Pagkalito

Kabanata 6: Pagkalito

May mga sandaling hindi agad napapansin ang pagbabago—hindi dahil hindi ito mahalaga, kundi dahil masyado itong tahimik. Walang ingay, walang babala. Isang bahagyang paglihis lamang mula sa nakasanayan.

Ganito nagsimula ang lahat para kay Elena.

Hindi sa isang malinaw na pangyayari. Hindi sa isang pag-amin o pagkakamali. Kundi sa paraan ng kanyang katawan na tila nauuna sa kanyang isip—sa bahagyang paghinto ng paghinga tuwing nararamdaman niya ang presensya ni Adrian, sa kakaibang pagkabahala na hindi niya maipaliwanag kahit ilang ulit niyang pilitin.

Sa umagang iyon, pareho pa rin ang mundo. Pareho ang ritmo ng opisina, ang tunog ng mga keyboard, ang amoy ng bagong timplang kape. Ngunit sa loob niya, may isang bagay na wala sa ayos.

Nakita niya si Adrian sa kabilang dulo ng floor—nakasandal sa mesa, kausap ang isa sa mga senior manager. Hindi siya tumitingin sa direksyon niya, ngunit ramdam ni Elena ang presensya nito na parang init na dahan-dahang gumagapang sa balat.

Huwag, mahina niyang utos sa sarili.

Huwag mong pansinin.

Ngunit ang katawan ay may sariling wika, at hindi ito marunong magsinungaling.

Sa conference room, umupo siya nang tuwid, ang mga kamay ay mahigpit na nakapatong sa notebook, parang may hinahawakan siyang sarili. Nakikinig siya—o sinisikap makinig—habang tinatalakay ang projections, ang risk exposure, ang mga posibilidad ng kabiguan. Ito ang mundo na alam niya. Ang mundong may malinaw na linya at lohika.

Si Adrian ay nagsasalita nang kalmado, diretso, walang labis na emosyon. Propesyonal. Kontrolado.

At gayunman, bawat bigkas ng pangalan niya mula sa bibig nito ay parang may ibang bigat.

“Elena,” tawag ng project head. “Ano ang assessment mo?”

Bahagya siyang napasinghap bago nagsalita. Inayos niya ang tono—pantay, maingat, eksakto. Habang nagsasalita, hindi siya tumingin kay Adrian, ngunit ramdam niya ang atensyon nito, parang isang banayad na presyur sa hangin.

Nang tumango ito bilang pagsang-ayon, may mabilis na ngiting sumilip sa labi nito—isang ngiting halos hindi mapapansin ng iba. Ngunit kay Elena, sapat iyon upang may kumislot sa loob niya.

Hindi kilig.

Pagkabahala.

Pagkatapos ng meeting, agad siyang tumayo. Hindi dahil may hinahabol siyang gawain, kundi dahil kailangan niyang umalis. Kailangan niyang lumayo sa presensya ni Adrian, isang presensyang hindi niya maintindihan kung bakit tila may kapangyarihan sa kanya.

“Elena.”

Huminto siya.

Hindi agad siya lumingon. Parang alam niyang sa sandaling harapin niya ito, may isang bagay na tuluyang mabubunyag—isang damdaming pilit niyang itinatago kahit sa sarili.

“Oo?” sagot niya sa wakas.

Malapit si Adrian—hindi sapat upang maging hindi propesyonal, ngunit masyadong malapit upang maging komportable. Naamoy niya ang banayad nitong pabango, hindi mapilit, hindi agresibo. Nandoon lang, parang isang paalala na hindi siya nag-iisa.

“Napansin kong tahimik ka kanina,” sabi nito. “Ayokong manghimasok, pero… ayos ka lang ba?”

Ang tanong ay simple. Ngunit ang epekto ay hindi.

Ayos ka lang ba?

Hindi.

Oo.

Hindi niya alam kung alin ang totoo.

“Ayos lang,” sagot niya, ngunit may pagitan ang boses niya—isang puwang na hindi niya sinasadyang iwan. “Pagod lang.”

Tinitigan siya ni Adrian nang bahagya, parang may gustong itanong ngunit piniling huwag. Sa katahimikang iyon, mas naramdaman ni Elena ang sarili—ang tibok ng puso niya, ang init sa batok, ang biglang pagkamalay sa bawat galaw niya.

“Kung sakaling kailangan mo,” mahinang sabi nito, “nandito lang ako.”

Hindi ito pangako. Hindi rin paanyaya.

Ngunit para kay Elena, parang pareho.

Tumango siya, pagkatapos ay mabilis na umalis. Sa kanyang cubicle, umupo siya at ipinikit ang mga mata. Ilang segundo. Sampu. Dalawampu. Pilit niyang ibinalik ang sarili sa kontrol.

Hindi ito dapat ganito, mariin niyang sabi sa sarili.

Hindi ka ganito.

Sa buong buhay niya, pinili niya ang katahimikan kaysa komplikasyon. Ang malinaw na hangganan kaysa kalituhan. Ngunit ngayon, naroon siya—nahuhulog sa pagitan ng mga desisyong dati’y madali.

Sa hapon, napansin niyang mas mabagal ang kanyang galaw. Mas madalas siyang huminto. At sa bawat sandaling iyon, si Adrian ang pumapasok sa isip niya—hindi bilang imahe, kundi bilang pakiramdam.

Isang tanong. Isang tingin. Isang katahimikan.

Pag-uwi niya, dala pa rin niya ang bigat ng araw. Habang nakahiga sa kama, hindi siya makatulog. Ang mga eksena ay paulit-ulit na bumabalik—ang boses, ang pagitan ng mga salita, ang mga sandaling halos may sabihin ngunit piniling manahimik.

Sinubukan niyang bigyan ng paliwanag ang lahat. Stress. Pagod. Isang pansamantalang pagkalihis. Ngunit alam niya—sa pinakamalalim na bahagi ng sarili—na may higit pa rito.

At doon siya natakot.

Hindi kay Adrian, kundi sa sarili niyang pagtugon sa kanya.

Dahil malinaw na sa kanya ang isang bagay:

Ang pagkalitong ito ay hindi aksidente.

At kung hindi siya mag-iingat, maaaring ito ang unang hakbang patungo sa isang kapahamakan na hindi niya handang salubungin.

Sa katahimikan ng gabi, isang mapanganib na katotohanan ang dahan-dahang umusbong—

Hindi pa man nagsisimula ang laban,

pakiramdam niya’y unti-unti na siyang natatalo.