Ang Unang Hapunan

Kabanata 4 – Ang Unang Hapunan

Mabilis ang takbo ng oras sa opisina, ngunit para kay Elena, bawat minuto ay parang mabigat na hakbang. Sa bawat pagkakataong naroon si Adrian, nararamdaman niyang lalo pang sumisikip ang mundo. Hindi siya mapakali, hindi makakain nang maayos, at lalong hindi makatulog kapag gabi.

Isang hapon, matapos ang mahaba at nakakapagod na meeting, biglang lumapit si Adrian habang nagliligpit siya ng kanyang gamit. Tahimik lang itong nakatayo, nakahalukipkip, at tila ba naghihintay ng tamang sandali. Nang maramdaman niyang nakamasid ito, napatingala siya at halos muntik mabitawan ang kanyang ballpen.

“Elena,” mahinahon nitong sabi, “may oras ka ba mamaya?”

Nagulat siya. “Ha? Bakit po?”

Ngumiti ito, ngunit ang ngiting iyon ay hindi basta pormal na ngiti ng isang consultant. May halong lambing at parang may lihim na paanyaya. “Gusto kitang ayain na mag-dinner. Kasama ako, wala nang iba.”

Nanlaki ang mga mata ni Elena. “Dinner…? Sir—ah, Adrian, baka hindi po tamang…”

“Wala namang masama,” mabilis nitong tugon. “Pagkatapos ng trabaho. Walang koneksyon sa opisina. Dalawang tao lang na gustong kumain at mag-usap.”

Hindi siya agad nakasagot. Ang totoo, gusto niyang tumanggi. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may boses na nagsasabing tanggapin niya. May kaba, may alinlangan, ngunit mayroong ding hindi maitatangging pananabik.

“S-sige po,” halos bulong niya.

---

Pagdating ng alas-siyete ng gabi, dumating si Elena sa isang restawran na sinabi ni Adrian. Hindi iyon ordinaryong kainan. Ang lugar ay moderno, may malalambot na ilaw na nagbibigay ng malamlam na ganda. Ang mga mesa ay nakaayos nang maayos, at bawat detalye ay nagpapakita ng marangyang panlasa.

Pagbukas ng pinto, nakita niya si Adrian na nakaupo na, nakasuot ng itim na long-sleeves at bahagyang nakangiti habang naghihintay. Tumayo ito nang makita siya, at sandaling hinawakan ang sandalyang para sa kanya.

“Salamat at pumayag ka,” aniya.

“Pasensya na po kung medyo late,” sagot ni Elena habang naupo. “Traffic kasi.”

“Okay lang. Hindi naman ako nagmamadali.”

Habang umiinog ang gabi, dumating ang mga pagkaing hindi niya inaasahan—mga putahe na bihira niyang matikman: steak na lutong medium rare, pasta na may kakaibang timpla, at alak na amoy pa lang ay nakakaakit na. Hindi makapaniwala si Elena na naranasan niya iyon; sanay siya sa simpleng ulam sa karinderiya.

“Tila hindi ka komportable,” puna ni Adrian habang sinusulyapan siya.

“Medyo,” pag-amin niya. “Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng lugar.”

“Iyon ang dahilan kung bakit gusto kitang dalhin dito,”

Kabanata 4 – Ang Unang Hapunan

Mabilis ang takbo ng oras sa opisina, ngunit para kay Elena, bawat minuto ay parang mabigat na hakbang. Sa bawat pagkakataong naroon si Adrian, nararamdaman niyang lalo pang sumisikip ang mundo. Hindi siya mapakali, hindi makakain nang maayos, at lalong hindi makatulog kapag gabi.

Isang hapon, matapos ang mahaba at nakakapagod na meeting, biglang lumapit si Adrian habang nagliligpit siya ng kanyang gamit. Tahimik lang itong nakatayo, nakahalukipkip, at tila ba naghihintay ng tamang sandali. Nang maramdaman niyang nakamasid ito, napatingala siya at halos muntik mabitawan ang kanyang ballpen.

“Elena,” mahinahon nitong sabi, “may oras ka ba mamaya?”

Nagulat siya. “Ha? Bakit po?”

Ngumiti ito, ngunit ang ngiting iyon ay hindi basta pormal na ngiti ng isang consultant. May halong lambing at parang may lihim na paanyaya. “Gusto kitang ayain na mag-dinner. Kasama ako, wala nang iba.”

Nanlaki ang mga mata ni Elena. “Dinner…? Sir—ah, Adrian, baka hindi po tamang…”

“Wala namang masama,” mabilis nitong tugon. “Pagkatapos ng trabaho. Walang koneksyon sa opisina. Dalawang tao lang na gustong kumain at mag-usap.”

Hindi siya agad nakasagot. Ang totoo, gusto niyang tumanggi. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may boses na nagsasabing tanggapin niya. May kaba, may alinlangan, ngunit mayroong ding hindi maitatangging pananabik.

“S-sige po,” halos bulong niya.

---

Pagdating ng alas-siyete ng gabi, dumating si Elena sa isang restawran na sinabi ni Adrian. Hindi iyon ordinaryong kainan. Ang lugar ay moderno, may malalambot na ilaw na nagbibigay ng malamlam na ganda. Ang mga mesa ay nakaayos nang maayos, at bawat detalye ay nagpapakita ng marangyang panlasa.

