Dancing with Disaster

Kabanata 1 – Ang Simula ng Bagong Landas

Mainit ang umagang iyon sa Maynila. Sa kabila ng maagang oras, punô na ng ingay ang kalsada—mga jeep na nag-uunahan, mga estudyanteng nagmamadali, at mga tindero sa gilid ng bangketa na nag-aalok ng pandesal at kape. Para kay Elena Ramirez, isa lamang itong karaniwang araw, ngunit hindi niya alam na iyon ang magiging simula ng pagbabagong magpapayanig sa kanyang mundo.

Bitbit ang kanyang lumang bag at isang makapal na folder ng mga dokumento, nagmamadali siyang pumasok sa gusali ng kumpanya kung saan siya nagtatrabaho bilang project coordinator. Isang taon pa lamang siya sa posisyong iyon, ngunit kilala na siya ng marami bilang masipag, responsable, at bihirang magkamali. Para kay Elena, ang trabaho ay higit pa sa obligasyon; ito ang naging tulay upang mapunan ang pangangailangan ng kanyang pamilya.

Mula nang bawian ng buhay ang kanyang ama tatlong taon na ang nakalilipas, siya ang naging haligi ng kanilang tahanan. Siya ang nagtataguyod sa kapatid na nag-aaral pa sa kolehiyo, at siya rin ang nag-aalaga sa inang may sakit sa puso. Bawat sentimo ng kanyang kita ay mahigpit niyang pinagkakasyang maigi. Hindi siya nagrereklamo, ngunit sa mga sandaling mag-isa siya, ramdam niyang tila pasan niya ang buong mundo.

Pagpasok niya sa opisina, agad siyang sinalubong ng kanyang matalik na kaibigang si Maris, ang HR assistant na kilala sa pagiging mausisa at palabiro.

“Elena! Narinig mo na ba?” bungad nito habang nakahawak pa sa isang tasa ng kape.

“Ano na naman ‘yan?” tugon ni Elena, abala sa pag-aayos ng mga papel sa kanyang mesa.

“May bago raw tayong consultant. Galing daw abroad, super bigatin! At sabi ng boss, magtatagal siya dito para tulungan tayong matapos ang malaking proyekto.”

Napailing si Elena. “Eh ano naman ngayon? Consultant lang din ‘yan. Sigurado ako, maraming arte at mataas ang expectations. Lalo lang tayong mapapagod.”

Ngunit kahit pa ipinakita niya ang kawalang-interes, may kakaibang kaba at kilig na sumagi sa kanyang dibdib. Siguro dala na rin ng paulit-ulit na siklo ng kanyang buhay—trabaho, bahay, pag-aalaga sa ina, at pagbabantay sa kapatid. Ang pagdating ng isang bagong tao ay maaaring magdala ng pagbabago, at hindi niya alam kung siya ba’y handa roon.

Eksaktong alas-diyes ng umaga nang magtipon ang buong departamento sa conference room. Inutusan sila ng kanilang manager na makinig sa presentasyon ng bagong consultant. Abala ang lahat sa pagbubukas ng laptop at pag-aayos ng mga dokumento, ngunit nang bumukas ang pinto, tila huminto ang oras.

Pumasok ang isang lalaking matangkad, matipuno, at maayos ang tindig. Nakasuot siya ng dark suit na halatang mamahalin ang tela, at ang bawat kilos niya ay kontrolado at elegante. May kakaibang presensya siyang hindi maipaliwanag—isang uri ng awtoridad na hindi kailangang ipagsigawan. Ang kanyang mga mata, malamig at matalim, ay dumaan sa bawat tao na tila ba binabasa ang kanilang iniisip.

“Good morning,” malalim ang kanyang boses ngunit banayad, puno ng kumpiyansa. “I’m Adrian. I’ll be working with you for the next few months.”

