarang sa akin sa daan, mas matatakot yun sa akin. Sa laki ba naman ng katawan ko, 'di ba." Natawa ako.

Pero mukhang hindi gusto ni Trev ang joke ko na 'yon na siyang ikinatahimik ko ulit.

"You know, I don't want you joking about yourself," anito.

Napalunok ako. Oo nga pala, ang gusto niya'y maging proud ako sa sarili ako. Ayaw niyang ako mismo nag nagd-down sa sarili.

Pero kasi, totoo naman. I am big, fat weighing approximately sixty-eight kilos.

Hindi ko nga alam kung bakit ako nagustuhan ni Trev sa size ko na ito, though may mga nagsasabi naman na maganda ako or cute with my chubby features.

"Don't do it again, okay. Maganda ka sa mga mata ko, you're a loving person, you are more than anyone I cherised of."

Nagdala ng kilig sa aking katawan ang mga sinabing iyon ni Trev. Kahit kailan talaga'y hindi siya nauubusan ng baon para pasayahin ako.

"Okay, okay, I'm sorry. Hindi na mauulit, promise." I smiled and gave him my signature puppy eyes look at him, na siya namang nagpa-igik sa kaniya.

"Good." Sabay haplos ng buhok ko. "Make sure na nasa practice ka mamaya, okay? I'll wait for you." He then gave me a kiss.

"Aye Captain!"

"Silly. Sige na, baka malate ka pa."

Parehas kaming nasa last year ng College ni Trev, it's just that Management ang kurso niya, habang ako ay Mass Communication.

Kumaway ako sa kaniya't saka malalaking hakbang ang ginawa upang agad na makarating sa school. Pero sa kasamaang palad ay isang masamang pangyayari pa nga ang nangyari. Paano ba naman, kung hindi ako minamalas ay nakasabay ko pa ang Queen bee ng Campus na si Eliza Serano habang patungo sa department ko.

At hindi ko alam kung bakit pero simula nang aksidente kong maapakan ang handkerchief niyang nahulog sa stadium ay binully na niya ako.

"Hello there, tsk. Why is that everytime I bump into you, you always look pathetic?" Simula niya. Maganda si Eliza, sexy, matalino rin. Kung si Trev ang pantasya ng mga babae, si Eliza naman ang girlfriend material ng mga kalalakihan sa Campus.

She has everything in life, marangyang buhay at paniguradong magandang kinabukasan. Anak siya ng isang Senator, kilala bilang maimpluwensiya at mabuti sa kanilang bayan.

"I-I'm sorry," sabi ko kahit na wala naman talaga akong dapat na ihingi ng tawad sa kaniya.

Sabay na nagtawanan ang ilang estudyante na naroon lang din sa tabi.

"Look, Eliza, she has something in her bag."

"Wait lang!" sigaw ko ng hilahin ng isang kasama ni Eliza ang bitbit kong small bag na nalalagyan ng pagkain ko.

"A lunch box? How cheap, huh? Uso pa ba 'to ngayon? We have cafeteria, 'big dump'."

Yeah. That's what she's calling me, 'big dump' na para bang siya ang bumubuhay sa akin. Pero dahil ayaw ko ng gulo ay tinitiis ko ang lahat.

"Oh my gosh! Ano 'to?"

Napailing na lang ako habang kagat ang aking labi. Inilabas nila ang ginawa kong banner para kay Trev.

"Go Trev! You can do it!" basa ni Eliza, nakataas ang isang kilay niya. Mukhang hindi siya natuwa sa nakita. Alam ko naman, isa siya sa may gusto kay Trev, ilang beses siyang nagpakita ng motibo rito pero ni isang beses ay hindi siya napansin. "Fangirling again, big dump?"

Itinapon niya sa mukha ko ang banner.

"Grabe, napaka-ilusyunada mo naman, ano'ng tingin mo mapapansin ka ni Trevor ha?" ani isa sa alipores ni Eliza, may kulot na buhok, at nakapameywang pa.

"Ay, h-hindi naman sa gano'n. Pero kasi—"

"Just shut up big dump, at puwede ba itigil mo na 'yang pag-iilusyon mo diyan. Kahit kailan hindi ka mapapansin ni Trevor. You're one of that low profile, na hanggang panaginip na lang ang pantasya." Dinuro pa ko ni Eliza sa aking noo upang mas mapaatras ako sa aking kinatatayuan.

Alam ko naman lahat ng 'yon. Kailangan pa bang harap-harapang ipamukha? At saka ako na ang mismong proweba na hindi por que hindi maganda o sexy ay wala ng karapatang lumigaya. Kung puwede ko lang ipagsigawan na ako ang girlfriend ni Trev ay ginawa ko na. Pero mas nananaig sa akin ang kagustuhan na maingatan ang image niya.

Eh, ng kaso. . .

"P-pero hindi naman ibig sabihin no'n na walang chance ha. Babae rin ako, m-may tnansa na magustuhan n-niya." Anak ng tokwa, nasabi ko na, bahala na.

Hagalpakan ang sumunod na dumagundong sa paligid, ang ilan ay itinuturo pa ako habang pinagtatawanan. Napakalalang discrimination na talaga 'to.

At si Eliza. . . Pangisi-pangising tinitignan ako mula ulo hanggang pa. "You are such a loser, big dump. Alam mo kailangan mong mahimasmasan," anito. "Trixie!"

Ilang sandali pa'y inaabot ni Trixie ang hawak niyo orange juice kay Eliza, na siyang ibinuhos nito sa aking ulo.

It was cold. Napapikit na lang ako. Hindi na lang dapat ako nagsalita.

"See. It looks good on you." Ang tinutukoy nito ay ang orange na dagta ng juice sa aking uniform. Hindi naman iyon gano'n karami pero kumalat pa rin sa aking harapang uniform dahilan upang bumakat ng konti ang suot kong itim na bra.

Then, they start teasing me again.

"Now, I'm telling you this, it's better kung mananahimik ka na lang at hindi mo ipapakita 'yang pagmumukha mo sa akin. Okay?"

Sasagot pa sana ako, pero naunahan ako ng pagtulak niya. Hindi naman 'yon gano'n kalakas pero naging dahilan upang ma-out balance ako't matumba sa aking kinatatayuan.

Ouch!

"Eliza, stop it!"

In a slow motion, another one of the popular faces of the Campus appeared in front of me. It was Draco. Yes! The school tyrant Draco Mercedes.

"Sup, Draco," Eliza responded to him cutely, halatang nagpapapansin.

Ngunit tinitigan lang siya nito. Hindi pa nagsalita ng kung ano. Imbes ay mas inuna nitong tulungan akong makatayo.

"I'll bring you to the Clinic."

Huh? Wait, bakit pa, at saka kailan pa siya naging casual sa akin. Eh, hindi nga kami magkakila personally.

"No, hindi na—"

But he lifted me, na para bang hindi ako sixty-eight kilos.

Halos lahat ay na-shocked sa ginawa nito, at mas lalo na ako. Ngunit ang pagkagulat na iyon ay naglaho ng isang pamilyar na pigura ang nakita ko mula sa 'di kalayuan.

Naroon ang basketball team, mukhang padaan lang sila at nakiusyo na sa nangyari.

Pero ang mas ikinababahala ko ay si Trev. I know I saw him, and he walked out.