Pagbukas ng pinto, nakita niya si Adrian na nakaupo na, nakasuot ng itim na long-sleeves at bahagyang nakangiti habang naghihintay. Tumayo ito nang makita siya, at sandaling hinawakan ang sandalyang para sa kanya.

“Salamat at pumayag ka,” aniya.

“Pasensya na po kung medyo late,” sagot ni Elena habang naupo. “Traffic kasi.”

“Okay lang. Hindi naman ako nagmamadali.”

Habang umiinog ang gabi, dumating ang mga pagkaing hindi niya inaasahan—mga putahe na bihira niyang matikman: steak na lutong medium rare, pasta na may kakaibang timpla, at alak na amoy pa lang ay nakakaakit na. Hindi makapaniwala si Elena na naranasan niya iyon; sanay siya sa simpleng ulam sa karinderiya.

“Tila hindi ka komportable,” puna ni Adrian habang sinusulyapan siya.

“Medyo,” pag-amin niya. “Hindi kasi ako sanay sa ganitong klaseng lugar.”

“Iyon ang dahilan kung bakit gusto kitang dalhin dito,” nakangiting tugon nito. “Para makita mo na may mga bagay na mas malawak kaysa sa iniisip natin.”

---

Habang kumakain, unti-unting nagiging mas malapit ang usapan nila. Nagsimula sa trabaho, lumipat sa personal na buhay. Ikinuwento ni Elena ang kanyang simpleng pamumuhay—ang kanyang ina na nasa probinsya, ang pangarap niyang makatapos ng mas mataas na posisyon, at ang mga takot na ayaw niyang ipakita sa iba.

Tahimik lamang na nakikinig si Adrian, paminsan-minsan ay nagbabanggit ng simpleng mga tanong. Ngunit higit sa lahat, ramdam ni Elena na totoo ang atensyon nito. Hindi ito nakatingin sa telepono, hindi nagmamadali. Tila ba bawat salitang lumalabas sa kanyang bibig ay mahalaga dito.

“At ikaw naman, Adrian?” lakas-loob niyang tanong. “Bakit ka napunta rito? Consultant ka lang daw, pero… parang may iba pa.”

Sandaling natahimik si Adrian. Umikot ang kanyang daliri sa baso ng alak bago ito tumingin kay Elena. “Sabi ko na nga ba, matalas ka.”

“Ha?”

“Hindi lahat ng tao ay nagtatanong ng ganyan. Karamihan, tanggap lang kung ano ang nakikita. Pero ikaw… iba.”

“Hindi ko naman po ibig na manghimasok…”

“Hindi. Gusto ko iyon,” mabilis nitong sagot. Ngunit bago pa ito magpatuloy, bahagya itong ngumiti at umiling. “Pero hindi pa ito ang tamang panahon. May mga bagay na dapat mong tuklasin sa sarili mong oras.”

---

Tumagal ang gabi na puno ng halakhakan, lihim na sulyap, at mga katahimikang hindi nakakailang. At sa bawat minuto, ramdam ni Elena na unti-unti siyang natatangay. Hindi ito tulad ng mga kwento sa libro o pelikula—totoo, masakit, at nakakakaba. Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may halong matamis na kilig na hindi niya maitatanggi.

Pagkatapos ng hapunan, inalok siya ni Adrian na ihatid pauwi. Sa loob ng sasakyan, tahimik silang dalawa. Tanging musika mula sa radyo ang pumupuno sa pagitan nila. Ngunit hindi iyon ordinaryong katahimikan—iyon ay puno ng mga salitang hindi masabi.

Minsan, titingin si Adrian sa kanya, at agad siyang lumilingon palayo, nahihiya sa sariling damdamin. Ngunit sa tuwing nagtutugma ang kanilang mga mata, para bang humihinto ang mundo.

Pagdating nila sa harap ng kanyang apartment, sandaling hindi gumalaw si Adrian. Tinitigan siya nito, at marahang nagsalita.

“Elena… masaya ako ngayong gabi.”

Napangiti siya, bagaman ramdam ang kaba. “Ako rin.”

Saglit na katahimikan. Para bang may gustong sabihin si Adrian, ngunit pinili nitong pigilin. Imbes, marahan nitong inabot ang kanyang kamay. Mainit ang palad nito, matatag, at sa paghawak na iyon, parang may kasamang pangako.

“Good night,” aniya, bago bumitiw.

“Good night,” mahina niyang sagot, sabay baba ng sasakyan.

Habang papasok sa kanyang apartment, ramdam ni Elena ang mabilis na tibok ng kanyang puso. Hindi niya alam kung saan siya dinadala ng gabing iyon, ngunit malinaw sa kanya: nagsimula na ang isang kwento na hindi na basta basta matatapos.

---

Kinabukasan, tila nag-iba ang lahat sa opisina. Ang mga tingin nila sa isa’t isa ay may kakaibang lihim. Hindi iyon lantaran, hindi rin halata. Ngunit sa bawat paglapit, sa bawat simpleng ngiti, may unti-unting nabubuong koneksyon.

Si Elena, na dati’y kontento na sa kanyang tahimik na buhay, ngayon ay natutong umasa. At si Adrian, na laging misteryoso, tila unti-unting nagbubukas.

Ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may mga tanong na nananatili: Sino nga ba talaga si Adrian dela Vega? At bakit parang mas marami itong alam kaysa sa dapat?