Hindi maipaliwanag ni Elena kung bakit parang may kakaibang hatak ang estrangherong ito. Habang nagsasalita siya, habang gumagalaw sa harap ng silid, ang bawat detalye—mula sa pagkilos ng kanyang mga kamay hanggang sa paraan ng pagtitig sa mga tao—ay tila may sariling bigat. Para bang sanay siya sa atensyon, ngunit hindi kailanman nagmamayabang.

Nakatitig si Elena sa laptop, nagtatype ng minutes ng meeting, ngunit paulit-ulit siyang nahuhuli ng kanyang sarili na sumusulyap sa kanya. Pinipilit niyang ituon ang isip sa trabaho, ngunit hindi niya maiwasang maramdaman ang kakaibang kaba sa kanyang dibdib.

Matapos ang meeting, naiwan si Elena sa conference room upang tapusin ang kanyang mga tala. Tahimik siyang nagta-type nang biglang marinig ang malalim na boses sa kanyang likuran.

“Efficient ka.”

Napalingon siya at muntik pang mabitawan ang ballpen. Si Adrian iyon, nakatayo sa tabi niya, nakapamulsa at nakatingin nang diretso.

“A-ah… minutes lang po ito, sir,” tugon niya, bahagyang nauutal.

“Adrian,” mabilis nitong pagwawasto. “Huwag mo akong tawaging sir. Wala ako sa militar.”

Namula si Elena, ramdam ang init sa kanyang pisngi. “Kung gano’n… Adrian,” maingat niyang sambit, halos hindi lumalabas ang boses.

Ngumiti siya—isang ngiting mahirap basahin kung biro ba o totoo. “Nice. I like people who speak naturally.” At saka siya naglakad palayo, iniwan si Elena na nakatulala, hawak pa rin ang ballpen na halos mabali sa higpit ng kanyang pagkakahawak.

Kinagabihan, habang nasa bahay, hindi maiwasang isipin ni Elena ang nangyari. Nakasandal siya sa lumang sopa, hawak ang tasa ng kape, habang pinapanood ang kanyang kapatid na abala sa laptop at ang inang nakahiga sa kama. Dapat ay nakatuon siya sa mga problema ng pamilya: bayarin sa kuryente, tuition, gamot ng ina. Ngunit paulit-ulit na bumabalik sa kanyang isipan ang malamig na titig at ngiting iyon ni Adrian.

Isa lang siyang consultant, bulong niya sa sarili. Wala akong karapatang maapektuhan. Ngunit sa kaibuturan ng kanyang puso, may isang boses na bumubulong: Minsan, ang mga estranghero ang may dalang pinakamalalaking pagbabago.

Samantala, sa isang mamahaling condo unit sa kabilang bahagi ng siyudad, nakaupo si Adrian sa harap ng malawak na bintana, hawak ang isang baso ng alak. Sa labas, kumikislap ang mga ilaw ng Maynila, ngunit hindi iyon ang kanyang pinagmamasdan. Ang isip niya ay abala sa babaeng nakilala kanina—ang simpleng empleyado na may matalim na mga mata at pusong puno ng bigat.

Isang ngiti ang gumuhit sa kanyang labi, ngunit kasabay noon ay ang bigat ng isang sikreto. Hindi siya basta consultant. At ang pagiging bahagi ng kumpanyang iyon ay hindi aksidente.

“Interesting,” bulong niya sa sarili. “She’s… different.”

Habang nilalagok ang alak, pinangako niyang mag-iingat. Hindi pa dapat malaman ni Elena, o ng sinuman, ang tunay niyang pagkatao. Hindi pa sa ngayon.

Kinabukasan, muling nagtagpo ang kanilang landas sa opisina. Sa simpleng pagtama ng kanilang mga mata, may kakaibang kuryenteng dumaloy—isang hindi maipaliwanag na koneksyon. Hindi pa alam ni Elena kung saan siya dadalhin ng tadhana, ngunit ramdam niyang may unos na unti-unting nabubuo.